Waterval

Vanaf 1 maart zijn de botanische tuinen op het Science Park in Utrecht weer open en natuurlijk gingen we een uurtje kijken. Tevoren hadden we al gelezen dat de kassen vernieuwd worden, dus de komende jaren niet te bezoeken zijn. Jammer en tegelijkertijd nodig. De tropische planten en de vlinderkas zijn normaalgesproken een behoorlijke trekpleister.

Ons oog viel op iets dat er al jaren is, maar dat we nooit eerder goed bekeken: de waterval in de rotstuin. Van 10 meter hoogte klettert het water met een behoorlijk veel vaart omlaag. Het zijn natuurlijk geen Niagara waterfalls, toch is het onverwacht.

Het zonnetje lokte ook diverse hagedissen naar buiten. Ze warmden zichzelf lekker op, om af en toe weer tussen een rotsspleet weg te schieten. Schuw zijn ze wel. Zodra ze enige menselijke beweging gewaar worden, zijn ze verdwenen. Door hun schutkleur valt het sowieso niet mee om ze te spotten.

Groot hoefblad

Op een achterafweggetje aan de slootkant viel mijn oog op een grote strook bloemen van het groot hoefblad. Geen populaire plant in de tuin, dat weet ik wel. Heb je eenmaal groot hoefblad dan is het haast niet meer weg te krijgen. Op zo'n stukje grond tussen straat en sloot echter schitterend als het bloeit. Ik heb geprobeerd om een overzichtsfoto te maken, die geeft helaas de kleurenpracht niet zo goed weer.

Eigenlijk geeft onderstaande gepimpte foto de werkelijkheid beter weer.

Verhalen van mijn vader (9)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Schaamte

Nicolaas Beets, schrijver-dominee, schijnt het gezegd te hebben: de grootste vijand van het goede is niet de liefde tot het kwade, doch de valse schaamte voor het goede zelf.

In de trein vanuit Amsterdam, op maandag 24 maart 1997, las ik een stukje uit Neil Postmans 'Wij voeden op tot niets' ('The end of education') en weer overkwam het me dat ik droomde.

Gebrek aan dromen, aan utopieën, heb ik nooit gehad. Het is de vraag of zelfs de grens van Utopia in zicht komt, of ik eraan kan bijdragen dat we een snippertje naderen tot welzijn-voor-iedereen. Want voor hetzelfde geld werken mijn pogingen en die van anderen averechts.

In die trein, terwijl ik las, hoorde ik twee jonge vrouwen-in-opleiding intensief praten, d.w.z. de een fungeerde als aangever en de ander volgde met enthousiaste uiteenzettingen. Ik begreep dat het over onderwijs ging hoewel ik geen pogingen deed om het te kunnen volgen, hoe gemakkelijk het ook gekund had. Ineens kreeg ik de opwelling om Postmans boek cadeau te doen aan een van hen, aan de bevlogen praatster.

Ik deed het niet. Zodat Nicolaas Beets gelijk kreeg.

Vrede

Met de gemeenteraadsverkiezingen net achter ons, denk ik dat het goed is om ons te richten op het kleine én het grote geheel niet te vergeten. Vrede lijkt steeds verder uit beeld te raken. Om tóch iets zelf te doen, hebben we al jaren een "Peace now"-poster voor het raam hangen. Het is een actie van de Utrechtse Marije Lieuwens en het ontwerp van de posters is van Max Kisman. Je kunt ze gratis downloaden, printen en zelf ophangen.

Natuurlijk het is een actie die al jarenlang loopt, maar helaas is het in toenemende mate actueel. Vandaar dat ik er vandaag aandacht voor vraag.

Katten

Onze achtertuin grenst aan een beschut achterstraatje, dat we samen met zo'n veertigtal buren gemeen hebben. Beide uitgangen zijn afgesloten met een hek, zodat het een ideale plek is voor kleine kinderen om te spelen. Of voor buurtjes om een kopje koffie of een glaasje te drinken. Heel leuk! Alleen al die katten ....

We hebben van alles geprobeerd in de afgelopen jaren om van onze tuin geen grote kattenbak te maken. Al onze buren hebben namelijk een achtertuin die voor 95% of 100% is betegeld. Knoflook, koffieprut, speciale beplanting. Recent zijn we begonnen met het leggen van stukjes gaas op elk open plekje. Hopelijk helpt dat.

Eigenlijk ben ik een kattenliefhebber. Maar tegelijkertijd ook iemand die allergisch is voor katten, dus het zit er echt niet in om een poes te nemen. Dat is wel jammer, want mogelijk is dat het enige wat echt zou helpen tegen al die kattenpoep in onze tuin.

Fern folly

In een klein hoekje voor het Centraal Museum aan de Agnietenstraat, kun je dit kunstwerk bekijken. Het is gemaakt door Elspeth Diederix in 2023 en is een soort "geheime tuin". Hoewel geheim ... het staat gewoon aan de straat, al ben ik er ettelijke malen langsgekomen zonder het waar te nemen.

Ik vind het wel grappig, maar vind de benaming "folly" overdreven voor dit kleine bouwsel. Eerlijk gezegd denk ik dan meer aan een grot, kunstmatige rotsgroep, namaakkapel of een ander nutteloos bouwwerk op een grotere schaal. Vooral de Engelsen hebben er in het verleden veel gemaakt.

Paard

Bij toeval schreef Bertiebo gisteren op haar blog over de paarden in Carré. Vandaag wil ik het ook graag over paarden hebben of eigenlijk over één paard.

Op de tentoonstelling "Getekend, de Natuur" in het Centraal Museum in Utrecht staat dit anatomische model van een paard. Het is vervaardigd eind negentiende eeuw door L.T.J. Azoux en werd gebruikt door studenten diergeneeskunde. In 1879 werd het aangekocht door de Landbouwhogeschool in Wageningen.

De rechterzijde van het paard heeft een intrigerend haakje. Ik had best een kijkje in het dier willen kijken, maar deed het uiteraard niet.

De linkerzijde laat de ribben enzovoorts zien. Het geeft aan hoever de diergeneeskunde eind negentiende eeuw al was gevorderd.

Rohrsach

Ken je de (omstreden) Rohrsachtest? Je wordt daarbij gevraagd om de inktvlekken die je te zien krijgt te duiden. De antwoorden zouden iets zeggen over jouw psychische gesteldheid. Dit borduurwerkje voor een ATC is ook multi-interpretabel. Ik zie er verschillende dingen in. En jullie?

Gebaksjuwelier

Sinds een paar maanden gaan we af en toe naar de gebaksjuwelier in Culemborg voor ambachtelijk vers glutenvrij brood. Het wordt gerund door een hardwerkend jong stel, die naast brood ook glutenvrij banket verkopen. Daar hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan, maar dat is eigenlijk altijd zo bij glutenvrije producten. Aan gebak bezondig ik me niet elke keer, maar toen we wat te vieren hadden kochten we onder andere bovenstaand citroenmerenguetaartje. De frangipane vond ik trouwens nog lekkerder, al heb ik die niet gefotografeerd.

Verhalen van mijn vader (8)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

De illustratie is dit keer een kleine persoonlijke toevoeging. Sommige leerkrachten staan erop dat er geen shit gezegd wordt, voor anderen telt de intentie van het woordgebruik.

Grove en gevleugelde woorden

'Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken'. Al vroeg moesten we dat uit ons hoofd leren. Ik denk dat ik elke keer bij het biechten het vloeken in het vaste rijtje zonden opgelepeld heb. Maar vloeken is niet erg, tenminste niet wat wat in die tijd onder vloeken werd verstaan, al vindt de bond die tegen vloeken strijdt nog steeds, dat je niet 'sodemieter op' mag zeggen. Voor mij was het een middel om van mijn hart geen moordkuil te maken.

Pas in militaire dienst, toen ik vierentwintig was, kreeg ik een ander zicht op vloeken, op het echte vloeken: Gods naam hechten aan mensenwerk dat onrecht in stand houdt.

Ik heb de jaargangen van 'G 3', het tijdschrift dat zulke dingen verhelderde, lang bewaard. 'Goede Geest Gemeenschap' betekenden die drie G's, die uiting van elan die de tweede fase van mijn bekering tot gevolg had.

Maar sterke woorden ben ik lang blijven gebruiken, om het niet-zuivere in me tot uiting te brengen. De uitdrukkingen die een groep schoolverlaters genoteerd heeft op een met wit papier beplakte bus, getuigen daarvan: 'het piest persas', 'kijk, een boertje op de dijk', 'val in mijn stront', 'tok, tok, tok, al weer een ei', 'opschudding in muizendorp', 'tot de pruimentijd', 'je moet er niet met je pet naar gooien', 'haal je broek maar op', 'nu weten we waar Abram de mosterd haalt', 'je hebt een geheugen als een garnaal', 'ben je helemaal van de ratten besnuffeld', 'ik ben geen politieagent'.

Carlos, Friso, Arjen, Rimke, Guido, Maarten, Frank en Michel waren degenen die deze uitspraken verzamelden. Je kunt enkele van die min of meer krachtige termen onvriendelijk noemen, maar je kunt ze niet los zie van hun context, zoals dat ook bij vloeken zou moeten zijn.