De middeleeuwse fundamenten

Op het moment dat ik eigenlijk uit het Louvre wilde vertrekken, ontdekte ik nog een interessante en bijna verlaten tentoonstelling over de middeleeuwse wortels van het Louvre. Oorspronkelijk is het Louvre gebouwd als vesting door koning Filips II van Frankrijk, die leefde van 1165 tot 1223. Hoe dat er ongeveer uitzag, kun je hierboven zien.

Van die oorspronkelijke vesting is veel blootgelegd in de kelder van het museum. Aan de minieme mensjes, kun je zien hoe groot het is.

De muren zijn opgebouwd uit allerlei lagen. De verlichting is weliswaar weinig sfeervol, maar daardoor kun je de diverse gedeeltes wel goed onderscheiden.

Op sommige stenen staat een nog duidelijk zichtbaar merk, zoals dit hartje. Geen vandalisme door een hedendaagse bezoeker, zoals ik even dacht. Wel een steenhouwersmerk, er werd immers uitbetaald per steen. Zo kon je zien wat een ieder gedaan had.

Kijk, van de middeleeuwse geschiedenis van het Louvre wist ik dus helemaal niets.

Dur-Sharrukin

Het Louvre heeft een uitgebreide website waarop je meer dan 500.000 werken kunt bekijken. Dat ga ik natuurlijk niet nog eens dunnetjes overdoen. Wél leuk om over mijn eigen ervaringen in het museum te vertellen. In de Richelieuvleugel was het op de meeste plaatsen rustig tot heel rustig. Dat kun je ook al een beetje zien aan de foto die ik maakte uit het raam. Vlakbij is het vrijwel uitgestorven, de krioelende mensenmassa bevond zich voor de piramide.

Wat me andermaal verbaasd heeft, zijn de prachtige kunstschatten uit het Midden-Oosten. Eigenlijk zijn die soortement geroofd en behoren ze echt niet toe aan Europese musea. Anderzijds worden ze wel goed geconserveerd en worden ze door heel veel mensen bewonderd. Maar toch ... stel je voor dat dit onderdelen waren van Nederlandse kastelen die te zien zouden zijn in Irak ..

Dit zijn namelijk onderdelen van het complex dat koning Sargon II liet bouwen ongeveer in 700 voor Christus in de stad Dur-Sharrukin. Het werd de nieuwe hoofdstad van zijn Assyrische rijk. Na zijn dood werd de stad verlaten. Nu wordt de plaats Khorsabad genoemd en dat ligt in het hedendaagse Irak.

Vrouwenhoofden

De laatste stad die ik bezocht op mijn rondreis was de enige stad die ik al een paar keer eerder bezocht: Parijs. In de loop der jaren ben ik er ongeveer vijf keer geweest. Nooit bezocht ik echter het Louvre, dat wil zeggen veertig jaar geleden wierp ik een paar blikken op de Mona Lisa op een dag dat je gratis werd toegelaten tot het museum. That was all.

Het Louvre stond dus hoog op mijn wensenlijstje en ruim van tevoren had ik een toegangskaartje aangeschaft. Zoals ik al verwacht had, was het ongelooflijk druk bij de toegangspyramide. Ik had me van tevoren georiënteerd en heb de minst populaire Richelieuvleugel bezocht. Ook binnen deze vleugel moest ik keuzes maken, wilde ik niet overal langsrennen. Het werd wat gemakkelijker gemaakt doordat een aantal afdelingen niet open waren. O.a. de Hollandse meesters en dat vond ik wel jammer.

Er bleef genoeg over, zoals de afdeling over het antieke Nabije Oosten, Mesopotamië em Iran. Vandaag laat ik daarvan een paar albasten beeldjes van vrouwenhoofden zien. Ze zijn ongeveer uit 2300 voor Christus. Hoewel de ogen niet zijn zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren, zijn ze verder verbazingwekkend gaaf bewaard gebleven en heel verschillend. Dat doet vermoeden dat ze naar het leven gemaakt zijn en niet een ideaalbeeld laten zien. Ik werd erdoor geïntrigeerd.

En verder in Barcelona

Toevallig liep ik langs Las Arenas in Barcelona en het intrigeerde me. Ik zag aan de buitenkant een fanshop voor FC Barcelona, van de verdere functionaliteit had ik geen idee. Thuisgekomen heb ik ontdekt dat het vroeger een arena voor stierengevechten was, tegenwoordig een winkelcentrum.

Iets anders dat me opviel was het gemiddeld aantal verdiepingen per apartementencomplex. Hierboven zie je een gebouw dat kenmerkend is voor de bebouwing in het centrum van Lyon.

In Barcelona is net iets meer gewoekerd met de ruimte, ten minste in het deel dat ik heb bezocht en dus wat hoger gebouwd.

Tot slot nog een klein detail dat me opviel aan de bestrating. Waar ik in Lyon soms een beetje moet werd van het lopen op "historische" ongelijke keien, lag in Barcelona veelal dit soort tegeltjes op de stoep.

Historisch heb ik tussen aanhalingstekens gezet, want het is natuurlijk niet altijd de originele bestrating. Het zal wel net zo gaan als in Utrecht, waar oude stenen van diverse oorsprong worden bewaard in een depot. Zodra er in de binnenstad herstraat moet worden, komen dan die oude keien tevoorschijn. Ik heb een aantal jaren in de Utrechtse binnenstad gewoond en dan mopperde ik weleens op die gewoonte. Bijvoorbeeld als ik met de hak van mijn schoen weer eens bleef haken. Tegenwoordig heb ik daarvoor trouwens een prima oplossing: gewoon geen hakken meer dragen!

Dit allemaal terzijde, morgen ga ik schrijven over het staartje van mijn reis in Parijs.

Een bijzonder park

Ik voeg toch nog wat toe aan mijn opmerkingen gisteren over Park Guell. Daar waar het park en de kunstmatige ingrepen elkaar aanvullen, vond ik het namelijk heel bijzonder.

Geen gewone recht-toe-recht-aan muurtjes, maar een afscheiding waar echt over nagedacht is.

Ook de gebouwen zijn heel fantasierijk.

En de beroemde salamander van Gaudi? Tja, daar vind ik dan weer niet zoveel aan.

Klimmen

Vanaf mijn verblijf in de buurt van het station Barcelona Sants was het een flinke klim naar het Park Guell.

Ook in het park heb ik de nodige hoogtemeters gemaakt, op zoek naar de kunstwerken van Gaudi. Soms kon ik ze niet vinden en liep ik twee of drie keer dezelfde route. Ik werd moe, warm en kreeg er een beetje genoeg van.

Achteraf gezien beïnvloedde dat mijn waardering voor Park Guell behoorlijk. Eigenlijk vond ik het toen niet veel soeps. Maar als ik nu naar de foto's kijk, moet ik eerlijk zeggen dat die er best mooi uitzien.

Wat je niet aan die foto's af kunt zien is hoeveel moeite het kostte om geen tot weinig toeristen vast te leggen. Op internet had ik een ticket gekocht en ik was er zodra het park openging, maar heel snel waren er vele busladingen vol mensen.

De meesten kwamen overigens niet veel verder dan de hoofdingang, zoals je hieronder kunt zien.

Elk einde is een nieuw begin

Voor mij was 2025 een markant jaar, want op 17 oktober ben ik gestopt met werken als muziekdocent. Na ruim 38 jaar heb ik ontslag genomen precies op mijn 61-ste verjaardag. Het afscheid was overweldigend en er zijn ook zeker de nodige foto's van, die echter vanwege de privacy niet gedeeld kunnen worden via mijn blog. Maar vind je die koekjes niet enig? Ze zijn gemaakt door de ouders van een Poolse kleuter. Ook erg leuk was het spandoek van groep 5, net als alle andere liedjes en attenties ter mijner ere.

Oude haven

Mijn reisverslag is niet helemaal chronologisch. Ik wilde zo graag vertellen over de Sagrada Familia, dat ik het tijdsverloop een beetje uit het oog ben verloren. Niet belangrijk natuurlijk, want we blijven nog steeds in Barcelona. Nadat ik naar het maritiem museum was geweest, zag ik het standbeeld van Columbus hoog boven het verkeer uittorenen.

Iets verderop kwam ik bij de boulevard van Port Vell oftewel de Oude Haven. Bij 22 graden was het aangenaam om daar tussen de palmbomen te flaneren. In de haven lagen voornamelijk kapitale plezierboten. Toch leuk om de zee even gezien te hebben.

In 2026 zal ik jullie nog even mee op reis nemen naar Barcelona en vervolgens verhalen over mijn bezoek aan Parijs.

Iedereen de beste wensen voor 2026!

Lekker glutenvrij eten

Deze blogpost gaat alweer over eten. Daar kun je uit opmaken dat ik van eten en eten koken houd en dat is zeker zo. Maar als je coeliakie hebt en dus noodzakelijkerwijs glutenvrij eet, dan is buiten de deur eten echt een lastig ding. Barcelona was wat dat betreft echt het Walhalla.

Bij het restaurant En Ville at ik het lunchmenu en dat was echt fantastisch. Ik heb het voorgerecht en het toetje hier afgebeeld. Er was ook nog een hoofdgerecht en een drankje. Dat alles was all in 20 euro. Je kon kiezen en het was heel smakelijk!

Verder ontdekte ik daar ook een hele goede glutenvrije bakker, namelijk Jansana. Ik ging even zitten met een kop koffie met gebak. Voor in mijn Barcelona "thuis" nam ik ook nog wat brood mee. Heerlijk en echt niet prijzig. Dat is misschien niet zo'n ding als je niet glutenvrij bent. Mensen met coeliakie weten echter dat je je vaak blauw betaalt. Het speciale brood van AH bijvoorbeeld is niet duur, maar kost toch nog 3.59 voor 11 sneetjes. Des te meer bijzonder om keuze in overvloed te hebben voor een schappelijke prijs.

Geboortegevel

De geboortegevel is de enige gevel die in de tijd van Gaudi is gereedgekomen. Nou ja, gereed gekomen ... Ook later zijn er nog details aan toegevoegd.

De ceder boven de geboortegrot was er in ieder geval al.

Als je wat meer naar de verschillende onderdelen kijkt, dan zie je niet alleen beelden die bijbelse taferelen uitbeelden. Ook het exterieur laat de nodige beelden uit de natuur zien.

Gisteren liet ik al het fruit zien, vandaag een stukje van de groene toegangsdeuren en een paar ganzen. Deze deuren zijn trouwens ook een recente toevoeging, dat kun je wel zien.