Lindehout

Het bezit van een museumkaart nodigt je uit om een uurtje ergens naar binnen te gaan en een klein deel van de collectie te bekijken. Zo heb ik afgelopen vrijdag even koffie gedronken in het Rijksmuseum in Amsterdam om daarna een uurtje rond te kijken. Ons oog viel op deze beeldhouwwerk uit ca. 1520, gemaakt van lindehout.

Nou moet je weten dat er in onze straat veel flinke lindes staan. Eerlijk gezegd geven ze behoorlijk wat overlast. Ongeveer 9 maanden per jaar laten ze iets vallen zoals een kleverige stof op de geparkeerde auto's. Natuurlijk is het ook mooi om aan een met bomen omzoomde straat te wonen. Dat je uit lindehout ook heel goed een beeld kan maken, dat wist ik nog niet.

Het bijzondere van deze voorstelling van het Laatste Avondmaal is verder de oude polychromie. Wat me ook aanspreekt zijn de individuele verschillen tussen de twaalf apostelen. De een is kalend, de volgende wat dikker, alleen de haarkleur is redelijk hetzelfde. Dat zal wel te maken hebben met de technische mogelijkheden.

In het museum zag ik duidelijk twaalf mannen rondom Jezus. Bij een eerste blik telde ik er nu elf. Hoewel het een goede foto is uit de Rijksstudio, kan zo'n afbeelding niet helemaal de driedimensionaliteit weergeven. Pas toen ik beter keek, spotte ik de apostel aan de linkerkant die je geheel op de rug ziet.

Vlinders van Yoshizawa

Veel, heel veel kopietjes verdwijnen bij de grote opruimactie linea recta in het oud papier. Ik probeer ook niet steeds te blijven steken door elk A4tje grondig te bekijken. Maar deze kopie uit een origamiboek, nodigde me uit om de vlinders van Yoshizawa even te proberen. Inmiddels is de instructie trouwens op Youtube te vinden, bijvoorbeeld hier.

Dubbele Donald

Op twee opeenvolgende dagen kwam ik deze twee kunstwerken tegen. Wel in een bepaald genre, toch kunst vind ik.

Aan Groenland wordt gerefereerd op een speciale graffitimuur nabij het station in Assendelft. Het schilderij hieronder staat in een buurtgalerie in Amsterdam. Helaas ben ik vergeten enkele nadere bijzonderheden zoals het adres en de kunstenaar te noteren.

Wonderschelp

Nu ik grondig opruim kom ik van alles tegen, dat schreef ik eerder al. In een schoenendoos met wat rommeltjes, zaten deze wonderschelpen. Ook al heb ik ze lang geleden gekocht, ik herkende het zakje meteen en wist waar ik het gekocht heb. Op Achter Clarenburg in Utrecht zaten lang twee Chinese toko's waar ik graag kwam.

Wat kocht ik daar dan? Ik herinner me briefpapier met vlindertjes, lychees in blik en deze schelpen dus.

Nuttig? Nou nee, niet echt. Wel een leuk experiment om zo'n schelp in een glas water te leggen en te wachten op het "wonder".

Ik heb er van genoten, het maakte het kind in me wakker. Zelfs toen er uiteindelijk een soort paardenbloem uit bleek te komen!

Groei en bloei

Op het moment dat ik dit schrijf, ligt er opnieuw een laagje sneeuw. Het is een verstilde wereld, waarin het groeiseizoen nog ver weg lijkt. Bij ons op zolder zijn er toch al een paar planten die er anders tegenaan kijken, ook al is het daar maar een graad of 14 op de vensterbank.

Een paar dagen geleden heb ik de eerste amaryllisknop ontdekt en hopelijk volgen er nog een paar. Ik heb twee moederplanten en een stuk of zes zelfgekweekte bollen, ik schreef er al eerder over. De azalea bloeit al een hele tijd en is eigenlijk op zijn retour.

De sinaasappeltjes zijn daarentegen niet helemaal klaar, aan een aantal vruchten is nog een stukje groen te ontdekken. Het boompje doet het wel erg goed, na een paar mindere jaren.

Zie je het gele bloempje van Susanna-met-de-mooie-ogen? Van de zomer gaat ze weer naar buiten, evenals de sinaasappelboom en de azalea. Voor nu geniet ik binnenshuis van hun groei en bloei.

Verhalen van mijn vader (2)

Ter inleiding: mijn vader Daan Klaassen is na een langdurige ziekte op 66-jarige leeftijd overleden in 2001. Hij was (lesgevende) directeur van een basisschool, maar hield ontzettend veel van schrijven. Op latere leeftijd volgde hij de schrijversvakschool in Amsterdam en gaf daarna schrijfcursussen in het buurthuis. Hij heeft veel teksten nagelaten, waarvan ik er elke vrijdag eentje plaats op mijn blog. Dit keer een verhaal uit 1997 over het bombardement van de Marinewerf van Den Helder op 19-2-1943.

Een zeepbel

Als een zeepbel is je bestaan.

In 1943, precies vierenvijftig jaar geleden, waren er, in Den Helder bij de scheepswerf, mensen op zoek naar vermisten. De laatste die gevonden werd was mijn zevendertigjarige oom Antoon, de jongste broer van mijn vader. Overdekt met zand en betonresten werd hij gevonden, vlak bij een schuilkelder. Hij was een van de tweeënvijftig slachtoffers van het bombardement van de geallieerden. Zijn foto hangt nog bij mijn zeventigjarige neef Daan Heiting, die als vijftienjarige bij het inslaan van de brisantbommen op straat was gaan liggen, onder zijn fiets.

Een flierefluiter werd die oom bij ons thuis genoemd, een vrijgezel die het huis waarin zijn ongetrouwde zusters het heft in handen hielden ontvluchtte, door in het weekend regelmatig naar Amsterdam te gaan, samen met Kees, een broer die toen eveneens ongetrouwd was. Zijn zwager, Ben Heiting, die commandeur was op de Werf, had hem naar Den Helder gehaald, zodat hij ontkwam aan de tewerkstelling in Duitsland. Vond hij onderduiken te riskant? Het liep af zoals het in het gedicht van P.N. van Eyk, 'de tuinman en de dood', staat: Den Helder werd zijn Ispahan.

Knipsels

Al opruimend kom ik allerlei fascinaties uit het verleden tegen, zoals deze knipsels waarvan ik een hele verzameling had aangelegd. Voordat je nu zegt: die wil ik wel hebben, het is allemaal bij het oud papier terechtgekomen. Je kunt niet alles bewaren.

Ik heb nog wel even gesnuffeld en vond het opnieuw fascinerend. Zoals deze foto van de laatste tsarina van Rusland, die natuurlijk toen deze foto gemaakt werd geen idee had wat haar boven het hoofd hing. Voor de duidelijkheid: in 1918 werd ze samen met haar hele gezin vermoord door de bolsjewieken.

Of dit knipsel over Leopold Godowsky. Ooit had ik een pianomuziek die door hem was gecomponeerd, al heb ik niet meer dan een vage herinnering aan deze bladmuziek.

Het nieuwe werelduurrecord wielrennen in 1904 boeit me om een andere reden. Enig idee hoeveel kilometer per uur er nu door de snelste ter wereld gereden wordt? Precies ja, lang geen 88 kilometer. In 2022 heeft Filippo Ganna 56,792 km afgelegd. Iets klopt er dus niet aan dit bericht.

567 banen

Ik heb de gewoonte om elke ochtend bij het ontbijt de Volkskrant te lezen. Maandagochtend viel me oog op deze advertentie van de Nationale Vacaturebank. Ligt het aan mij dat ik de tekst onbegrijpelijk vind?

Met liefs uit Londen

Meestal breng ik alleen iets naar de boekenkastjes langs de straat. Soms neem ik ook iets mee, zoals het boek Met liefs uit Londen van Sarah Jio. Het speelt zich grotendeels af in een boekwinkel en dat is een populair decor de laatste jaren. Heel verrassende titels van andere boeken worden er trouwens niet genoemd in dit boek, dus je kunt je afvragen of de schrijfster zelf wel een grote lezer is. Of ze heeft zich beperkt tot het noemen van boeken die vrijwel al haar lezers zullen kennen, want dat zorgt voor een feest van herkenning.

Hoe het ook zij, ik heb het boek helemaal uitgelezen want ik wilde toch weten hoe het af zou lopen. Het is echt een feel good verhaal en niet slecht geschreven. Wel was met name het einde me iets te zoetsappig, waarbij alles op z'n plaats viel zonder ook maar een klein rafelig randje. Kortom: een aardig tussendoortje, een boek dat ik niet zou aan- noch afraden.

Rubens

Bij het opruimen vond ik een interessant tijdschrift over Rubens van het OKV oftewel het Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen. Geen idee trouwens meer wanneer en waar ik dat heb verworven. Voordat het naar de kringloop gaat, heb ik het nog eens herlezen. Wat mij vooral opviel, naast de hoeveelheid prachtige schilderijen, is wat Rubens daarnaast gedaan heeft. Dat hij als diplomaat actief is geweest, wist ik al. Maar dat hij ook boeken heeft geïllustreerd, zich bemoeid heeft met de architectuur van de Carolus Borromeus in Antwerpen en tal van tapijten heeft ontworpen, was mij onbekend.

In het blad over Rubens wijzen ze ook op een interessant detail, namelijk dat sommige tapijten als het ware een tapijt in een tapijt zijn door de geweven rand. Het lijkt net de omlijsting van een schilderij. Als voorbeeld toon ik hier "Het huwelijk van Constantijn en Fausta" uit de jaren twintig van de zeventiende eeuw.