Vaartsche Rijn

Al eerder schreef ik iets over de Vaartsche Rijn. Anders dan de naam doet vermoeden is het geen rivier, maar een kanaal dat al in de 12e eeuw werd gegraven om de stad Utrecht met de Lek te verbinden. Vanaf het gelijknamige station heb je een mooi uitzicht richting Nieuwegein.

Een stukje verderop ziet het er zeker zo mooi uit. Als je naar de watertoren kijkt op beide foto's dan zie je dat we het nu terugkeken richting centrum.

We stonden overigens bij de versmalling in de Vaartsche Rijn gevormd door de restanten van een voormalige sluis. Aan beide kanten van het water is op die restanten een bankje neergezet. Een leuke plaats om even te zitten, dat vonden de dames aan de overkant ook.

Lancetfish

In de openbare ruimte lijken wel steeds meer kunstwerken te zien, van allerlei aard. Zo ook aan het strand in Zandvoort. Nabij de Zuidboulevard is de Lancetfish van de plaatselijke kunstenaar Paul Jansen te vinden. Hij werkt met hout. In zijn portfolio zag ik nog veel meer fishart voorbijkomen.

Zuiderkerk in Enkhuizen

Enkhuizen is de stad waar mijn opa een aantal jaren gewoond heeft en waar mijn vader begraven is. We zijn er dus al vaak geweest. Toch gold dat niet voor de Zuiderkerk: nog nooit zagen we de bijzondere binnenkant.

De bouw van de kerk begon in 1423 en duurde ruim zestig jaar. Daarna werd in 1485 het gewelf beschilderd met 44 voorstellingen van in totaal 1300 vierkante meter. Dit zijn de oudste gewelfschilderingen van Nederland.

Na de reformatie werden ze overgeschilderd, om begin 20e eeuw weer tevoorschijn gehaald te worden. In de 21e eeuw werden de schilderingen verlicht om zo beter zichtbaar te zijn.

Zoals je kunt zien, is het vrij moeilijk om de details te onderscheiden vanaf de grond. Maar als je inzoomt met het fototoestel, dan wordt de afbeelding toch duidelijker.

Ook speciaal is het orgel, waarvan het oudste pijpwerk uit de 16e eeuw stamt. Erachter is een blauw gordijn geschilderd op zeildoek.

Als je een kijkje wilt nemen, dan kan dat van oktober tot en met juni op zaterdagmiddag. Een veel ruimere openstelling is er in de zomermaanden.

Reisverslag van een kat

Jullie zijn vast bekend met de "dwarsliggers": kleine boekjes op heel dun papier met veel pagina's en een leesbaar lettertype. Ze zijn licht van gewicht en daarmee heel geschikt om mee te nemen op reis. Reisverslag van een kat is oorspronkelijk gepubliceerd in 2018 en verscheen als dwarsligger nr. 576 in november 2019.

Aanvankelijk was ik wat sceptisch. Wéér een boek geschreven vanuit een kat. Ik las er al verschillende en hoewel het eerst een originele aanpak was, begint het voor mij een beetje sleets te raken. Zo'n verstokte kattenliefhebster ben ik nu ook niet. Ik had het mis. Eigenlijk staat in dit boek van Hiro Arikawa niet de kat maar zijn baasje centraal. Geen grootse literatuur, beslist wel een aardig boek waarvan ik de wending aan het slot niet zag aankomen.

Stadswandeling Roermond

Tot slot een blogje over de rest van de stadswandeling in Roermond. We hebben min of meer de route gevolgd die de ANWB op de site heeft staan. Waarbij we de vrijheid namen om soms af te wijken wanneer we iets interessants zagen. Zo liepen we heel wat extra meters, bijvoorbeeld toen we het carillon van het stadhuis hoorden spelen.

Het carillon heeft 49 klokken en een beeldenspel dat verwijst naar de geschiedenis van Roermond. Op het hele uur zijn architect Pierre Cuypers, de kleermaker, de nar, de papierschepper, bisschop Damiaan van Hoensbroeck, de orgeldraaier, de smid en vorstin Maria Theresia te zien.

Meer over het verleden van de stad kun je te weten komen in het historiehuis. Het is gratis toegankelijk en zit in hetzelfde pand als de openbare bibliotheek.

Mijn oog viel onderweg op deze voormalige slagerij met een aardig soort gevelversiering.

Het vele moois in de kathedraal vraagt eigenlijk om een apart bericht, toch beperk ik me tot de glas-in-loodramen achter het altaar en het gotisch retabel.

Al wandelend kwamen we de nodige historische huizen tegen, zoals het Huis de Steenen Trappen uit 1666. En verder viel me de wat gemoedelijker sfeer op, toch anders dan in onze thuisstad Utrecht. Roermond vond ik een leuke stad om te bezoeken.

Rattentoren

Ooit had Roermond maar liefst 20 stadstorens, die onderdeel waren van de stadsmuur. Daarvan is er één nog compleet bewaard: de Rattentoren.

Eerlijk gezegd was de Rattentoren niet eenvoudig te vinden, hoewel het een onderdeel uitmaakte van onze stadswandeling. Eerst raakten we verzeild in de drukte rond de Designer Outlet Roermond en waren we dus eigenlijk iets te ver. Foei, wat een mensen! Uiteindelijk hebben we de toren toch gevonden.

Het bleek een stil plekje te zijn. Zo stil zelfs dat we een eekhoorn spotte, die van boom naar boom roetste. Dat was een leuke bonus!

In de nabijheid van de Rattentoren zagen we een soort moderne equivalent: de Natalinitoren. Het is een kantoorgebouw uit 2010 dat destijds wat stof deed opwaaien vanwege de concurrentie op de skyline van Roermond met de historische gebouwen. Ik vind het wel een charmante toevoeging.

Mocht je de Rattentoren net als wij zoeken, dan is het handig om te weten dat ie eigenlijk achter de Sint Christoffelkathedraal ligt.

De kromste supermarkt

Er wordt heel veel voedsel verspild in Nederland en wereldwijd. Soms wordt het doorgedraaid, omdat er een overvloed is. Vaak voldoet het niet helemaal aan de normen van de supermarkten. Te dik, te dun, te krom enzovoorts.

De No waste army probeert op verschillende manieren iets te doen met de reststromen. In het kader daarvan zijn ze deze week neergestreken op Utrecht Centraal en hebben daar "De kromste supermarkt" geopend. Een supergoed initiatief, waar we verschillende (biologische) producten voor een klein prijsje gekocht hebben. En zeg nou zelf, er mankeert toch niets aan deze aubergine, komkommer, appel en aardappel?

In het glazen potje zitten ingemaakte pastinaakblokjes in het zoetzuur. Ik ben benieuwd hoe die smaken.

De Roer

Het is misschien heel onnozel, maar toen we een dagtripje naar Roermond gingen maken vroeg ik me af of "de Ruhr" van het Ruhrgebied dezelfde rivier is als de Roer in Roermond. Het antwoord blijkt nee te zijn. De Roer in Roermond is een zijrivier van de Maas, van ongeveer 165 kilometer. Daarvan loopt er een klein stukje over Nederlands en Belgisch grondgebied, het grootste stuk ligt in Duitsland. En om nog even terug te keren naar mijn oorspronkelijke vraag, in Duitsland wordt deze rivier de Rur genoemd.

In Roermond is het een redelijk brede rivier. Vanaf de brug waarop we stonden (de Stenen Brug of Maria Theresiabrug), verschilden de beide uitzichten nogal. Aan de ene kant kon je het stadse goed bewonderen, aan de andere kant zag je de groene oeverbeplanting. Fijn dat er alleen fietsers en voetgangers op deze brug waren toegestaan.

Beelden in Roermond

In de openbare ruimte is het nodige te zien aan kunstwerken. Tegenwoordig vaak murals, maar beelden zijn ook goed vertegenwoordigd. Dinsdag liet ik al twee beelden bij de Munsterkerk zien, het houten hart en het standbeeld van de architect Pierre Kuypers.

Aan de andere kant van de kerk is deze fontein te vinden, aangeboden door "de mannen van Roermond" ter gelegenheid van het 50-jarige ambtsjubileum van koningin Wilhelmina. Van een afstandje lijkt het net Manneke Pis, vanwege de ene waterstraal die met een boogje uit de de fontein komt. Als je meer inzoomt, zie je een putti-achtig kind dat een tonnetje met water over een ander heengiet.

Van hetzelfde hout waaruit het hart gemaakt is, is ook de bank gemaakt door Roel van Wijlick met graaf Gerard van Gelre en de gravin Margaretha van Brabant. Eigenlijk horen het hart en de gravenbank bij elkaar. De titel van het geheel is "Boomhart". Passend is ook het gedichtje op de bank:
Waar heden en verleden
elkaar raken
kan eeuwige liefde
in zachtheid ontwaken ...

Natuurlijk zijn er een aantal beelden die refereren aan het katholieke geloof, zoals het wegkruis in de Minderbroederstraat.

Of dit beeldje in het stadspark. Als je het Limburgs hardop uitspreekt, dan begrijp je vast het tekstje wel.

Tot slot een foto van de 19e-eeuwse Roermondse schrijver Emile Seipgens. Hij schreef onder andere de opera-bouffe Schinderhannes, waaruit je hieronder personages ziet.

Mural in de Golstraat

Bij toeval zagen we in de Golstraat in Deventer een kunstwerk verrijzen in een bochtje vlak voordat je bij de Brink bent. Marlies de Kiewiet legde daar de laatste hand aan een kersverse mural. Het was nogal krap ter plaatse, dus lukte het niet om het geheel in één beeld te vangen. Ook stond ze natuurlijk zelf in de weg :)

Hier kun je goed zien dat zoals bij veel van haar werken, vogels een prominente plaats hebben gekregen. Behalve de vogel op de tak in de rechterbovenhoek, staan er namelijk twee op deze schildering.

Inmiddels is geheel klaar, zo zie ik op de Facebook-pagina van de gemeente Deventer. Omdat we niet 1-2-3 weer in Deventer zijn, heb ik hier hun compilatie gebruikt. Toch blijf je zien dat het heel krap is, zodat je alleen zijdelings een foto kunt nemen. Tja, als je in Deventer komt kun je live gaan kijken, dan zie je een veel completer plaatje.