Katten

Onze achtertuin grenst aan een beschut achterstraatje, dat we samen met zo'n veertigtal buren gemeen hebben. Beide uitgangen zijn afgesloten met een hek, zodat het een ideale plek is voor kleine kinderen om te spelen. Of voor buurtjes om een kopje koffie of een glaasje te drinken. Heel leuk! Alleen al die katten ....

We hebben van alles geprobeerd in de afgelopen jaren om van onze tuin geen grote kattenbak te maken. Al onze buren hebben namelijk een achtertuin die voor 95% of 100% is betegeld. Knoflook, koffieprut, speciale beplanting. Recent zijn we begonnen met het leggen van stukjes gaas op elk open plekje. Hopelijk helpt dat.

Eigenlijk ben ik een kattenliefhebber. Maar tegelijkertijd ook iemand die allergisch is voor katten, dus het zit er echt niet in om een poes te nemen. Dat is wel jammer, want mogelijk is dat het enige wat echt zou helpen tegen al die kattenpoep in onze tuin.

Fern folly

In een klein hoekje voor het Centraal Museum aan de Agnietenstraat, kun je dit kunstwerk bekijken. Het is gemaakt door Elspeth Diederix in 2023 en is een soort "geheime tuin". Hoewel geheim ... het staat gewoon aan de straat, al ben ik er ettelijke malen langsgekomen zonder het waar te nemen.

Ik vind het wel grappig, maar vind de benaming "folly" overdreven voor dit kleine bouwsel. Eerlijk gezegd denk ik dan meer aan een grot, kunstmatige rotsgroep, namaakkapel of een ander nutteloos bouwwerk op een grotere schaal. Vooral de Engelsen hebben er in het verleden veel gemaakt.

Paard

Bij toeval schreef Bertiebo gisteren op haar blog over de paarden in Carré. Vandaag wil ik het ook graag over paarden hebben of eigenlijk over één paard.

Op de tentoonstelling "Getekend, de Natuur" in het Centraal Museum in Utrecht staat dit anatomische model van een paard. Het is vervaardigd eind negentiende eeuw door L.T.J. Azoux en werd gebruikt door studenten diergeneeskunde. In 1879 werd het aangekocht door de Landbouwhogeschool in Wageningen.

De rechterzijde van het paard heeft een intrigerend haakje. Ik had best een kijkje in het dier willen kijken, maar deed het uiteraard niet.

De linkerzijde laat de ribben enzovoorts zien. Het geeft aan hoever de diergeneeskunde eind negentiende eeuw al was gevorderd.

Rohrsach

Ken je de (omstreden) Rohrsachtest? Je wordt daarbij gevraagd om de inktvlekken die je te zien krijgt te duiden. De antwoorden zouden iets zeggen over jouw psychische gesteldheid. Dit borduurwerkje voor een ATC is ook multi-interpretabel. Ik zie er verschillende dingen in. En jullie?

Gebaksjuwelier

Sinds een paar maanden gaan we af en toe naar de gebaksjuwelier in Culemborg voor ambachtelijk vers glutenvrij brood. Het wordt gerund door een hardwerkend jong stel, die naast brood ook glutenvrij banket verkopen. Daar hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan, maar dat is eigenlijk altijd zo bij glutenvrije producten. Aan gebak bezondig ik me niet elke keer, maar toen we wat te vieren hadden kochten we onder andere bovenstaand citroenmerenguetaartje. De frangipane vond ik trouwens nog lekkerder, al heb ik die niet gefotografeerd.

Verhalen van mijn vader (8)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

De illustratie is dit keer een kleine persoonlijke toevoeging. Sommige leerkrachten staan erop dat er geen shit gezegd wordt, voor anderen telt de intentie van het woordgebruik.

Grove en gevleugelde woorden

'Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken'. Al vroeg moesten we dat uit ons hoofd leren. Ik denk dat ik elke keer bij het biechten het vloeken in het vaste rijtje zonden opgelepeld heb. Maar vloeken is niet erg, tenminste niet wat wat in die tijd onder vloeken werd verstaan, al vindt de bond die tegen vloeken strijdt nog steeds, dat je niet 'sodemieter op' mag zeggen. Voor mij was het een middel om van mijn hart geen moordkuil te maken.

Pas in militaire dienst, toen ik vierentwintig was, kreeg ik een ander zicht op vloeken, op het echte vloeken: Gods naam hechten aan mensenwerk dat onrecht in stand houdt.

Ik heb de jaargangen van 'G 3', het tijdschrift dat zulke dingen verhelderde, lang bewaard. 'Goede Geest Gemeenschap' betekenden die drie G's, die uiting van elan die de tweede fase van mijn bekering tot gevolg had.

Maar sterke woorden ben ik lang blijven gebruiken, om het niet-zuivere in me tot uiting te brengen. De uitdrukkingen die een groep schoolverlaters genoteerd heeft op een met wit papier beplakte bus, getuigen daarvan: 'het piest persas', 'kijk, een boertje op de dijk', 'val in mijn stront', 'tok, tok, tok, al weer een ei', 'opschudding in muizendorp', 'tot de pruimentijd', 'je moet er niet met je pet naar gooien', 'haal je broek maar op', 'nu weten we waar Abram de mosterd haalt', 'je hebt een geheugen als een garnaal', 'ben je helemaal van de ratten besnuffeld', 'ik ben geen politieagent'.

Carlos, Friso, Arjen, Rimke, Guido, Maarten, Frank en Michel waren degenen die deze uitspraken verzamelden. Je kunt enkele van die min of meer krachtige termen onvriendelijk noemen, maar je kunt ze niet los zie van hun context, zoals dat ook bij vloeken zou moeten zijn.

Sternarcisjes

In onze voortuin staan tamelijk veel narcissen. Van deze soort zijn er echter maar twee. Ze vragen nogal aandacht oftewel wij en onze bezoekers vinden ze bijzonder. Toch zijn ze gewoon op de zaterdagse bloemen- en plantenmarkt gekocht in Utrecht een paar jaar geleden. Ze doven wel langzaam uit, vandaar dat ze nu nog met z'n tweetjes zijn.

De officiële naam is Rip van Winkle. Daarmee wordt gerefereerd aan een verhaalvan Irving uit 1819 over een Amerikaanse dorpeling van Nederlandse afkomst. Wat dat precies met een narcis te maken heeft, die van Ierse oorsprong is? Ik ben het niet te weten gekomen.

Als je overigens het hele verhaal van Irving in het Nederlands wilt lezen, kun je hier terecht. Er rusten natuurlijk geen rechten meer op.

Bachbüchlein

Heel veel jaren heb ik niet écht gestudeerd op de piano. Wel functioneel gespeeld voor mijn werk, waardoor de vaardigheid niet helemaal verdween. Maar toch jammer.

Een duidelijke reden had ik trouwens ook. Mijn motoriek en dan met name de gelijktijdigheid van mijn linkerhand en rechterhand zijn beslist verslechterd, sinds ik ben geopereerd aan een (goedaardige) hersentumor. Na een paar frustrerende ervaringen waarbij het beslist niet zo klonk als ik graag zou willen, besloot ik dat ik me beter op andere dingen kon richten.

Nu ik niet meer werk, is het plezier in pianospelen onverwacht teruggekeerd. Ik kan niet meer spelen zoals ik eens kon, maar oefenen helpt natuurlijk wel. Nu speel ik dagelijks een minuut of tien uit het Bachbüchlein zoals Frey dat samenstelde. Het zijn tamelijk eenvoudige mooie stukjes Bach. Het is fijn!

Jeroen in Hazevoets rijk

In een van onze boekenkasten vonden we het kinderboek "Jeroen in Hazevoets rijk" van Daan Zonderland. We wisten allebei niet hoe we eraan kwamen, wat tamelijk merkwaardig is. Het is geschreven door Daan Zonderland en oorspronkelijk uitgegeven in 1960.

Daan Zonderland kende ik als dichter en eerlijk gezegd helemaal niet als kinderboekenschrijver. Toch heeft hij meer dan 10 kinderboeken geschreven. Als je het in de tijd zet, is het een heel verrassend boek. Bovenal heel fantasierijk en niet moraliserend.

Af en toe kom je een woord tegen dat we niet vaak meer gebruiken zoals guirlandes. Voor kinderen van nu waarschijnlijk onbekend. Verder vind ik het jammer dat elk hoofdstuk begint met een korte inhoudsomschrijving zoals Dit is het vierde hoofdstuk waarin Jeroen zijn handen leert wassen in zijn bord en het verhaal hoort van de koninklijke neusbloem. Dat is inderdaad precies wat er vervolgens gebeurt.

De illustraties van C.W.Voges vind ik mooi. Jeroen is getekend als "een frisse Hollandse jongen" uit de jaren '50 en dat contrasteert mooi met fantasiedieren als de klaphoen en boterfant.

Op de kaft staat "voor kinderen vanaf acht jaar". Nou, inhoudelijk gezien kan het nog wel voor iets jongere kinderen zelfs. Maar het gemiddelde kind van een jaar of acht kan het niet zelf al lezen. Eerlijk gezegd zou ik een boek-van-nu kopen voor kinderen van nu. Als volwassenen van in de zestig hebben we genoten van de avonturen van Jeroen.

Paar

Redelijk vlot is de tweede sok volgens mijn eigen patroon gereed gekomen, zodat ik nu weer aan iets nieuws kan beginnen. Dat mag ook wel, want onlangs heb ik een paar zelfgebreide sokken afgedankt. Waar ik eerst alleen hartje winter zulke sokken aantrok, ben ik nu helemaal om. Als de mussen niet van het dak vallen, dan heb ik het liefst mijn eigen breisels aan mijn voeten. Eerder had ik het gevoel dat ze af zouden zakken als ik er een flink eind op liep, maar dat blijkt echt niet te kloppen. Hup. een nieuw paar op de pennen. En dan zonder foutje bij het maken van de teennaad. De sok links is niet helemaal ok. Wel draagbaar gelukkig, dus geen reden om het uit te halen.