Opnieuw "Appels en peren"

Op 15 februari schreef ik over het boek "Appels en peren" van Maarten Asscher nadat ik het openingsbetoog had gelezen. Het sprak me bijzonder aan omdat het refereerde aan het bedrijven van geschiedschrijving waarvan ik aardig wat weet en dat me ook interesseert. Het was natuurlijk een beetje prematuur om toen al een soort persoonlijke recensie te noteren. Nu ben ik een flink aantal verhalen verder en kan ik een meer onderbouwd blogje over dit boek schrijven.

Je vraagt je misschien af waarom ik niet alle verhalen gelezen heb? Dat is geen lezersluiheid of iets dergelijks. Ik kan ze gewoon niet allemaal echt volgen. Het boek vraagt om een enorme belezenheid. Zo worden Telemachus en Hamlet met elkaar vergeleken bijvoorbeeld. Van zowel Telemachus als Hamlet weet ik eigenlijk niets. Dat maakt het moeilijk tot vrijwel onmogelijk om dit hoofdstuk te volgen. Voor andere hoofdstukken daarentegen is het niet essentieel dat je de besproken schrijvers kent. Zo gaat het over de zwarte schrijver Anatole Broyard die zich voordeed als een blanke. En weer andere betogen spreken me bijzonder aan omdat ik er juist wél wat van af weet. Over Lieve Joris, een schrijfster waarvan ik vrijwel alle boeken heb gelezen. Of het hoofdstuk "Napoleon en ik in Alkmaar" bijvoorbeeld.

Nu beloof ik niet meer terug te komen op dit boek hoor!

Vlag van Assendelft

Mijn moeder woont nog steeds in mijn geboortedorp Assendelft. In ieder geval wekelijks en soms twee keer in de week bezoek ik haar. Daarbij kijk ik vaak mijn ogen uit, want er is heel veel veranderd door de komst van de enorme nieuwbouwwijk Saendelft. Wat hetzelfde is gebleven is deze vlag van Assendelft. Hierboven niet echt goed te zien, vanwege het gebrek aan wind. Hieronder wat beter.

Bij het zien van een paar van dergelijke vlaggen, dacht ik aan mijn borduurpatroontje van de vlag van Assendelft. Voor het geval je er in geïnteresseerd bent, geef ik het je nog eens.

Verhalen van mijn vader (6)

Sequoia's in Seqouia National Park door Tuxyso

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Boven het maaiveld uit

Toen we, tijdens een werkweek van onze school, met een twintigtal kinderen en vier begeleiders in het Arboretum in Wageningen waren, vertelde een gids ons over een oude boom, die daar geplant was bij de oprichting van de Landbouwhogeschool, zo'n honderd jaar geleden. Sequoia dendron heette die reus, genoemd naar een indianenhoofdman, die zijn nek uitstak door o.a. te bevorderen dat de indianen honderdvijftig jaar geleden zouden leren lezen en schrijven.
"Die boom is drieëntwintig meter lang en elk jaar probeert hij langer te worden. De nieuwe takjes leggen echter steeds het loodje als de winterse winden die over de hoge flats (23 meter) uitwaaien, de top treffen."

Vele jaren later, in 1994, lag ik in het ziekenhuis in Beverwijk op de vierde etage. We keken uit op een prachtige boom. "Dat is een salix vitalina", zei de tuinarchitect die op onze zaal lag. Het was voorjaar, april-mei, maar ik ontdekte dat de takjes die de wilg langer wilden maken, hun blaadjes grotendeels verloren hadden. "Dat komt", zei mijn zegsman, "door de Hoogovengassen."

Het is vooral de cultuur die ons binnen de alledaagsheid wil dwingen.

Foto van vroeger

Hoe oud zal ik geweest zijn? Anderhalf, twee? Tijdens het opruimen komen natuurlijk ook foto's tevoorschijn en die zijn altijd leuk om nog eens te bekijken. Als oudste kind van het gezin heb ik niet te klagen over het vastleggen van mijn eerste jaren. Er werd wel gefotografeerd door mijn vader en moeder met een eenvoudig fototoestel, wat te zien is aan niet zulke gedetailleerde plaatjes. Waarschijnlijk is deze foto gemaakt door iemand anders: een familielid, kennis of passerende fotograaf. Ja, die was er in de jaren '60 nog: een fotograaf die aanbelde om zijn diensten aan te bieden.

Markt

Als kind ging ik graag naar de markt en dat is nog steeds zo. Of het nu de kleine weekmarkt was op dinsdagmiddag in Krommenie waar ik alleen in de schoolvakanties heen kon, de grotere markt in Wormerveer waar veel stoffen te koop waren of de zaterdagse markt in Hoorn die ik associeerde met gezelligheid en soms een ijsje bij de Italiaan. In het Utrechtse kon ik dus mijn ei zeker kwijt, want er zijn allerlei markten.

Toch gaat het niet echt lekker met de markt. Kijk maar naar bovenstaande foto van de dinsdagochtendmarkt op het Smaragdplein. Eigenlijk zie je vooral leegte. Waar een paar jaar geleden nog meerdere "straatjes" waren van marktkramen is er nu een ruim opgezette kring. Ik kan me vergissen maar het lijkt er erg op dat de markt het vooral van ouderen moet hebben. Heel jammer vind ik. Maar ja, eigenlijk behoor ik zelf ook tot de ouderen ...

Sara Ploos van Amstel-Rothé

Altijd als ik een museum ben dat een historisch poppenhuis bezit, neem ik een kijkje. Ook al heb ik het desbetreffende poppenhuis al vaker gezien, er valt toch steeds iets nieuws te ontdekken. Daarin ben ik overigens lang niet de enige, het is meestal behoorlijk druk rond zo'n poppenhuis.

Vandaag heb ik het specifiek over het poppenhuis van Sara Ploos van Amstel-Rothé in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Ooit zag ik het in het echt. Recent ontdekte ik een prachtig cahier over dit poppenhuis in mijn eigen boekenkasten. Het is vast in de ramsj gekocht, het kostte namelijk maar 2,50. Of het daarbij om euro's of guldens ging, is niet meer na te gaan.

Er staan de nodige detailfoto's in en er wordt ook iets verteld over de levensloop van Sara. Ze was waarschijnlijk nogal dik en kwam jammerlijk aan haar einde toen de koets waarin ze zat, te water raakte. De omstanders wisten de inzittenden van de koets te redden, behalve Sara die te zwaar bleek en verdronk.

Ik heb de uitgave nog eens goed bekeken en me voorgenomen om bij gelegenheid het Frans Halsmuseum opnieuw te bezoeken. Dit boek gaat niet naar de boekwissel, het mag blijven!

Leuke links

Het is heel lang geleden dat ik een blogje maakte met deze titel. Veel van mijn opgeslagen links zijn intussen niet meer actueel. Maar zoals altijd is er nog genoeg te ontdekken op het worldwide web.

• Deze te borduren "postzegels" bijvoorbeeld op een site waar je werkelijk heel veel patroontjes kunt vinden. Ik verdwaalde wel een beetje, je moet goed zoeken.
• De kuikentjes vallen in de categorie schattige breipatroontjes. Misschien een klein werkje om toe te leven naar Pasen en het voorjaar?
• Van filmpjes op Youtube die demonstreren hoe je iets maakt, ben ik eerlijk gezegd geen grote fan. Je moet het beeld steeds stoppen, terugspoelen enzovoorts. Voor mij werkt het niet zo goed. Voor een klein werkje als deze gehaakte schelpen
is het te doen.

Zaans?

Laatste was ik weer eens in Zaandam. In de buurt van het station vind je daar veel "Zaanserigheid": variaties op traditionele bouw, die in mijn ogen net iets té is. Overigens denkt niet iedereen daar zo over, getuige de vele fotograferende toeristen ter plekke.

Veel leuker is dan de Zaanse Schans met gerestaureerde oude huizen of bijvoorbeeld de pakhuizen in de Zaanbocht in Wormerveer waarover ik al eens schreef.

Onderstaand gebouw vind ik dan wel weer smaakvol refereren aan de Zaanse kleuren zonder te doen alsof het authentiek is.

Boerenfatsoen

Mijn oma gebruikte de uitdrukking 'Rood met groen is boerenfatsoen'. Ik denk niet dat het positief bedoeld was, zo vatte ik het als kind in ieder geval niet op. Toch heb ik deze rode ATC voorzien van een groen kader. Eerlijk gezegd werd dat ook ingegeven door de paar draadjes die ik bij me had toen ik op interrailreis was in het najaar. Hoewel er nog maar een paar steekjes gedaan moesten worden, heeft het lang geduurd voor ik die zette. Nu resteert het construeren van het kaartje nog.

NB Deze week even geen verhaal van mijn vader. Volgende week weer!

Verhalen van mijn vader (5)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Zebravinken

Het is een wat vreemd verhaaltje. Als iemand het me verteld had zou ik het misschien niet geloofd hebben, want het gaat over "stomme" dieren.

We kregen twee zebravinken in een kooi. An Huygen had gevraagd of we die wilden hebben. Ik weet niet meer waarom ze die twee vogeltjes - een vader en zijn zoon- kwijt wilden, maar het was wel vrolijk, het slaan van de vinken en het bewegen in de kooi. Elke avond stuurde de vader zijn zoon het nestkastje in, alsof hij wilde zeggen: "Het is bedtijd". De zoon gehoorzaamde braaf.

Het zal een aardig tijdje geduurd hebben voordat we ontdekten dat de vader oud werd. Toen bleek dat het naar-bed-sturen niet op gezag, maar op kracht berustte. Op een goeie dag, voor de vader een slechte, waren de rollen omgedraaid: pa werd het kastje in gestuurd.

Dat vond ik te gek. Ik ging bij de kooi staan en begon te praten: "Nee, nee. Zo gaat dat niet. Je stuurt niet je ouwe vader naar bed." Ik bleef doorpraten in de hoop dat het effect zou hebben. En jawel: pa kwam uit het kastje en stuurde zoon erin. Meerdere avonden heb ik dat gedaan. Of ik het ben blijven doen tot pa zijn tijd beëindigde?