Tandradtreintje

Via een mooie groene route ben ik in een uurtje naar Station Sassi gewandeld, het vertrekpunt van het tandradbaan. Op zondagochtend flaneren, joggen en fietsen veel locals hier in de parkstrook langs de Po.

Je kunt trouwens ook om de 20 meter op een bankje zitten, plaats zat dus.

Ruim tien minuten voor de vertrektijd van het treintje stond ik in in de rij voor de "biglietteria automatica", die bediend bleek te worden door een beambte. Hoe Italiaans: om het apparaat te laten functioneren, moest de man regelmatig iets doen aan het binnenwerk. Gewoon kaartjes verkopen aan een loket lijkt me eenvoudiger en sneller. De rij vorderde nogal langzaam zodat ik 'm een beetje begon te knijpen. Terecht, want de meneer voor mij kocht de laatste kaartjes voor de trein van 11 uur. Vol! Dat betekende een uur wachten op de volgende trein dus. Niet erg, ik had me toch voorgenomen om de hele dag uit te trekken voor deze trip. Twintig minuten rammelen op krappe houten banken en een paar tunneltjes verder, kwamen we boven aan.

Onderweg konden we soms al een blik werpen op leuke vergezichten.

Na een steile wandeling van vijf minuten, bereikten we en masse de basiliek. Meteen spotte ik twee bruidsparen, blijkbaar is dit een populaire locatie voor een fotoreportage.

Wat er in en rond de basiliek te zien was, bewaar ik voor een volgend blogje.

Terra Madre

Tijdens mijn verblijf in Turijn bleek er een foodfestival te zijn met honderden kraampjes. Het ging zowel over biodiversiteit als over culturele diversiteit in voeding. Dat klinkt ingewikkelder dan het is: er stonden vooral veel verkopers van typische streekproducten.

Daarvoor werd wel de halve binnenstad op zijn kop gezet. Allerlei wegen waar normaalgesproken auto's voorbij razen, waren afgesloten voor verkeer. Ook trams en bussen reden niet hun gebruikelijke route. Daar werden een ongelooflijke hoeveelheid carabinieri, verkeersregelaars en vrijwilligers voor ingezet. Je struikelde werkelijk over de identieke witte punttentjes, de kramen van het festival.

Ik heb aardig wat van de uitstallingen die geordend waren per streek bezocht. Massa's kaas, vleeswaren, jam, honing. En hele grote uien niet te vergeten. Voetbaluien noemden we die op de schooltuinen... Ik heb het een en ander geproefd aan kaas (waaronder eentje die zuur smaakte - brrr) om vervolgens Parmeggiano Reggiano te kopen voor bij het avondeten. Bij een Sardijnse kraam heb ik Fairtrade marmelade met sinaasappel en honing aangeschaft, die heel lekker bleek te zijn.

Voor de "gewone" boodschappen ben ik daarna naar nog een paar winkels geweest, waaronder een supermarkt. Het prijspeil ligt in Turijn echt heel anders dan in Bazel. Voor 15 euro kocht ik alles wat uitgestald staat op het ronde tafeltje.

Langs de Po

Anders dan ik gedacht had, blijkt de Po in Turijn een alleen door kano's en roeiboten gebruikte rivier te zijn. Waarom dat zo is, kun je goed op de tweede foto zien.

Hier kun je echt niet varen, zelfs niet met een klein plezierbootje. De oevers vormen een lange groen lint, waar je goed wandelen kunt.

Op "mijn" stukje was een boogmuur langs de rivier die wel iets van Utrechtse werfkelders heeft met bovenop een parkstrook en beneden aan de rivier een brede kade. Hier spotte ik een leuke mural.

Iets verderop ligt het grote stadspark Parco del Valentino. Op zaterdagmiddag was het redelijk druk, maar niet te druk om een (grijze?) eekhoorn te spotten. Ook een muurhagedis, die zich niet liet fotograferen ondanks verschillende pogingen :-)

Halverwege het park heb ik een uitgang opgezocht om bij toeval op een kleuterpretpark genaamd Babylunapark te stuiten. Denk niet dat attracties met deze naam in Nederland populair zouden zijn bij jonge kinderen. "Ik ben toch geen baby?"

Museo di Arti Decorative Accoris-Ometto

Op tien minuten lopen van mijn verblijfplaats bevond zich het Museo di Arti Decorative. Het is een particuliere verzameling in een voormalig (heel groot) woonhuis en het is onvoorstelbaar dat slechts twee mensen dit bij elkaar hebben gebracht. Een dergelijk museum is een kolfje naar mijn hand, dus heb ik al verschillende musea met toegepaste kunst bezocht.

Het Victoria en Albert in Londen is daarvan wel het meest prestigieuze voorbeeld met een veel ruimere veelzijdiger collectie dan hier in Turijn. Een deel van de objecten zei me hier niet zoveel zoals een zaal met honderden zilveren suikerpotten, chocolade- en koffiekannen.

Dat neemt niet weg dat ik hele mooie objecten heb gezien zoals een reuzebloem op de binnenplaats van Roman Garezza.

Ook erg mooi vond ik dit houten paneel van rond 1500 beschilderd met tempera en goud.

Meer kenmerkend voor dit museum is een opeenvolgende reeks stijlkamers allen met een verschillende functie: eetkamer, slaapkamers, salon enz. Natuurlijk mag een muziekkamer niet ontbreken waarin een vleugel van Erard uit 1800 staat.

Het geborduurde detail is een deel van bedbekleding in de Bandera techniek, die gebruikt werd in Piemonte.

Bij een paar deurposten was er een "deurwachter" zoals deze. De term deurwachter heb ik overigens zelf bedacht, ik heb eigenlijk geen idee of de bedoeling louter decoratief is. In ongeveer een uur was ik uitgekeken in het museum, waar slechts enkele medebezoekers waren.

Appartement in Turijn

Het is de hoogste tijd om écht over Turijn te schrijven en niet alleen over mijn eerste stop Bazel. Van een koorlid hoorde ik al dat het traject Bazel-Milaan een prachtige treinreis is. Het klopte en ik had een plaats aan het raam. Alleen was dit raam melkachtig wit, alsof het continu beslagen was. Op de terugweg zag ik pas goed dat het echt wonderschoon was. In Milaan had ik ruim een uur overstaptijd, dus ik spoedde me naar een glutenvrije bakkerij. Altijd spannend om in een vreemde stad onder tijdsdruk de weg te vinden, maar het ging goed dankzij de voorbereiding in de trein. Langs Kentucky Fried Chicken en Meat Ball, dat soort aanwijzingen. Milaan Centrale is trouwens een erg groot, onoverzichtelijk en druk station. Watch your luggage please, zegt de omroeper dan op Amsterdam CS. De hogesnelheidstrein bracht me snel in Turijn, zij het met enige vertraging. Meloni bleek Turijn te bezoeken en dat zorgde voor afzettingen en omleidingen in het centrum. Veel Italiaans getoeter en zelfs lopend een omweg. Gelukkig had ik mijn avondmaaltijd al in Milaan gekocht.

Mijn verblijfplaats in Turijn was een pijpenla van 43 vierkante meter, vlak bij de Po. Meer dan ruim genoeg hoor, maar als je de grandeur van de voordeur ziet dan heb je mogelijk andere verwachtingen. De deur aan de straat is van glimmend hout en zo'n drie meter hoog en breed genoeg om een kleine auto door te laten. Dat moet trouwens ook.

Als je de voordeur opent, kom je in een enorme hal. Mijn appartement was op de eerste verdieping. Daar is weer een stijlvolle deur met een slot.

Dan volgt de realiteit van een binnenplaats waar veel appartementen op uit komen. Met wasgoed, vuilniscontainers, garages, geparkeerde auto's en scooters. Ik denk dat veel mensen hier zo wonen. Voor een week was ik meer dan tevreden.

Van de straat gezien, kun je hier mijn enige raam zien.

Street art

De vele street art van Bazel schijnt bekend te zijn. En ik had nog helemaal niets gezien. In mijn laatste uurtjes in de stad probeerde ik daar wat aan te doen door de bekende mural in de Gerbergässlein op te zoeken, waarop een keur aan popartiesten zijn afgebeeld. Af en toe komt er wat bij.

Nu ook, getuige de steiger die alles behalve de Beatles en Penny Lane bedekte. Een beetje van de zijkant, kon ik Abba nog net ontwaren.

Een deceptie, ware het niet dat ik een leuke knutselwinkel spotte op nr. 24. Heel veel moois maar ik beperkte me tot twee kleine paardjes van dun vilt, aangezien ik mijn bagage tot een minimum wilde beperken. Die had ik namelijk al bij me, want na twee overnachtingen in Bazel ging ik nu toch echt naar Turijn.

Münster in Bazel

In anderhalve dag heb ik geprobeerd zoveel mogelijk van Bazel te zien, dus bezocht ik ook de Münster. Het is van buiten een uniek gebouw, bijvoorbeeld door de groengele dakbedekking.

Van binnen zijn er opmerkelijke details zoals de 12de eeuwse steen met een draak die onder de vloer is ontdekt.

In de crypte onder het altaar zijn bijzondere schilderingen op de bogen, waarvan ik er twee laat zien.

Mogelijk weten jullie het allang al, maar ik vroeg met af waarom veel kerken Münster heten. Ik wist het echt niet. Münster blijkt van monasterium (klooster) te komen. Toch betekent het naast kloosterkerk ook bisschopskerk of grote kerk. In het Duitstalige gebied heten veel hoofdkerken in grote steden zo. Van monasterium is in Engeland naast monastery het woord minster afgeleid, denk bijvoorbeeld aan de Westminster. Ook daar wordt het gebruikt voor belangrijke kerken.

Basler Papiermühle

In de sfeervolle omgeving langs de Rijn ligt de papiermolen van Basel. Hoewel er nog wat bedrijfsactiviteiten zijn zoals het inbinden van boeken, is het vooral een museum. Op vier etages is veel informatie te vinden over de ontwikkeling van het papiermaken, het schrift en de drukkunst.

Tevens kun je er met assistentie ook een paar dingen doen zoals marmeren en papier met een watermerk scheppen. Vooral het zelf doen, vond ik leuk.

De werkstukjes heb ik proberen heel te houden in mijn rugzak gedurende de verdere treinreizen in de speciale envelop die ik kreeg. Dat is gelukt.

Een stukje informatie dat me is bijgebleven is het volgende: in Duitsland wordt het toiletpapier bij het gebruik meestal gevouwen, Amerikanen "knüllen" oftewel frommelen. Het verschillend gebruiken van het toiletpapier vraagt ook om een andere materiaalkeuze. Het Amerikaanse wc-papier moet vooral dun en zacht zijn, voor de Duitse markt wordt meerlaags papier gemaakt dat ook nat niet zo gauw scheurt.

De bebouwing in de omgeving van de Papiermühle is fraai en historisch.

Direct achter de papiermolen bevindt zich nog een deel van de middeleeuwse stadsmuur van Bazel met een latere toren.

Het is opgenomen in een stadswandeling, die ik graag had gedaan als ik wat ruimer in de tijd had gezeten.

Spielzeug Welten Museum

Met enige aarzeling bezocht ik het Speelgoedmuseum in Bazel. Recent zag ik een leuke verzameling op de zolder van het Huis van Gijn in Dordrecht en eerlijk gezegd leek dit museum me meer van hetzelfde.

Een beetje was dat ook zo, maar dit is zo'n ongelooflijk grote collectie. Met heel veel beren, poppenhuizen en andere miniaturen zoals meubels en (Nederlandse) kermisattracties.

Verder allerlei berenverhalen zoals de legende die vertelt hoe Bern aan zijn naam komt.

Na beantwoording van een aantal vragen op een computerscherm, kreeg ik een kaartje met mijn "beertype". Kijk zelf maar of het klopt.