Geschilderde selfie

Het meeste werk van de Utrechtse graffitikunstenaar Jan is de Man vind ik mooi. Als ik op zijn website kijk, vind ik de meeste murals echt een toevoeging aan de omgeving. Bij deze theekan op de Oosterkade in Utrecht, heb ik dat wat minder. Misschien is het vooral het kleurgebruik dat me niet zo aanspreekt.

Meesterlijk werk is het wel. Kijk maar naar de weerspiegeling van de huizen op de Westerkade. Zo ziet het rijtje er inderdaad uit. De individuele huizen kun je heel goed onderscheiden.

In 2023 liet ik trouwens al zijn giraffe zien op deze blog.

Het eiland van de verdwenen bomen

Op de blog van Bertie Bo stond een lovende recensie van dit boek van Elif Shafak en daarom besloot ik het aan te vragen in de bibliotheek. Het gaat over een familiegeschiedenis die verweven is met de splitsing van Cyprus in een Grieks en Turks deel. En over een vijgenboom die vrijwel alles ziet en een deel van het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een boom. Dat laatste - het schrijven vanuit een vijgenboom - vind ik verrassend en heel knap gedaan.

Naar aanleiding van dit boek heb ik verdere informatie over Elif Shafak opgezocht. Ik vermoedde een Cypriotische afkomst, maar dat klopt niet. Het blijkt de best verkochte vrouwelijke schrijfster van Turkse afkomst te zijn, die al 21 boeken heeft gepubliceerd. Dertien daarvan zijn in het Nederlands vertaald. Ik ga beslist kijken wat de bibliotheek nog meer van haar heeft.

Samenleven

De slogan van deze poster is me uit het hart gegrepen. De ondertitel trouwens ook: laat zien dat samen sterker is. In deze tijd van polarisatie is het denk ik heel belangrijk om verbinding te zoeken. Het is een poster van Vluchtelingenwerk. Asielzoekers zijn een gemakkelijke zondebok, aan wie heel veel problemen van onze maatschappij worden toegeschreven. In bredere zin moeten we mijns inziens ook meer ons best doen om samen te leven. Voorlopig hangt de poster bij ons voor het raam, als een reminder voor mezelf en anderen.

Okslama danseres

Digitaal bladerend door oude foto's valt mijn oog op de danseres in het midden, die geknield klaar zit voor de Okslama dans. Vanuit geknielde positie moet je bij deze dans zo hoog mogelijk springen. Het was onderdeel van de Dionysos cultus, waarin vrouwen dronken werden, dansten en rauw vlees aten. Ook kwam er seks bij kijken en was er muziek. Achter de danseres staat een Eros-figuur, die haar mantel open houdt.

Het beeldje stamt uit de vroeg-Griekse tijd (meer dan 1000 jaar voor Christus) en is te zien in het Allard Pierson in Amsterdam. Los van de Dionysos-cultus, vind ik het heel knap gemaakt en afwijkend van wat we meestal aan beelden zien uit de Myceense tijd. Kortom het trekt mijn aandacht.

Verhalen van mijn vader (16)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Lange dunne

Als ik aan vis denk, denk ik aan Volendam, waar ik werkte van december 1958 tot augustus 1960. Ik was kostganger bij Henk en Gaar, een buschauffeur en zijn eega. Als Henk terugkwam van zijn late dienst, had hij vaak een gerookte makreel mee. Die nog warme vis aten we met ons drieeën op, 's avonds om half elf.

Het is geen wonder dat ik nog nooit zo zwaar ben geweest als in die tijd: vierenzeventig kilo. Maar misschien kwam dat ook door de lange dunne, zoals de ondermaatse palingen werden genoemd. Bij de palingvangst waren die per ongeluk opgevist, maar 's morgens voor dag en dauw, dus nog voor er gecontroleerd werd, ging Jan en alleman naar de botter van deze of gene bevriende visser om zijn of haar emmertje aal op te halen.

Ik zie nog de stukjes aal rechtop in het lage emaillen schaaltje staan, klaar om gegeten te worden. Hoe het bereid werd weet ik niet, maar voor ik in Volendam was had ik noch lange dunne noch gerookte makreel gegeten. Je zou zie tijd 'de periode van de lange dunne' kunnen noemen.

Thuis aten we vis op de vrijdagen die daartoe bij kerkelijke wetgeving waren uitgekozen, o.a. de quatertemperdagen die in de volksmond kwaaie temperdagen heetten. Maar welke vis we ook aten: aan graten had ik een hekel. De lekkerte moest zonder gepriegel genoten worden. Gerookte paling en gebakken bokking vond ik het lekkerst.

Glue Design Festival Utrecht

Onze wandeling afgelopen zaterdag door Utrecht voerde ons niet alleen naar de bibliotheek, de watertoren en langs de mural die ik de afgelopen dagen liet zien. Maar ook naar een klein stukje van het Glue Design Festival. In het Moxy hotel was namelijk een zogenaamde hub, waar 13 jonge ontwerpers hun werk lieten zien.

Meteen bij binnenkomst zagen we de gigantische Rietveldstoel. Eerder stond er een soortgelijk exemplaar voor het Centraal Museum of mogelijk is het dezelfde stoel.

Verder was het werk van 13 jonge ontwerpers tentoongesteld in de grote binnenkomstruimte. Het werk van twee van hen heb ik gefotografeerd, omdat het me aansprak.

Van gerecycled plastic heeft Anika Greyling een 3D-printer proefstukken laten printen. In haar onderzoek Layered Lines heeft ze bekeken of de rol van de ontwerper kan verschuiven van het beheersen van een machine naar het samenwerken ermee.

Zie je ook de fraaie weerspiegeling van de blauwgrijze versieringen in het bolletje van de lamp?

Met papierpulp werkte Djenti Knippels op een intuïtieve manier. Ze was ook aanwezig bij de tentoonstelling en gaf een korte toelichting. Djenti refereerde hierin aan het knappe bouwwerk van een wespennest, dat ook uit een soort papierpulp bestaat.

Mural

Nanski Punanski oftewel Nanna de Jong heeft een maand geleden een nieuwe muurschildering gemaakt bij ons in de buurt. Het is heel kleurrijk en ook de boodschap van inclusiviteit en duurzaamheid spreekt me aan. Vind ik het ook mooi? Mwah. Smaken verschillen, daar houd ik het maar bij.

Zaadjes

Op een onooglijk stukje grond rond een paaltje stond een hele verzameling klaprozen te stralen. Nou staan klaprozen altijd op dit soort "arme" grond, soms zelfs tussen het kleine kiertje tussen de stoeptegels en een muur. Ik keek er dus niet echt van op.

Wél van de zaadjes die klaar waren om meegevoerd te worden door de wind. Er zijn meer bloemen die zich op die manier verspreiden, de paardenbloempluizen vliegen je dezer dagen om de oren buiten. Op de een of andere manier had ik nooit nagedacht over de voortplantingsmethode van de klaproos en nu stond ik er met mijn neus bovenop.

Watertoren op Rotsoord

Het blogje van gisteren liet al een glimp van de watertoren op Rotsoord zien. Hierboven zie je 'm bijna ten voeten uit. Het is trouwens niet dé watertoren van Utrecht, ik weet er nog een paar die er nog steeds staan.

Deze is wel heel mooi gerestaureerd, met een lift en sjieke houten trappen. Op de negende en tiende verdieping zit een restaurant met een prachtig uitzicht. Op de andere verdiepingen zitten allerlei ondernemingen.

Zoals de ontwerpstudio Bloomlighting op de vijfde verdieping, meteen onder het waterreservoir. In het kader van het Glue Design Festival hadden ze de deur openstaan. We werden er heel vriendelijk ontvangen, hoewel we eigenlijk alleen benieuwd waren naar het bijzondere gebouw. Door de beperkte ruimte was het moeilijk om een goede foto te maken, hopelijk krijg je toch een idee van het metalen reservoir dat het bijzondere plafond vormt van de vijfde verdieping.

Op de uitkijk

Zoals wel vaker maakten we gisteren een flinke wandeling door Utrecht, waarbij we verschillende nuttige dingen combineerden met lekker in de zon bewegen. Zo kwamen we ook op Rotsoord. Voor wie Rotsoord niet kent: het is een voormalig bedrijventerrein, dichtbij het station Vaartsche Rijn. Er staan een paar oude gebouwen zoals een watertoren en de voormalige fabriek van Pastoe. Verder zijn er wat terrassen, er zijn appartementengebouwen, een politiebureau, de brandweer huist er, een stadsboerderij, het Moxy hotel, poppodium de Helling, een afdeling van de Hogeschool voor de Kunsten. Kortom het is een levendig gemêleerd geheel.

Opeens viel ons oog op iemand die het drukke gedoe van bovenaf bekeek.