Bijzonder behangsel

Op de tentoonstelling "Getekend, de Natuur" in het Centraal Museum in Utrecht wordt dit behangsel getoond. Het is een onderdeel van een kamerbehangsel van een huis aan de Oudegracht. Intrigerend en - ongetwijfeld vanwege de kwetsbaarheid- nogal zwak verlicht op de tentoonstelling.

Ondanks de beschadigingen zijn er toch veel details te zien. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik de bijzonderheden in het museum niet zo precies heb waargenomen als nu ik de foto goed bekijk.

Het roept de vraag bij mij op in welk huis het precies gehangen heeft. En hoe zou de rest van het interieur eruit gezien hebben?

Verhalen van mijn vader (10)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

"Vind je het goed, als ik je een konijntje cadeau doe", vroeg Nadine aan me. "Want ons konijn heeft drie jonkies en we houden er maar één."

"Wat moet ik ermee", dacht ik en mijn gedachten gingen terug naar Broekerhaven, waar we woonden van 1927 tot 1960. Toen de hongerwinter dreigde kochten we een konijntje, zodat we met kerst een boutje zouden hebben. Dat was niet het enige ijzer dat in het vuur lag: onze geit liep in De Weed, kilometers van huis, en onze tarwe groeide in de Wieringermeer. Wie kon vermoeden dat alleen onze geit zou resten? Want de polder raakte onder water en op een ochtend stond het konijnenhok open. De dief had zich over de bevroren sloot uit de voeten gemaakt.

Maar ik overlegde met mijn groep over Nadines aanbod en toen het konijntje zes weken oud was, kwam het op school. We hielden het tot de zomervakantie in ons lokaal en ik herinner me, dat Witje -telkens wanneer we in de kring zaten- over de knieën van de kinderen rondging.

Als we dictee hadden, stond ik. Maar al gauw liep Witje rondjes om me heen, zó dat ik bang was een stap te doen. Om daaraan te ontkomen verplaatste ik me voortdurend, want ik werd tureluurs van dat gedraai. Maar wat ik ook deed, Witje bleef volhouden. Toen ik tenslotte op de brede vensterbank stapte, in de veronderstelling veilig te zijn, sprong hij eróp: een halve meter is niet veel.

Toen de zomervakantie begon, heb ik Witje achter ons huis in een gekregen hok gezet. Daar is hij gebleven. In het lokaal is nog zichtbaar waar hij knaagde.

Proeflapje

Als het ene breiproject af is, "mag" ik uiteraard een nieuw breiproject beginnen van mezelf. Mijn oog viel op de babydeken Liepá, een eenvoudig patroon dat te vinden is op Ravelry. Na het maken van een proeflapje ben ik meteen van start gegaan. Voor de stevigheid kies ik voor een dubbele kantsteek en omdat ik niet het voorgeschreven garen gebruik, heb ik ook een iets ander aantal steken op mijn naald staan. Het is een lekker doorbreiwerkstuk, ook voor in de trein, auto of bij de tv. Dat mag ook wel, want er moeten 400 naalden van 203 steken gebreid worden.

Hoewel ik wel het getoonde garen ga gebruiken, ziet het er qua kleur toch heel anders uit dan bij het proeflapje. Over een tijdje laat ik mijn vorderingen weleens zien, zodat de kleuren beter tot zijn recht komen.

Amaryllis

Elk jaar schrijf ik wel een keertje over de amarylissen, die bij ons op zolder staan geparkeerd. Nou ja, geparkeerd ... We wachten geduldig totdat ze bloeien en dan mogen ze natuurlijk naar de woonkamer. Het zijn er negen totaal, dus ze nemen aardig wat ruimte in. Ze zijn opgekweekt uit zaad, behalve de twee oorspronkelijke bollen. Een paar weken geleden bloeiden er drie tegelijk, wel allemaal met slechts twee bloemen. Dit is "Prince Carnaval" uit 2021 die nog steeds schitterende bloemen heeft, zij het wat minder met een wit accent zoals eerder.

Naar de maan

Op de vensterbank in de voorkamer staan een paar flinke planten. Maar deze opvallend lange vetplant (Austrocylindropuntia subulata volgens Google Lens) trekt het meest de aandacht. Ik laat 'm de hoogte inschieten, tenminste zolang het past op de vensterbank.

Het is een plant met een geschiedenis. Zes jaar lang heb ik namelijk samen me een collega afwisselend groep 7 en groep 8 gerund. Elk jaar waren we jarig, iets wat trouwens door alle leerkrachten op dezelfde dag feestelijk gevierd werd. Bij een verjaardag horen cadeautjes en van vrijwel alle kinderen in de groep kregen we iets. Dat kon een zelfgemaakte tekening, armbandje of iets dergelijks zijn. Heel leuk trouwens! Grotere kinderen wilden graag een "echt" cadeautje geven en vroegen dan wat we graag wilden hebben. Zo kreeg ik van twee meisjes in mijn groep deze vetplantjes in een schattig klein potje. Vele jaren later weet ik niet helemaal meer zeker welke meisjes dat waren en inmiddels werk ik ook niet meer in het onderwijs. Maar deze plant groeit onverdroten verder, op weg naar de maan.

Kleur bekennen

Toen ik een tijdje geleden een nieuwe stadsfiets ging uitzoeken, aarzelde ik geen moment: het moest weer een fiets worden in een enigszins opvallende kleur. Veel gemakkelijker in de fietsenstalling bij het station, je kunt de eigen fiets er zo uitpikken. De fietsenmaker gaf me trouwens wel iets minder inruilgeld voor het oude exemplaar, omdat die fiets ook een bijzondere kleur had. Daar wordt een rijwiel blijkbaar minder gewild van.

Voor auto's geldt nog meer dat er vaak een veilige kleurkeuze wordt gemaakt. Niet in verband met de verkeersveiligheid voor de duidelijkheid, maar in verband met de verkoopbaarheid. Je hebt heel veel auto's in lichtgrijs, zwart, wit en donkergrijs.

Op een regenachtige dag zag ik drie auto's naast elkaar geparkeerd staan in pasteltinten. Roze, lichtblauw en geel. Eigenlijk wilde ik stoppen en een foto maken. Maar ja, die regen. Ik heb nog spijt dat ik het niet gedaan heb.

Waterval

Vanaf 1 maart zijn de botanische tuinen op het Science Park in Utrecht weer open en natuurlijk gingen we een uurtje kijken. Tevoren hadden we al gelezen dat de kassen vernieuwd worden, dus de komende jaren niet te bezoeken zijn. Jammer en tegelijkertijd nodig. De tropische planten en de vlinderkas zijn normaalgesproken een behoorlijke trekpleister.

Ons oog viel op iets dat er al jaren is, maar dat we nooit eerder goed bekeken: de waterval in de rotstuin. Van 10 meter hoogte klettert het water met een behoorlijk veel vaart omlaag. Het zijn natuurlijk geen Niagara waterfalls, toch is het onverwacht.

Het zonnetje lokte ook diverse hagedissen naar buiten. Ze warmden zichzelf lekker op, om af en toe weer tussen een rotsspleet weg te schieten. Schuw zijn ze wel. Zodra ze enige menselijke beweging gewaar worden, zijn ze verdwenen. Door hun schutkleur valt het sowieso niet mee om ze te spotten.

Groot hoefblad

Op een achterafweggetje aan de slootkant viel mijn oog op een grote strook bloemen van het groot hoefblad. Geen populaire plant in de tuin, dat weet ik wel. Heb je eenmaal groot hoefblad dan is het haast niet meer weg te krijgen. Op zo'n stukje grond tussen straat en sloot echter schitterend als het bloeit. Ik heb geprobeerd om een overzichtsfoto te maken, die geeft helaas de kleurenpracht niet zo goed weer.

Eigenlijk geeft onderstaande gepimpte foto de werkelijkheid beter weer.

Verhalen van mijn vader (9)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Schaamte

Nicolaas Beets, schrijver-dominee, schijnt het gezegd te hebben: de grootste vijand van het goede is niet de liefde tot het kwade, doch de valse schaamte voor het goede zelf.

In de trein vanuit Amsterdam, op maandag 24 maart 1997, las ik een stukje uit Neil Postmans 'Wij voeden op tot niets' ('The end of education') en weer overkwam het me dat ik droomde.

Gebrek aan dromen, aan utopieën, heb ik nooit gehad. Het is de vraag of zelfs de grens van Utopia in zicht komt, of ik eraan kan bijdragen dat we een snippertje naderen tot welzijn-voor-iedereen. Want voor hetzelfde geld werken mijn pogingen en die van anderen averechts.

In die trein, terwijl ik las, hoorde ik twee jonge vrouwen-in-opleiding intensief praten, d.w.z. de een fungeerde als aangever en de ander volgde met enthousiaste uiteenzettingen. Ik begreep dat het over onderwijs ging hoewel ik geen pogingen deed om het te kunnen volgen, hoe gemakkelijk het ook gekund had. Ineens kreeg ik de opwelling om Postmans boek cadeau te doen aan een van hen, aan de bevlogen praatster.

Ik deed het niet. Zodat Nicolaas Beets gelijk kreeg.

Vrede

Met de gemeenteraadsverkiezingen net achter ons, denk ik dat het goed is om ons te richten op het kleine én het grote geheel niet te vergeten. Vrede lijkt steeds verder uit beeld te raken. Om tóch iets zelf te doen, hebben we al jaren een "Peace now"-poster voor het raam hangen. Het is een actie van de Utrechtse Marije Lieuwens en het ontwerp van de posters is van Max Kisman. Je kunt ze gratis downloaden, printen en zelf ophangen.

Natuurlijk het is een actie die al jarenlang loopt, maar helaas is het in toenemende mate actueel. Vandaar dat ik er vandaag aandacht voor vraag.