De regels van drie

In de 38 jaar dat ik op basisscholen heb gewerkt, las ik regelmatig een kinderboek. Niet alleen om op de hoogte te zijn vanwege mijn vak, er zijn echt prachtige kinderboeken. Zo af en toe doe ik dat nog steeds, bijvoorbeeld als ik iets aantrekkelijks zie liggen op de kinderboekwissel.

Nou moet ik zeggen dat deze kaft van "De regels van drie" van Marjolijn Hof in mijn ogen flets is. Het boekje is in 2022 heruitgegeven in het kader van "Nederland leest junior", dat inmiddels "Heel de klas leest" heet. Eigenlijk ziet het er uit zoals een schoolboek uit mijn jeugd. Over de buitenkant ben ik dus niet zo positief.

Anders is dat met de binnenkant. Het is een boekje over (heel) oud worden en hoe daar mee om te gaan vanuit het perspectief van een kind. Tegelijkertijd leest het gemakkelijk door korte zinnetjes, een ruime lay-out en is de lezer benieuwd hoe het verder gaat. Sommige fragmenten lees je vermoedelijk als volwassene wat nauwkeuriger:
Het was benauwd in het huis van het opi Kas. Er was net genoeg ruimte voor ons allemaal, maar alleen als we niets zeiden. Alleen als we onze gedachten opgefrommeld in een hoekje van ons eigen hoofd bewaarden. Oma en mama dachten bijna hardop. Ze dachten en keken om zich heen om te zien of we dat wel doorhadden. En als we het niet doorhadden, vertelden ze ons wat ze zojuist hadden gedacht.

Ik kende het boek niet en vond het verrassend. Uit ervaring weet ik dat (al dan niet dementerende) hele oude mensen voor een kleuter vanzelfsprekend zijn, maar voor een kind van een jaar of tien soms angstaanjagend. Goed dus om erover te praten, bijvoorbeeld naar aanleiding van dit boek.

Het eiland van de verdwenen bomen

Op de blog van Bertie Bo stond een lovende recensie van dit boek van Elif Shafak en daarom besloot ik het aan te vragen in de bibliotheek. Het gaat over een familiegeschiedenis die verweven is met de splitsing van Cyprus in een Grieks en Turks deel. En over een vijgenboom die vrijwel alles ziet en een deel van het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een boom. Dat laatste - het schrijven vanuit een vijgenboom - vind ik verrassend en heel knap gedaan.

Naar aanleiding van dit boek heb ik verdere informatie over Elif Shafak opgezocht. Ik vermoedde een Cypriotische afkomst, maar dat klopt niet. Het blijkt de best verkochte vrouwelijke schrijfster van Turkse afkomst te zijn, die al 21 boeken heeft gepubliceerd. Dertien daarvan zijn in het Nederlands vertaald. Ik ga beslist kijken wat de bibliotheek nog meer van haar heeft.

Zinnen en minnen

Ruim 20 jaar geleden werd de tentoonstelling Zinnen en minnen gepresenteerd in Boijmans van Beuningen in Rotterdam en in het Städelsches Kunstinstitut en de Städtische Galerie in Frankfurt an Main. Er werden werken getoond van Hollandse meesters waarop iets te zien was van het dagelijks leven in de zeventiende eeuw. Een vrouw die wortels schrapt bijvoorbeeld, zoals te zien is op een schilderij van Gerrit Dou. Kegelaars, soldaten bij het vuur, een dame die haar handen wast, dat soort dingen.

Bij toeval zag ik gisteren op de boekwissel op station Utrecht Centraal een omvangrijk werk over deze tentoonstelling, rijk geïllustreerd en met steeds ongeveer een pagina toelichting bij een schilderij. Omdat ik op de terugweg was en dus bijna thuis, nam ik het mee. Boeiend, werkelijk een mooi boek. Het enige jammere is dat de reproducties vaak erg donker zijn, dat kun je aan de voorkant van het boek al een beetje zien. Binnenin is het soms nog veel erger, zie ik niet veel meer dan schaduwen in donkerbruine en zwarte tinten. Het behoeft geen betoog dat de schilderijen in de zeventiende eeuw echt niet zo donker waren.

Ik had graag de tentoonstelling gezien destijds. Nu vermaak ik me met het boek. Over een paar weken leg ik het weer terug waar ik het gevonden heb, hopelijk geniet iemand anders er dan van.

365 Sashiko patronen

Met een boekenbon in de hand, bezocht ik de winkel van Broeze in het oude postkantoor op de Oudegracht. Het is een snoepwinkel voor boekenliefhebbers en dus waren er veel boeken die ik had kunnen kopen. Meteen bij de paar boeken over borduren, viel ik echter voor "365 Sashiko-patronen" van Susan Briscoe. Niet omdat ik van plan ben me toe te leggen op de techniek sashiko, wel vanwege de vele geometrische patronen die je ook op een andere manier kunt borduren. Heel geschikt lijkt me om te gebruiken op een ATC. Als ik wat gemaakt heb, horen jullie er meer van.

Jeroen in Hazevoets rijk

In een van onze boekenkasten vonden we het kinderboek "Jeroen in Hazevoets rijk" van Daan Zonderland. We wisten allebei niet hoe we eraan kwamen, wat tamelijk merkwaardig is. Het is geschreven door Daan Zonderland en oorspronkelijk uitgegeven in 1960.

Daan Zonderland kende ik als dichter en eerlijk gezegd helemaal niet als kinderboekenschrijver. Toch heeft hij meer dan 10 kinderboeken geschreven. Als je het in de tijd zet, is het een heel verrassend boek. Bovenal heel fantasierijk en niet moraliserend.

Af en toe kom je een woord tegen dat we niet vaak meer gebruiken zoals guirlandes. Voor kinderen van nu waarschijnlijk onbekend. Verder vind ik het jammer dat elk hoofdstuk begint met een korte inhoudsomschrijving zoals Dit is het vierde hoofdstuk waarin Jeroen zijn handen leert wassen in zijn bord en het verhaal hoort van de koninklijke neusbloem. Dat is inderdaad precies wat er vervolgens gebeurt.

De illustraties van C.W.Voges vind ik mooi. Jeroen is getekend als "een frisse Hollandse jongen" uit de jaren '50 en dat contrasteert mooi met fantasiedieren als de klaphoen en boterfant.

Op de kaft staat "voor kinderen vanaf acht jaar". Nou, inhoudelijk gezien kan het nog wel voor iets jongere kinderen zelfs. Maar het gemiddelde kind van een jaar of acht kan het niet zelf al lezen. Eerlijk gezegd zou ik een boek-van-nu kopen voor kinderen van nu. Als volwassenen van in de zestig hebben we genoten van de avonturen van Jeroen.

Opnieuw "Appels en peren"

Op 15 februari schreef ik over het boek "Appels en peren" van Maarten Asscher nadat ik het openingsbetoog had gelezen. Het sprak me bijzonder aan omdat het refereerde aan het bedrijven van geschiedschrijving waarvan ik aardig wat weet en dat me ook interesseert. Het was natuurlijk een beetje prematuur om toen al een soort persoonlijke recensie te noteren. Nu ben ik een flink aantal verhalen verder en kan ik een meer onderbouwd blogje over dit boek schrijven.

Je vraagt je misschien af waarom ik niet alle verhalen gelezen heb? Dat is geen lezersluiheid of iets dergelijks. Ik kan ze gewoon niet allemaal echt volgen. Het boek vraagt om een enorme belezenheid. Zo worden Telemachus en Hamlet met elkaar vergeleken bijvoorbeeld. Van zowel Telemachus als Hamlet weet ik eigenlijk niets. Dat maakt het moeilijk tot vrijwel onmogelijk om dit hoofdstuk te volgen. Voor andere hoofdstukken daarentegen is het niet essentieel dat je de besproken schrijvers kent. Zo gaat het over de zwarte schrijver Anatole Broyard die zich voordeed als een blanke. En weer andere betogen spreken me bijzonder aan omdat ik er juist wél wat van af weet. Over Lieve Joris, een schrijfster waarvan ik vrijwel alle boeken heb gelezen. Of het hoofdstuk "Napoleon en ik in Alkmaar" bijvoorbeeld.

Nu beloof ik niet meer terug te komen op dit boek hoor!

Appels en peren

Van de week hadden we een Duits/Nederlands stel op bezoek en zij vertelden ons dat er in Duitsland eigenlijk geen equivalent is van onze kringloopwinkels. Wel een winkel die eigenlijk meer antiquarische spullen verkoopt, maar geen "gewone" kringloop. Op een paar honderd meter is de supergrote winkel van de Arm, dus namen ze graag een kijkje.

Sinds ons laatste bezoek is er aardig wat veranderd en opgeknapt, zodat we aangenaam verrast waren over de boekenafdeling. Prompt kwam ik met twee boeken thuis, waaronder de bundel "Appels en peren" van Maarten Asscher. De ondertitel van het boek luidt "Lof van de vergelijking" en zoals je waarschijnlijk al uit de titel kunt opmaken gaat het precies daarover. Geen roman dus en eerlijk gezegd ook niet echt lichte kost. Ik heb alleen het openingsbetoog tot nu toe gelezen. Het spreekt me bijzonder aan juist door de vergelijkingen die getrokken worden en de relativering van die vergelijkingen, zoals die tussen het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië in 1978 en de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Het gaat mank én er zijn zeker parallellen.

Een aanrader? Niet als gemakkelijk tussendoortje en alleen als je historische interesse hebt. Ik lees graag verder.

Met liefs uit Londen

Meestal breng ik alleen iets naar de boekenkastjes langs de straat. Soms neem ik ook iets mee, zoals het boek Met liefs uit Londen van Sarah Jio. Het speelt zich grotendeels af in een boekwinkel en dat is een populair decor de laatste jaren. Heel verrassende titels van andere boeken worden er trouwens niet genoemd in dit boek, dus je kunt je afvragen of de schrijfster zelf wel een grote lezer is. Of ze heeft zich beperkt tot het noemen van boeken die vrijwel al haar lezers zullen kennen, want dat zorgt voor een feest van herkenning.

Hoe het ook zij, ik heb het boek helemaal uitgelezen want ik wilde toch weten hoe het af zou lopen. Het is echt een feel good verhaal en niet slecht geschreven. Wel was met name het einde me iets te zoetsappig, waarbij alles op z'n plaats viel zonder ook maar een klein rafelig randje. Kortom: een aardig tussendoortje, een boek dat ik niet zou aan- noch afraden.

Boekenleggers

Eigenlijk ben ik best wel een verzamelaar. Bijvoorbeeld van handwerkmateriaal, dat is vast herkenbaar. Nu ik aan het opruimen ben, kom ik echter nog veel meer tegen.

Zoals een doosje met wel honderd boekenleggers, ik wist niet eens meer dat ik ze had. Wegdoen? Nou, dit bewaar ik nog een poosje.

Het hart van de woestijn

Regelmatig zet ik een boek in een kastje aan de openbare weg. Bij ons in de buurt zijn er verschillende en dan is er nog de Boekwissel op het station. Mijn opruimproject waarbij ik elke dag één boek wil weggeven, loopt nog steeds. Het is ook goed zichtbaar in mijn boekenkasten, hoewel ik nog steeds veel boeken heb.

Soms kijk ik ook naar de boeken die in zo'n bibliotheekje staan en daar door anderen zijn neergezet. De titel Het hart van de woestijn trok mijn aandacht en na de achterflap te hebben gelezen, heb ik het meegenomen. Het is de waargebeurde geschiedenis van een jonge vrouw die 40 dagen in haar eentje in de woestijn besluit door te brengen. Eigenlijk omdat ze te weinig grip op haar eigen leven heeft. Natuurlijk wordt ze behoorlijk geconfronteerd met zichzelf in de woestijn en het is een keiharde struggle om de fysieke uitdagingen te overleven. Ze krijgt overigens wel een beetje hulp, anders had ze deze uitdaging niet overleefd. Misschien juist omdat haar belevenissen en radicale beslissingen zo ver van mij af staan, vond ik het boeiend om te lezen.

Ik ga het boek overigens wel weer terugzetten in het ruilkastje, het is niet de bedoeling om mijn boekenbezit weer uit te laten dijen.

Gevlochten tas

Al vaker heb ik hier geschreven dat er vlakbij ons huis verschillende boekenruilkastjes zijn. Mijn project "Elke dag één boek weggeven dit jaar" loopt nog steeds door en daarbij komen die boekwissels goed van pas. Soms, ook echt heel soms hoor, neem ik ook iets mee terug.

Laatst was het een gevlochten tasje. Zo te zien gemaakt van geplastificeerde stroken gebruikt drukwerk en voorzien van het etiket "Plien productions, recycling matters". Dat vind ik natuurlijk ook, maar geplastificeerd papier/karton helpt daar niet zo erg bij volgens mij. Wel mooi gemaakt trouwens, ik heb het na het fotograferen snel weer teruggebracht naar het boekenkastje. Misschien is iemand anders er heel blij van geworden!

Boekpresentatie

Een flinke tijd heb ik hier al niets meer van me laten horen. Zo lang zelfs dat me door haar gevraagd werd of ik soms gestopt was met bloggen. Een terechte vraag, maar eigenlijk kwam er steeds wat tussen. Zo werd één stille week gevolgd door een tweede stille week en weken werden maanden.

Nu kom ik toch nog even terug op ons tweede boek "Kroegendorp, loodsendorp, zeemansdorp" en de boekpresentatie. Met veel plezier hebben mijn broer Thijs en ik vorige week twee keer een lezing gehouden in de prachtige Zeemanskerk in Oudeschild. We hebben ook aardig wat mensen gesproken en het boek gesigneerd. Het is natuurlijk een boek voor een niche-markt en daarom is het fijn om te melden dat er bij ons geen boeken over zijn. Wel zijn er nog wat exemplaren te krijgen via het Open Boek en de museumwinkel van Kaap Skil. Zolang de voorraad strekt!

Ondertussen is de afhandeling nog steeds niet helemaal gereed. Er moeten nog zo'n 70 boeken verstuurd worden naar voorinschrijvers en dat gaat tussen de bedrijven door. Nog eventjes geduld dus, handwerkliefhebbers!

Kroegendorp, loodsendorp, zeemansdorp

Het is de laatste tijd een beetje stil geweest op mijn blog, omdat mijn broer Thijs en ik druk bezig zijn geweest met de afronding van ons tweede boek. Daar komt van alles bij kijken. Het vinden van subsidiegevers bijvoorbeeld, contact met de drukkerij, uitzoeken hoe het zit met de rechten op de afbeeldingen, regelen van een geschikte ruimte voor de boekpresentatie. Last but not least: promotie van het boek. Vandaar dat ik hieronder ook de boekaankondiging plaats, want wie weet zijn sommige lezers hier ook geïnteresseerd.

Na tientallen jaren archiefonderzoek publiceren Thijs en Miriam Klaassen het boek “Kroegendorp, loodsendorp, zeemansdorp: Oudeschild voor 1900”. In dit rijk geïllustreerde boek geven zij een uitgebreide beschrijving van de ontstaansgeschiedenis van het dorp vanaf het prille begin rond 1625 tot het eind van de negentiende eeuw. Er is veel nieuwe informatie over de geschiedenis van Oudeschild aan het licht gekomen.

Het boek vertelt het fascinerende verhaal van het dorp, waar het in de eerste periode wemelde van de kroegen en herbergen. Deze werden druk bezocht door de vele zeelieden die op de “Rede van Texel” moesten wachten om in konvooi naar verre oorden uit te varen. Later vestigden zich vele tientallen loodsen in Oudeschild, die niet alleen hielpen bij het in- en uitvaren van de schepen, maar ook allerlei hand-en-spandiensten op de Rede verrichtten. Op het hoogtepunt woonden er meer dan honderd loodsen in het dorp. In de negentiende eeuw was de tijd van de loodsen snel voorbij en vertrokken veel inwoners naar Den Helder. De achterblijvers waren overwegend zeelieden.

Het laatste hoofdstuk bevat een schat aan informatie over elk huis dat in deze periode in het dorp stond. Wie voorouders in Oudeschild heeft, kan te weten komen in welke huizen zij woonden en een beeld krijgen van de omstandigheden waarin zij leefden. Hun namen kunnen worden opgezocht in het uitgebreide naamregister. Om de koppeling te kunnen maken naar de huidige huizen, zijn foto's toegevoegd van de hedendaagse bebouwing.

Boekpresentatie
Het boek zal op zaterdagmiddag 7 juni worden gepresenteerd in de Zeemanskerk in Oudeschild, waarbij de auteurs ook een lezing zullen geven.

Voorinschrijving
Het boek heeft een omvang van ruim 400 bladzijden en zal worden uitgegeven in een kleine oplage. Dankzij subsidies van het Texelfonds en het Gijs Oskamfonds kon de verkoopprijs laag worden gehouden. Wie er zeker van wil zijn een exemplaar te bemachtigen, kan het nu al bestellen door voor 25 april een e-mail te sturen naar texel@hccnet.nl. Bij voorinschrijving tot 25 april geldt een gereduceerde prijs van 25 euro (excl. eventuele verzendkosten).

De wadden

Bij Bertiebo las ik over Matthijs Deen en zijn waddenthrillers. Zij was erg enthousiast. Nou heb ik er ook wel eens eentje gelezen en vond ik het eerlijk gezegd helemaal niks. Tja, smaken verschillen. Misschien komt het ook doordat ik niet meer zo graag thrillers lees als vroeger.

Voor de historie van de wadden heb ik wel veel belangstelling, in het bijzonder voor Texel. Gestimuleerd door het blogje van Bertiebo ben ik dus begonnen aan het boek "De Wadden - een geschiedenis" van Matthijs Deen. Ik had het notabene in mijn kast staan en het was nog ongelezen!

Matthijs Deen heeft een indrukwekkend aantal bronnen bekeken. Het boek omvat dan ook de historie van de ijstijd af tot het heden van al onze waddeneilanden. Het is nadrukkelijk een geschiedenis, een kruising tussen het verleden en de verbeelding van de schrijver. Vooral door de eerste hoofdstukken was ik verrast. Deen slaagt erin om lang vervlogen tijden tot leven te brengen, juist door er een beetje fictie aan toe te voegen. Een aanrader!

De hele wereld rond

Het recept voor Alutamatar in de vorige blogpost kwam een beetje uit de lucht vallen. Eigenlijk hoort er nog een context bij. De basis voor dit recept vond ik namelijk in het boek "De hele wereld rond" uit 2006 van uitgeverij Lemniscaat. Een verhalenboek met een aardig concept. Er staan een veertigtal verhalen in uit acht culturen voor kinderen van zes jaar en ouder. De meeste verhalen worden gevolgd door een knutselidee, een spelletje of een recept.

Alutamatar was één van deze recepten. Meteen toen ik dit recept las, kreeg ik het idee om het uit te proberen. Al doende bleek al snel dat het recept niet helemaal aangaf hoe je het moest maken. Zo stond er bijvoorbeeld dat je (gewone) yoghurt mee moest laten sudderen. Als je dat echt doet, schift de yoghurt. Het gaf wel een globaal beeld, dat ik na een aantal keer maken verbeterd heb. Hetzelfde geldt trouwens voor de knutsels en spelletjes. Er is wat eigen inbreng of research nodig voordat kinderen werkelijk aan de gang kunnen.

Het boek hebben we helemaal herlezen en een aantal verhalen vonden we ook als volwassenen de moeite waard. Wel merk je dat we in een andere tijd leven. Zo is het echt niet meer gebruikelijk bijvoorbeeld om het over "eskimo's" te hebben, dat zijn "Inuit".

Boeken

Een gezond en vredig 2025!

Het is niet mijn gewoonte, toch heb ik een goed voornemen opgevat voor het komende jaar: ik breng elke dag één boek weg naar een boekwisselpunt. Een kastje hier dichtbij zoals er best veel zijn of de kraampjes wat verder weg op het station.

Heb ik dan zoveel boeken? Jazeker. De boekenverzameling is verdeeld over liefst zeven boekenkasten, waarvan sommige planken dubbele rijen bevatten. Ik wil ze echt niet allemaal kwijt, maar het zijn er langzamerhand veel te veel geworden. Af en toe zal ik op mijn blog verslag doen van mijn opruiming.

De wind in de wilgen

De wind in de wilgen of The wind in the willows is een klassieker onder de kinderboeken van Kenneth Grahame. Het is een boek uit de vroeg twintigste eeuw, namelijk uit 1908. Ik heb het als kind gelezen en wist nog wel dat het over Mol, Rat, Das en vooral Pad gaat. Veel meer echter niet. Recent hebben we het aan elkaar voorgelezen en ontdekt dat het voor ons boeiend was.

Het verhaal kabbelt aanvankelijk rustig voort met uitgebreide omschrijvingen. Dan wordt het doorweven met de avonturen van Pad, die zeer aards zijn. Die worden echter afgewisseld met een paar lyrische hoofdstukken met bijna mystieke ervaringen in de natuur. Dat maakt het juist voor een volwassene interessant. Ik kan me voorstellen dat sommige kinderen ook nog steeds geboeid zullen zijn. Het eind van het boek is trouwens wat teleurstellend, maar het is geheel terecht een beroemd boek.

Zwart op wit

Uit de boekenkast van mijn ouders kwam een oud verhalenboek genaamd "Zwart op wit". Als jonge onderwijzer las mijn vader het destijds voor, getuige zijn aantekeningen bij een aantal verhalen. Een haakje op de plek waar hij was gebleven en hier en daar een tekstaanpassing. In dat laatste herken ik mijn vader, die expliciete ideeën had over taalgebruik. Vaak trouwens terecht, het boek is soms wat slordig of gebruikt hele lastige woorden.

Het boek is verschenen in 1964. Wat direct opvalt is dat er veel langere zinnen gebruikt werden dan tegenwoordig gangbaar is. Het stelt hogere eisen aan de voorlezer en tegelijkertijd ook aan de luisteraar, die z'n aandacht er goed bij moet houden.

Dat wil niet zeggen dat het allemaal kwalitatief hoogstaande verhalen zijn. Om te beginnen lijken sommige vertelsels nogal op elkaar. Landen en volken worden op een manier weggezet die echt niet meer kan. Af en toe gebeurt er ook weinig in een verhaal. Het kabbelt maar een beetje door. De moraal ligt er tevens hier en daar te dik bovenop.

Wilkeshuis was een onderwijzer, die heel veel boeken heeft geschreven. Als kind koesterde ik zijn "Honderd eeuwen" en "Hoe het vroeger was". Ik ben benieuwd of die boeken wel een beetje de tand des tijds hebben doorstaan.

Terwijl ik de teksten van dit verhalenboek vandaag de dag echt niet zou aanraden, ben ik veel lyrischer over de illustraties van Jenny Dalenoord. Het exemplaar van "Zwart op wit" dat hier op tafel ligt, valt helemaal uit elkaar. Het is al vele malen gerepareerd, dat kun je wel zien. Toch aarzel ik om het weg te gooien, juist vanwege de afbeeldingen.

Tommie Station

Regelmatig neem ik ruilboeken mee van de Stationswissel als ik met de trein ga. Ik leg trouwens ook regelmatig een boek neer, want zo'n systeem werkt alleen als je ook wat bijdraagt. Het is altijd weer een verrassing wat je aan zult treffen: veelgelezen oude boeken, bijna splinternieuwe boeken, reclamefolders, stichtelijke literatuur, jeugdboeken.

Van de laatste categorie nam ik laatst het boek "Tommie Station" mee, geschreven in 1985 door Mensje van Keulen. Op de site bibliotheek.nl schrijven ze dat het vanaf circa 10 jaar is. Ik kende het boek niet en eerlijk gezegd heb ik ervan genoten.

Eerder kwam deze gedateerde detective al op deze blog voorbij. Als je heel veel van katten houdt en een beetje geloof hecht aan hun voorspellende gaven, dan is het waarschijnlijk een leuk boek. Ik vond het echter behoorlijk slap en erg leunend op het standaardconcept van de serie. Het boek is snel weer terug verhuisd naar de Boekwissel. Het eerste boek ook trouwens, want het lijkt me voor een ander ook lezenswaardig.

Gedateerde detectives

Op Utrecht Centraal staan twee verrijdbare kramen in de centrale hal: de Boekwissel en het Boekwisseltje. De iets grotere wagen is voor volwassenen en het brusje is in principe voor kinderen bedoeld. Als ik naar mijn werk ga, dan loop ik er vrijwel altijd even langs. Om iets neer te leggen en ook soms om iets mee te nemen. Zo vond ik er een kinderboek "Lief dagboek", juist op de dag dat ik les ging geven over dagboeken. De twee getoonde detectives nam ik daar ook mee.

Alleen het woord "detective" al, doet enigszins gedateerd aan. Zojuist heb ik het opgezocht en in principe is het de aanduiding van iets ander genre dan een thriller. Maar komen jullie het woord nog wel eens tegen? Alle spannende boeken worden dezer dagen thriller genoemd in boekhandel en bibliotheek.

Van detectives hield ik vroeger en naadloos ben ik overgestapt op thrillers. Maar de laatste vijftien jaar lees ik ze nauwelijks meer. Eigenlijk zijn de nieuwste thrillers me veel te spannend en niet zelden ook te gewelddadig. De jaren zestigkaft van Het donkere net trok me dus aan en ik nam de pocket mee van de Boekwissel. Al lezend moest ik helaas tot de conclusie komen dat dit wel een behoorlijk gedateerd boekje was, dat me echt veel te langzaam ging. Vandaag heb ik De kat die naar het vogeltje lachte uit 1997 meegenomen van de kar. Ik ken de reeks van vroeger en weet dat het een snel geschreven serieboek is. Wel aardig voor in de trein, vond ik het destijds. De eerste vijftig bladzijdes kunnen me in ieder geval bekoren. Ik ben benieuwd naar mijn eindoordeel.