Micropia

Afgelopen januari bezochten we het Groote Museum bij Artis met het plan ook naar Micropia, het andere Artismuseum, te gaan. Eind augustus is het er inderdaad van gekomen.

Het is een heel ander museum dat zoals de naam je waarschijnlijk al doet vermoeden, geheel over microben gaat. Om het goed te kunnen laten zien, is het grootste deel van Micropia in het duister gehuld. Het fotograferen was met onze simpele middelen dus wat lastig. Het goudkleurige "ornament" met een Amsterdamse tram op de achtergrond is een sterke uitvergroting van het pokkenvirus. Ik ben er nog tegen ingeënt, maar in 1974 zijn ze daar in Nederland al mee gestopt. Het virus is namelijk wereldwijd uitgeroeid.

Onder de stolpen zie je korstmossen. Eerlijk gezegd begin ik altijd wat glazig te kijken als bijvoorbeeld het tv-programma Vroege Vogels aandacht aan korstmossen besteed. Dat neemt niet weg dat ik het heel interessant vond om te lezen dat een korstmos eigenlijk een symbiose is van twee schimmels en een blauw- of groenalg.

Het museum is behoorlijk interactief en heeft ook een laboratorium. De levende microben moeten namelijk steeds in leven worden gehouden of ververst.

Op de benedenverdieping hangt het kunstwerk "The Fungal Wall" van Lisan Freijsen. Het is handgetuft en dat reusachtige karwei heeft ze allerminst zelf gedaan. Het is onder meer vervaardigd in het Textielmuseum in Tilburg, maar ook op twee andere internationale ateliers.

Bouwen met schimmels

Het klinkt utopisch, toch schijnt het al te gebeuren: bouwen met schimmels. Vooral in de bouw wordt er voorzichtig al mee gewerkt ter vervanging van PVC en schuimisolatie. De producten hierboven zijn allemaal gemaakt uit schimmels, maar dit is een museumopstelling. Uit mycelium (het ondergrondse netwerk van schimmeldraden waaruit paddenstoelen groeien) kan bijvoorbeeld kunstleer gemaakt worden, zoals hier bij de pantoffels. Ik vind het een hoopvolle ontwikkeling, die me tot nu toe onbekend was.

Puttertjes

Opvallend gekwinkeleer en heftig gefladder vestigden onze aandacht op een drietal vogeltjes in de tuin, heel dichtbij het achterraam. Ze bleven mooi zitten, terwijl wij onze bezigheden onderbraken en probeerden ze te fotograferen door het raam heen. Al snel zagen we dat het een soort vinkjes waren, meer precies distelvinken oftewel puttertjes. Een algemene vogelsoort, maar we zagen ze nooit eerder in onze stadstuin. Blijkbaar zijn de pitten in de zonnebloemen dermate aantrekkelijk dat ze zich zo dichtbij ons huis waagden.

Vanaf het dak van NEMO

Het vrij toegankelijke dakterras van NEMO in Amsterdam heb ik al vaker bezocht, steeds in het gezelschap van een groep kinderen. Het beklimmen van de 120 traptreden is een leuke uitlaatklep na een museumbezoek of een geschikt tussendoortje tijdens de Amsterdamse kunstschooldag. Ik was er dus vaker, maar had dan een flink aantal kids om op te letten. Ontspannen genieten van het uitzicht was er dan niet bij. Vandaar dat ik me graag liet verleiden tot een nieuwe klim, al was het weer wisselvallig.

Het uitzicht was de inspanning zeker waard. In elke windrichting kon je leuke dingen zien, zoals hier het Oosterdok met de Montelbaanstoren.

Een stukje naar rechts zwenkend zie je onder andere de Nicolaasbasiliek in de verte en het drijvende Chinese restaurant.

Het Scheepvaartmuseum is ook goed te zien, al moet ik zeggen dat we vanaf de begane grond een wat zonniger beeld hadden van het Scheepvaartmuseum en de klipper "de Amsterdam".

Het dak van NEMO is vol gezet met beplanting, die het ondanks de droge zomer nog redelijk doet. En wat verder weg zie je wat hoogbouw.

Zonnepanelen kunnen in het kader van de duurzaamheid niet ontbreken bovenop NEMO.

Eerlijk gezegd hadden we er een flinke wandeling opzitten voordat we bij NEMO waren. Met het Centraal Station in zicht toch even naar boven gaan was inspannend. Het was de moeite waard!

Vaartsche Rijn

Al eerder schreef ik iets over de Vaartsche Rijn. Anders dan de naam doet vermoeden is het geen rivier, maar een kanaal dat al in de 12e eeuw werd gegraven om de stad Utrecht met de Lek te verbinden. Vanaf het gelijknamige station heb je een mooi uitzicht richting Nieuwegein.

Een stukje verderop ziet het er zeker zo mooi uit. Als je naar de watertoren kijkt op beide foto's dan zie je dat we het nu terugkeken richting centrum.

We stonden overigens bij de versmalling in de Vaartsche Rijn gevormd door de restanten van een voormalige sluis. Aan beide kanten van het water is op die restanten een bankje neergezet. Een leuke plaats om even te zitten, dat vonden de dames aan de overkant ook.

Lancetfish

In de openbare ruimte lijken wel steeds meer kunstwerken te zien, van allerlei aard. Zo ook aan het strand in Zandvoort. Nabij de Zuidboulevard is de Lancetfish van de plaatselijke kunstenaar Paul Jansen te vinden. Hij werkt met hout. In zijn portfolio zag ik nog veel meer fishart voorbijkomen.

Zuiderkerk in Enkhuizen

Enkhuizen is de stad waar mijn opa een aantal jaren gewoond heeft en waar mijn vader begraven is. We zijn er dus al vaak geweest. Toch gold dat niet voor de Zuiderkerk: nog nooit zagen we de bijzondere binnenkant.

De bouw van de kerk begon in 1423 en duurde ruim zestig jaar. Daarna werd in 1485 het gewelf beschilderd met 44 voorstellingen van in totaal 1300 vierkante meter. Dit zijn de oudste gewelfschilderingen van Nederland.

Na de reformatie werden ze overgeschilderd, om begin 20e eeuw weer tevoorschijn gehaald te worden. In de 21e eeuw werden de schilderingen verlicht om zo beter zichtbaar te zijn.

Zoals je kunt zien, is het vrij moeilijk om de details te onderscheiden vanaf de grond. Maar als je inzoomt met het fototoestel, dan wordt de afbeelding toch duidelijker.

Ook speciaal is het orgel, waarvan het oudste pijpwerk uit de 16e eeuw stamt. Erachter is een blauw gordijn geschilderd op zeildoek.

Als je een kijkje wilt nemen, dan kan dat van oktober tot en met juni op zaterdagmiddag. Een veel ruimere openstelling is er in de zomermaanden.

Reisverslag van een kat

Jullie zijn vast bekend met de "dwarsliggers": kleine boekjes op heel dun papier met veel pagina's en een leesbaar lettertype. Ze zijn licht van gewicht en daarmee heel geschikt om mee te nemen op reis. Reisverslag van een kat is oorspronkelijk gepubliceerd in 2018 en verscheen als dwarsligger nr. 576 in november 2019.

Aanvankelijk was ik wat sceptisch. Wéér een boek geschreven vanuit een kat. Ik las er al verschillende en hoewel het eerst een originele aanpak was, begint het voor mij een beetje sleets te raken. Zo'n verstokte kattenliefhebster ben ik nu ook niet. Ik had het mis. Eigenlijk staat in dit boek van Hiro Arikawa niet de kat maar zijn baasje centraal. Geen grootse literatuur, beslist wel een aardig boek waarvan ik de wending aan het slot niet zag aankomen.

Stadswandeling Roermond

Tot slot een blogje over de rest van de stadswandeling in Roermond. We hebben min of meer de route gevolgd die de ANWB op de site heeft staan. Waarbij we de vrijheid namen om soms af te wijken wanneer we iets interessants zagen. Zo liepen we heel wat extra meters, bijvoorbeeld toen we het carillon van het stadhuis hoorden spelen.

Het carillon heeft 49 klokken en een beeldenspel dat verwijst naar de geschiedenis van Roermond. Op het hele uur zijn architect Pierre Cuypers, de kleermaker, de nar, de papierschepper, bisschop Damiaan van Hoensbroeck, de orgeldraaier, de smid en vorstin Maria Theresia te zien.

Meer over het verleden van de stad kun je te weten komen in het historiehuis. Het is gratis toegankelijk en zit in hetzelfde pand als de openbare bibliotheek.

Mijn oog viel onderweg op deze voormalige slagerij met een aardig soort gevelversiering.

Het vele moois in de kathedraal vraagt eigenlijk om een apart bericht, toch beperk ik me tot de glas-in-loodramen achter het altaar en het gotisch retabel.

Al wandelend kwamen we de nodige historische huizen tegen, zoals het Huis de Steenen Trappen uit 1666. En verder viel me de wat gemoedelijker sfeer op, toch anders dan in onze thuisstad Utrecht. Roermond vond ik een leuke stad om te bezoeken.

Rattentoren

Ooit had Roermond maar liefst 20 stadstorens, die onderdeel waren van de stadsmuur. Daarvan is er één nog compleet bewaard: de Rattentoren.

Eerlijk gezegd was de Rattentoren niet eenvoudig te vinden, hoewel het een onderdeel uitmaakte van onze stadswandeling. Eerst raakten we verzeild in de drukte rond de Designer Outlet Roermond en waren we dus eigenlijk iets te ver. Foei, wat een mensen! Uiteindelijk hebben we de toren toch gevonden.

Het bleek een stil plekje te zijn. Zo stil zelfs dat we een eekhoorn spotte, die van boom naar boom roetste. Dat was een leuke bonus!

In de nabijheid van de Rattentoren zagen we een soort moderne equivalent: de Natalinitoren. Het is een kantoorgebouw uit 2010 dat destijds wat stof deed opwaaien vanwege de concurrentie op de skyline van Roermond met de historische gebouwen. Ik vind het wel een charmante toevoeging.

Mocht je de Rattentoren net als wij zoeken, dan is het handig om te weten dat ie eigenlijk achter de Sint Christoffelkathedraal ligt.