Verhalen van mijn vader (5)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Zebravinken

Het is een wat vreemd verhaaltje. Als iemand het me verteld had zou ik het misschien niet geloofd hebben, want het gaat over "stomme" dieren.

We kregen twee zebravinken in een kooi. An Huygen had gevraagd of we die wilden hebben. Ik weet niet meer waarom ze die twee vogeltjes - een vader en zijn zoon- kwijt wilden, maar het was wel vrolijk, het slaan van de vinken en het bewegen in de kooi. Elke avond stuurde de vader zijn zoon het nestkastje in, alsof hij wilde zeggen: "Het is bedtijd". De zoon gehoorzaamde braaf.

Het zal een aardig tijdje geduurd hebben voordat we ontdekten dat de vader oud werd. Toen bleek dat het naar-bed-sturen niet op gezag, maar op kracht berustte. Op een goeie dag, voor de vader een slechte, waren de rollen omgedraaid: pa werd het kastje in gestuurd.

Dat vond ik te gek. Ik ging bij de kooi staan en begon te praten: "Nee, nee. Zo gaat dat niet. Je stuurt niet je ouwe vader naar bed." Ik bleef doorpraten in de hoop dat het effect zou hebben. En jawel: pa kwam uit het kastje en stuurde zoon erin. Meerdere avonden heb ik dat gedaan. Of ik het ben blijven doen tot pa zijn tijd beëindigde?

Walvishaai

Als je in een stad woont zoals wij, loop je vaak vlak langs de vensterbanken van de voorramen. Daar zie je van alles. Deze tissuehouder is daar een voorbeeld van. Dankzij de brede bek met rits handig bij te vullen trouwens. Zou het een zelfgemaakt gebruiksvoorwerp zijn of kun je ze zo kopen?

Appels en peren

Van de week hadden we een Duits/Nederlands stel op bezoek en zij vertelden ons dat er in Duitsland eigenlijk geen equivalent is van onze kringloopwinkels. Wel een winkel die eigenlijk meer antiquarische spullen verkoopt, maar geen "gewone" kringloop. Op een paar honderd meter is de supergrote winkel van de Arm, dus namen ze graag een kijkje.

Sinds ons laatste bezoek is er aardig wat veranderd en opgeknapt, zodat we aangenaam verrast waren over de boekenafdeling. Prompt kwam ik met twee boeken thuis, waaronder de bundel "Appels en peren" van Maarten Asscher. De ondertitel van het boek luidt "Lof van de vergelijking" en zoals je waarschijnlijk al uit de titel kunt opmaken gaat het precies daarover. Geen roman dus en eerlijk gezegd ook niet echt lichte kost. Ik heb alleen het openingsbetoog tot nu toe gelezen. Het spreekt me bijzonder aan juist door de vergelijkingen die getrokken worden en de relativering van die vergelijkingen, zoals die tussen het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië in 1978 en de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Het gaat mank én er zijn zeker parallellen.

Een aanrader? Niet als gemakkelijk tussendoortje en alleen als je historische interesse hebt. Ik lees graag verder.

Norderney

De regelmatige lezers van deze blog zal het niet ontgaan zijn dat ik intensief bezig ben met de geschiedenis en genealogie van het eiland Texel. Daar heb ik trouwens een aparte blog over, mocht het je interesseren. Naast Texel heb ik ook de Nederlandse waddeneilanden Vlieland en Terschelling bezocht. Van de Duitse en Deense waddeneilanden weet ik vrijwel niets. Of liever gezegd: wist ik vrijwel niets.

Bij toeval kwam ik (digitaal) wat meer in aanraking met het Duitse Norderney. Vanaf Nederland gezien gaat het om het derde eiland in de rij. Aan het einde van de negentiende eeuw was Norderney al in trek als luxe kuuroord. Het had in 1890 3556 inwoners en ruim 17.000 gasten per jaar. De bewoners leefden desondanks lang niet allemaal in welvaart. In het winterseizoen kregen 40 tot 60 kinderen een kosteloze warme maaltijd van het "Komite für Armenpflege". Er werd in die jaren wel een adresboek uitgegeven, dat eigenlijk een soort toeristische gids was met veel advertenties van de plaatselijke middenstand. Het is erg leuk dat je die gewoon kan downloaden op internet.

Wil ik nu naar Norderney? Nou nee, zo bedoel ik het ook weer niet. Het digitale bezoekje was leuk en soms is dat genoeg.

Verhalen van mijn vader (4)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Roken

Ik zie ze op verjaardagen en feestjes nog in onze kamer zitten: oom Toon, oom Ben, oom Herman en mijn vader. Ze genoten van hun borreltje en hun sigaar. Het was of dat hun hemel was. Ze konden niet vermoeden dat er ooit een 'break' hun bestaan zou komen.

We verkochten van alles in onze kruidenierswinkel in Broekerhaven, ook tabaksartikelen en vleeswaren. Voor dat laatste hadden we een vleessnijmachine, die konden instellen op de gewenste plakjesdikte. Maar het werd oorlog en na de eerste oorlogsjaren stagneerde alles, zodat er op een bepaald moment noch vlees, noch tabak in voorraad was. Wie vlees wilde blijven eten, moest zelf slachten b.v. een konijn of een geit. Wie wilde blijven roken moest zelf tabaktelen. Hoe moeizaam de tabaksplant hier ook groeide, hoe slecht de kwaliteit van de gedroogde bladeren ook was, het moest gek gaan als je niet toe kwam aan je shaggie. Gelukkig hadden we de vleessnijmachine. Die stond als het ware te wachten op nieuw werk. We schoven een stapeltje tabaksbladeren voor het scherpe mes, net zolang totdat de tabak fijn genoeg werd om in een vloeitje te rollen of in een stukje krantenpapier. Toen de oorlog eindigde was het mes onbruikbaar geworden.

Hoe lang het geduurd heeft voor mijn ooms en mijn vader weer als vorsten van hun sigaar genoten, weet ik niet. Maar ik ben nooit aan roken begonnen en zij hebben vastgehouden aan wat zij dachten en wij zongen: "Hotsjek, hotsjek, eigen teelt is rotshag. Geef mij maar een pakje van BK."

Wafels

Bij het opruimen van de zolder kom ik van alles tegen. Ik schreef eerder al dat ik probeer om niet steeds stil te staan bij elk ding. Dan komt het einde nooit in zicht, want onze zolderkamer is circa 40 vierkante meter. Met een stukje schuin dak aan beide kanten, maar ook met een dakkapel. Het elektrische wafelijzer kwam ik ook opnieuw tegen. Al is het nooit echt uit het zicht verdwenen, het was toch al een paar jaar niet gebruikt. Nu wel, dat is hierboven te zien.

Geen recept deze keer trouwens, want ik heb zo vaak wafels gebakken dat ik op het gevoel wat doe met zelfrijzende bakmix, amandelmeel, eieren, melk en een beetje vanillesuiker.

Weerspiegeling

Vanwege de mooie weerspiegeling én een beetje vanwege de sneeuwklokjes, vandaag twee foto's die in de nabije omgeving van ons huis zijn gemaakt.

Kijken jullie ook zo uit naar het voorjaar?

Speels idee

De kleuren van deze kaart komen niet goed tot zijn recht op de foto. Na enig digitaal gesleutel zag ik geen verbetering, dus ben ik er mee opgehouden. Maar het idee erachter spreekt me aan. Vermoedelijk zelfgedecoreerd papier in precies gelijke stroken gesneden en daarna heel netjes opgeplakt in rechthoeken. Leuk om zelf eens te proberen en in ieder geval een mooie kaart om te ontvangen.

Op grote voet

Ik ben gezegend met grote, smalle voeten. Lastig als je schoenen wilt kopen, verder ok. Niet te vergelijken echter met de voeten van Anton Geesink. In een vitrine van het Volksbuurtmuseum in Utrecht, staan deze stappers van hem naast nog enkele parafernalia. Mijn weerspiegeling heb ik in dit geval bewust gefotografeerd, zodat je de schaal van de schoenen beter in kunt schatten. Volgens dit filmpje uit 2014 van Een Vandaag, is het maat 52. Enorm!

Jacobikerk

Afgelopen zaterdag waren we in de buurt van de Jacobikerk. We komen daar met een zekere regelmaat, want de kerk ligt in het centrum van Utrecht. Nu was het prachtig helder weer en we benaderden het gebouw vanuit een voor ons niet gebruikelijke route.

Vandaar dat opeens het oog viel op de windwijzer bovenop de toren. Eerst dachten we aan een haan, bij een iets scherpere blik leek het op een zon met een punt.

Eureka, het is natuurlijk een Jacobsschelp! Via de vergrote foto is het nog beter te zien.