Rondje Dordt

Vandaag laat ik een paar kenmerkende foto's zien die we maakten tijdens onze stadswandeling in Dordrecht, genaamd "Rondje Dordt". Het is een wandeling die bewegwijzerd is met rode bordjes, waar je over het algemeen genoeg aan hebt. Er waren wel een paar uitzonderingen, dus het is handig om het routekaartje te downloaden of het boekje bij de VVV te kopen. Om "alles" te zien, hebben we hier en daar een extra ommetje gemaakt.

De eerste foto toont het voormalig stadhuis. Fraai om te zien en nu nog alleen in gebruik bij speciale gelegenheden, zoals in zoveel gemeenten. Zoals bijna overal is er een efficiënt stadskantoor verrezen voor de praktische zaken.

Hierboven is de Dordtse stadsmaagd te zien op de Groothoofdspoort. De poort ligt bij het punt waar drie rivieren samenkomen: de Beneden-Merwede, de Oude Maas en de Noord. Het wordt druk bevaren en we hebben er een tijd staan kijken, hoewel de wind daar vrij spel heeft.

Van heel andere orde is de uitstalling van dit winkeltje. Het is opvallend dat er in de binnenstad van Dordrecht zoveel zelfstandige kleine winkeltjes zijn, vaak met antiek of semi-antiek. Vooral in de Voorstraat zagen we er veel.

Natuurlijk heb ik ook twee havenfoto's geselecteerd. Eentje met het varend erfgoed, de tweede van meer hedendaagse boten.

Tot slot de tuin van het Dordrechts Museum. De tuin is een mooie, openbaar toegankelijke rustige plek. We hebben het museum ook bezocht. Er was een aardige hulpvaardige vrijwilliger die ons precies die informatie gaf waar we belangstelling voor hadden en tegelijkertijd ons niet eindeloos aan de praat hield. Maar eerlijk gezegd vond ik de vaste collectie van het museum vooral voor locals interessant. We bezochten ook het "Huis van Gijn" en vonden dat allebei leuker. Hierover in een volgend blogje meer.

De grachtwacht

In mijn vorige blogje schreef ik al dat Dordrecht mooi is, maar nog niet dat er heel weinig toeristen zijn. Volgens mij is de oudste stad van Holland een onontdekte parel, met veel doorkijkjes zoals hierboven. En zie je de muurschildering?

Als je wat meer inzoomt kun je het beter bekijken. Het zijn vijf bekende Dordtenaren, waarvan je de namen vast wel kent.

De schilder Albert Cuyp ken ik eigenlijk vooral van de gelijknamige markt in Amsterdam. Vandaar dat ik een van zijn schilderijen laat zien, die we zagen in het Dordrechts Museum. Het is de eend Sijtje, die 20 jaar lang honderd eieren legde. Dit werk is overigens niet kenmerkend, Albert Cuyp is vooral bekend als landschapsschilder.

Arend Maartenshof

Als je deze blog wat meer volgt, dan heb je waarschijnlijk al door dat we deze zomermaanden een beetje kriskras door Nederland reizen. Het tijdelijke Nederland-abonnement geeft ons daarbij een stevig duwtje.

Dit keer deden we een stadswandeling in Dordrecht. Wat een leuke, historische binnenstad!

Bij het begin van het rondje Dordt, belandden we in het Arend Maartenshof. Het is gebouwd in 1625 en oorspronkelijk bedoeld voor armlastige vrouwen. De waterput bevindt zich in het midden van het hofje en daaromheen staan een paar bomen, waaronder deze reusachtige plataan.

Aan de voet van de boom staan Laurel en Hardybeeldjes.

Het toegangspoortje is van zandsteen en versierd met Renaissance beeldhouwwerk.

Een mooi begin van ons bezoek aan Dordrecht!

Aziatische hoornaar

Nietsvermoedend was ik een paar avonden geleden de hedera aan het knippen. Het is een makkelijke plant, die je wel moet bijhouden. Anders heb je in no time een tuin vol. Maar goed, ik trok wat stukjes uit de muur van ons huis, die daar wilden gaan wortelen. En toen was het tijd voor het grovere werk. Knip, een flinke hoeveelheid uitschieters. Knip, nog een paar takken. Knip ... AU!!!!

In volle vaart vloog er een insect tegen mijn hoofd aan en tegelijkertijd werd ik door de tuinhandschoenen heen geprikt. Het deed onmiddellijk behoorlijk zeer. Na een snelle zoektocht op internet bleek voorzichtig schoonmaken en vooral koelen de beste remedie.

De insecten trokken massaal ten aanval omdat ik hun nest onbedoeld verstoorde, dus was het eerst zaak om een veilig heenkomen te zoeken. Later is het gelukt om een foto te maken, zodat we de prikkers konden identificeren. Het bleken Aziatische hoornaars te zijn of zoals hun nieuwe naam luidt geelpoothoornaar.

Ons schattige vogelhuisje vinden de hoornaars een ideaal nest, met een fijne ruime vliegopening. Ze zullen wel het veld moeten ruimen, gezien hun positie dichtbij de achterdeur en het terras. Helaas zijn ze aan een enorme opmars bezig in ons land, zodat de gemeente en provincie de strijd tegen het beestje eigenlijk hebben opgegeven.

Zonder heel dramatisch te doen, kan ik wel zeggen dat de twee steken die ik heb opgelopen nog steeds pijn doen en een flinke zwelling hebben veroorzaakt.

PS In de provincie Utrecht (en een aantal andere provincies) is het niet meer zo dat je een nest Aziatische hoornaars moet melden. Ze hebben sinds april 2026 de strijd opgegeven, deze invasieve soort heeft zich teveel gesetteld in Nederland. Dat betekent ook dat je zelf het verwijderen moet regelen.

Zure bom

Op een mooie zonovergoten zomerdag van zo'n 23 graden, zijn we een dagje naar Zandvoort geweest. Zee en strand blijven altijd leuk. Niet dat we dan neerploffen hoor, we gaan flink aan de wandel.

Op het zeeduin - dus tussen boulevard en strand - stonden veel blauwe zeedistels. Een kenmerkende plant, die ik mooi vind.

Viskramen zijn er meer dan genoeg tussen Zandvoort en Bloemendaal. Met een visje doe je me geen plezier, wel met een zure bom.

Het roept herinneringen op aan schoolreisjes op de lagere school, waar we als traktatie bij terugkeer elk een zure bom kregen. Heerlijk! Al was niet elke klasgenoot dat met me eens.

Palthe Huis Oldenzaal

Gisteren bezochten we Museum Oldenzaal. Een klein beetje haastig trouwens en dat was jammer want er is genoeg te zien. Een van de locaties van het museum is het Palthe huis, een historisch woonhuis dat weergeeft hoe een rijke familie in de achttiende eeuw gewoond zal hebben.

Er waren tal van kamers, hier zoom ik even in op twee kleine kamertjes die me intrigeerde. Allereerst de bibliotheek, waarin de muren van boven tot beneden bedekt waren met boeken. Echte boeken, geen dummyboeken zonder inhoud. Eigenlijk zou ik ze het liefst een voor een bekijken.

Een ander interessant klein kamertje was het naaikamertje. Er stond een extra brede fauteuil, misschien wel omdat stoelleuningen je lelijk in de weg kunnen zitten bij het handwerken.

Boven is een hedendaagse werkruimte, waar ook een aantal losse voorwerpen tentoongesteld waren zoals deze merklap.

Het geheel geeft je echt het gevoel dat je een flinke stap terug in de tijd doet. Zoals gezegd is het Palthe Huis één van de locaties van het museum Oldenzaal, de andere zijn ook zeker de moeite waard.

Tandem

Op de tuinslang streken twee vuurjuffers neer. Geen echt zeldzame waarneming, toch zie ik ze eigenlijk nooit in onze tuin. Deze twee waren bovendien verwikkeld in een paringsritueel, waarbij het mannetje met zijn achterlijf het vrouwtje achter de kop vasthoudt. Daarna vormen ze een paringswiel, maar dat heb ik zelf niet kunnen zien. Wel zijn de verschillen tussen de tekening van het mannetje en het vrouwtje goed te onderscheiden op de foto.

De regels van drie

In de 38 jaar dat ik op basisscholen heb gewerkt, las ik regelmatig een kinderboek. Niet alleen om op de hoogte te zijn vanwege mijn vak, er zijn echt prachtige kinderboeken. Zo af en toe doe ik dat nog steeds, bijvoorbeeld als ik iets aantrekkelijks zie liggen op de kinderboekwissel.

Nou moet ik zeggen dat deze kaft van "De regels van drie" van Marjolijn Hof in mijn ogen flets is. Het boekje is in 2022 heruitgegeven in het kader van "Nederland leest junior", dat inmiddels "Heel de klas leest" heet. Eigenlijk ziet het er uit zoals een schoolboek uit mijn jeugd. Over de buitenkant ben ik dus niet zo positief.

Anders is dat met de binnenkant. Het is een boekje over (heel) oud worden en hoe daar mee om te gaan vanuit het perspectief van een kind. Tegelijkertijd leest het gemakkelijk door korte zinnetjes, een ruime lay-out en is de lezer benieuwd hoe het verder gaat. Sommige fragmenten lees je vermoedelijk als volwassene wat nauwkeuriger:
Het was benauwd in het huis van het opi Kas. Er was net genoeg ruimte voor ons allemaal, maar alleen als we niets zeiden. Alleen als we onze gedachten opgefrommeld in een hoekje van ons eigen hoofd bewaarden. Oma en mama dachten bijna hardop. Ze dachten en keken om zich heen om te zien of we dat wel doorhadden. En als we het niet doorhadden, vertelden ze ons wat ze zojuist hadden gedacht.

Ik kende het boek niet en vond het verrassend. Uit ervaring weet ik dat (al dan niet dementerende) hele oude mensen voor een kleuter vanzelfsprekend zijn, maar voor een kind van een jaar of tien soms angstaanjagend. Goed dus om erover te praten, bijvoorbeeld naar aanleiding van dit boek.

Forum

Tussen de historische gebouwen staat in hartje Groningen het moderne Forum, dat in 2019 geopend werd. Het is groot en er zit van alles in: de bibliotheek, een bioscoop, de VVV, exposities, horeca. En op de tiende verdieping is het dakterras, dat openbaar toegankelijk is.

Volgens zeggen kun je bij helder weer Schiermonnikoog zien vanaf dit dakterras.

Dat is niet gelukt, maar er waren genoeg andere dingen te zien.

Ik ben niet goed bekend in Groningen, toch herkende ik wel een en ander. En jullie?

Groningen

Zoals je al kon vermoeden aan de hand van mijn vorige bericht over Alida Pott, was ik een paar dagen in Groningen. Omdat een van mijn broers daar woont, zijn we er al veel vaker geweest. Maar meestal blijft het dan bij een familiebezoek, ook omdat de reis van en naar Groningen aardig wat tijd kost.

Ik vind het veelzijdige stad om te bezoeken. Veel studenten natuurlijk, maar niet zoveel toeristen. En verder: groen, waterrijk en veel mooie oude gebouwen.

Ik reisde met de trein en zodoende kwam ik eerst op het vernieuwde station. De entreehal is fraai, al is een goede foto maken niet zo eenvoudig.

Mooie (zeil)boten liggen op de karakteristieke grachten, met gerestaureerde woon- en pakhuizen.

De groene parkengordel van Groningen is redelijk bekend. Hierboven zie je een stukje van het Noorderpark.

Als je vanaf de Prinsenhof door een paar kleine straatjes loopt om aan de achterkant te komen, ben je in de Prinsentuin. Bij mijn bezoek waren er niet zoveel bloeiende rozen, genoeg echter om je een voorstelling te kunnen maken van de bloemenpracht in juli.