Markt

Als kind ging ik graag naar de markt en dat is nog steeds zo. Of het nu de kleine weekmarkt was op dinsdagmiddag in Krommenie waar ik alleen in de schoolvakanties heen kon, de grotere markt in Wormerveer waar veel stoffen te koop waren of de zaterdagse markt in Hoorn die ik associeerde met gezelligheid en soms een ijsje bij de Italiaan. In het Utrechtse kon ik dus mijn ei zeker kwijt, want er zijn allerlei markten.

Toch gaat het niet echt lekker met de markt. Kijk maar naar bovenstaande foto van de dinsdagochtendmarkt op het Smaragdplein. Eigenlijk zie je vooral leegte. Waar een paar jaar geleden nog meerdere "straatjes" waren van marktkramen is er nu een ruim opgezette kring. Ik kan me vergissen maar het lijkt er erg op dat de markt het vooral van ouderen moet hebben. Heel jammer vind ik. Maar ja, eigenlijk behoor ik zelf ook tot de ouderen ...

Sara Ploos van Amstel-Rothé

Altijd als ik een museum ben dat een historisch poppenhuis bezit, neem ik een kijkje. Ook al heb ik het desbetreffende poppenhuis al vaker gezien, er valt toch steeds iets nieuws te ontdekken. Daarin ben ik overigens lang niet de enige, het is meestal behoorlijk druk rond zo'n poppenhuis.

Vandaag heb ik het specifiek over het poppenhuis van Sara Ploos van Amstel-Rothé in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Ooit zag ik het in het echt. Recent ontdekte ik een prachtig cahier over dit poppenhuis in mijn eigen boekenkasten. Het is vast in de ramsj gekocht, het kostte namelijk maar 2,50. Of het daarbij om euro's of guldens ging, is niet meer na te gaan.

Er staan de nodige detailfoto's in en er wordt ook iets verteld over de levensloop van Sara. Ze was waarschijnlijk nogal dik en kwam jammerlijk aan haar einde toen de koets waarin ze zat, te water raakte. De omstanders wisten de inzittenden van de koets te redden, behalve Sara die te zwaar bleek en verdronk.

Ik heb de uitgave nog eens goed bekeken en me voorgenomen om bij gelegenheid het Frans Halsmuseum opnieuw te bezoeken. Dit boek gaat niet naar de boekwissel, het mag blijven!

Leuke links

Het is heel lang geleden dat ik een blogje maakte met deze titel. Veel van mijn opgeslagen links zijn intussen niet meer actueel. Maar zoals altijd is er nog genoeg te ontdekken op het worldwide web.

• Deze te borduren "postzegels" bijvoorbeeld op een site waar je werkelijk heel veel patroontjes kunt vinden. Ik verdwaalde wel een beetje, je moet goed zoeken.
• De kuikentjes vallen in de categorie schattige breipatroontjes. Misschien een klein werkje om toe te leven naar Pasen en het voorjaar?
• Van filmpjes op Youtube die demonstreren hoe je iets maakt, ben ik eerlijk gezegd geen grote fan. Je moet het beeld steeds stoppen, terugspoelen enzovoorts. Voor mij werkt het niet zo goed. Voor een klein werkje als deze gehaakte schelpen
is het te doen.

Zaans?

Laatste was ik weer eens in Zaandam. In de buurt van het station vind je daar veel "Zaanserigheid": variaties op traditionele bouw, die in mijn ogen net iets té is. Overigens denkt niet iedereen daar zo over, getuige de vele fotograferende toeristen ter plekke.

Veel leuker is dan de Zaanse Schans met gerestaureerde oude huizen of bijvoorbeeld de pakhuizen in de Zaanbocht in Wormerveer waarover ik al eens schreef.

Onderstaand gebouw vind ik dan wel weer smaakvol refereren aan de Zaanse kleuren zonder te doen alsof het authentiek is.

Boerenfatsoen

Mijn oma gebruikte de uitdrukking 'Rood met groen is boerenfatsoen'. Ik denk niet dat het positief bedoeld was, zo vatte ik het als kind in ieder geval niet op. Toch heb ik deze rode ATC voorzien van een groen kader. Eerlijk gezegd werd dat ook ingegeven door de paar draadjes die ik bij me had toen ik op interrailreis was in het najaar. Hoewel er nog maar een paar steekjes gedaan moesten worden, heeft het lang geduurd voor ik die zette. Nu resteert het construeren van het kaartje nog.

NB Deze week even geen verhaal van mijn vader. Volgende week weer!

Verhalen van mijn vader (5)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Zebravinken

Het is een wat vreemd verhaaltje. Als iemand het me verteld had zou ik het misschien niet geloofd hebben, want het gaat over "stomme" dieren.

We kregen twee zebravinken in een kooi. An Huygen had gevraagd of we die wilden hebben. Ik weet niet meer waarom ze die twee vogeltjes - een vader en zijn zoon- kwijt wilden, maar het was wel vrolijk, het slaan van de vinken en het bewegen in de kooi. Elke avond stuurde de vader zijn zoon het nestkastje in, alsof hij wilde zeggen: "Het is bedtijd". De zoon gehoorzaamde braaf.

Het zal een aardig tijdje geduurd hebben voordat we ontdekten dat de vader oud werd. Toen bleek dat het naar-bed-sturen niet op gezag, maar op kracht berustte. Op een goeie dag, voor de vader een slechte, waren de rollen omgedraaid: pa werd het kastje in gestuurd.

Dat vond ik te gek. Ik ging bij de kooi staan en begon te praten: "Nee, nee. Zo gaat dat niet. Je stuurt niet je ouwe vader naar bed." Ik bleef doorpraten in de hoop dat het effect zou hebben. En jawel: pa kwam uit het kastje en stuurde zoon erin. Meerdere avonden heb ik dat gedaan. Of ik het ben blijven doen tot pa zijn tijd beëindigde?

Walvishaai

Als je in een stad woont zoals wij, loop je vaak vlak langs de vensterbanken van de voorramen. Daar zie je van alles. Deze tissuehouder is daar een voorbeeld van. Dankzij de brede bek met rits handig bij te vullen trouwens. Zou het een zelfgemaakt gebruiksvoorwerp zijn of kun je ze zo kopen?

Appels en peren

Van de week hadden we een Duits/Nederlands stel op bezoek en zij vertelden ons dat er in Duitsland eigenlijk geen equivalent is van onze kringloopwinkels. Wel een winkel die eigenlijk meer antiquarische spullen verkoopt, maar geen "gewone" kringloop. Op een paar honderd meter is de supergrote winkel van de Arm, dus namen ze graag een kijkje.

Sinds ons laatste bezoek is er aardig wat veranderd en opgeknapt, zodat we aangenaam verrast waren over de boekenafdeling. Prompt kwam ik met twee boeken thuis, waaronder de bundel "Appels en peren" van Maarten Asscher. De ondertitel van het boek luidt "Lof van de vergelijking" en zoals je waarschijnlijk al uit de titel kunt opmaken gaat het precies daarover. Geen roman dus en eerlijk gezegd ook niet echt lichte kost. Ik heb alleen het openingsbetoog tot nu toe gelezen. Het spreekt me bijzonder aan juist door de vergelijkingen die getrokken worden en de relativering van die vergelijkingen, zoals die tussen het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië in 1978 en de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Het gaat mank én er zijn zeker parallellen.

Een aanrader? Niet als gemakkelijk tussendoortje en alleen als je historische interesse hebt. Ik lees graag verder.

Norderney

De regelmatige lezers van deze blog zal het niet ontgaan zijn dat ik intensief bezig ben met de geschiedenis en genealogie van het eiland Texel. Daar heb ik trouwens een aparte blog over, mocht het je interesseren. Naast Texel heb ik ook de Nederlandse waddeneilanden Vlieland en Terschelling bezocht. Van de Duitse en Deense waddeneilanden weet ik vrijwel niets. Of liever gezegd: wist ik vrijwel niets.

Bij toeval kwam ik (digitaal) wat meer in aanraking met het Duitse Norderney. Vanaf Nederland gezien gaat het om het derde eiland in de rij. Aan het einde van de negentiende eeuw was Norderney al in trek als luxe kuuroord. Het had in 1890 3556 inwoners en ruim 17.000 gasten per jaar. De bewoners leefden desondanks lang niet allemaal in welvaart. In het winterseizoen kregen 40 tot 60 kinderen een kosteloze warme maaltijd van het "Komite für Armenpflege". Er werd in die jaren wel een adresboek uitgegeven, dat eigenlijk een soort toeristische gids was met veel advertenties van de plaatselijke middenstand. Het is erg leuk dat je die gewoon kan downloaden op internet.

Wil ik nu naar Norderney? Nou nee, zo bedoel ik het ook weer niet. Het digitale bezoekje was leuk en soms is dat genoeg.

Verhalen van mijn vader (4)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Roken

Ik zie ze op verjaardagen en feestjes nog in onze kamer zitten: oom Toon, oom Ben, oom Herman en mijn vader. Ze genoten van hun borreltje en hun sigaar. Het was of dat hun hemel was. Ze konden niet vermoeden dat er ooit een 'break' hun bestaan zou komen.

We verkochten van alles in onze kruidenierswinkel in Broekerhaven, ook tabaksartikelen en vleeswaren. Voor dat laatste hadden we een vleessnijmachine, die konden instellen op de gewenste plakjesdikte. Maar het werd oorlog en na de eerste oorlogsjaren stagneerde alles, zodat er op een bepaald moment noch vlees, noch tabak in voorraad was. Wie vlees wilde blijven eten, moest zelf slachten b.v. een konijn of een geit. Wie wilde blijven roken moest zelf tabaktelen. Hoe moeizaam de tabaksplant hier ook groeide, hoe slecht de kwaliteit van de gedroogde bladeren ook was, het moest gek gaan als je niet toe kwam aan je shaggie. Gelukkig hadden we de vleessnijmachine. Die stond als het ware te wachten op nieuw werk. We schoven een stapeltje tabaksbladeren voor het scherpe mes, net zolang totdat de tabak fijn genoeg werd om in een vloeitje te rollen of in een stukje krantenpapier. Toen de oorlog eindigde was het mes onbruikbaar geworden.

Hoe lang het geduurd heeft voor mijn ooms en mijn vader weer als vorsten van hun sigaar genoten, weet ik niet. Maar ik ben nooit aan roken begonnen en zij hebben vastgehouden aan wat zij dachten en wij zongen: "Hotsjek, hotsjek, eigen teelt is rotshag. Geef mij maar een pakje van BK."