Beelden in Roermond

In de openbare ruimte is het nodige te zien aan kunstwerken. Tegenwoordig vaak murals, maar beelden zijn ook goed vertegenwoordigd. Dinsdag liet ik al twee beelden bij de Munsterkerk zien, het houten hart en het standbeeld van de architect Pierre Kuypers.

Aan de andere kant van de kerk is deze fontein te vinden, aangeboden door "de mannen van Roermond" ter gelegenheid van het 50-jarige ambtsjubileum van koningin Wilhelmina. Van een afstandje lijkt het net Manneke Pis, vanwege de ene waterstraal die met een boogje uit de de fontein komt. Als je meer inzoomt, zie je een putti-achtig kind dat een tonnetje met water over een ander heengiet.

Van hetzelfde hout waaruit het hart gemaakt is, is ook de bank gemaakt door Roel van Wijlick met graaf Gerard van Gelre en de gravin Margaretha van Brabant. Eigenlijk horen het hart en de gravenbank bij elkaar. De titel van het geheel is "Boomhart". Passend is ook het gedichtje op de bank:
Waar heden en verleden
elkaar raken
kan eeuwige liefde
in zachtheid ontwaken ...

Natuurlijk zijn er een aantal beelden die refereren aan het katholieke geloof, zoals het wegkruis in de Minderbroederstraat.

Of dit beeldje in het stadspark. Als je het Limburgs hardop uitspreekt, dan begrijp je vast het tekstje wel.

Tot slot een foto van de 19e-eeuwse Roermondse schrijver Emile Seipgens. Hij schreef onder andere de opera-bouffe Schinderhannes, waaruit je hieronder personages ziet.

Mural in de Golstraat

Bij toeval zagen we in de Golstraat in Deventer een kunstwerk verrijzen in een bochtje vlak voordat je bij de Brink bent. Marlies de Kiewiet legde daar de laatste hand aan een kersverse mural. Het was nogal krap ter plaatse, dus lukte het niet om het geheel in één beeld te vangen. Ook stond ze natuurlijk zelf in de weg :)

Hier kun je goed zien dat zoals bij veel van haar werken, vogels een prominente plaats hebben gekregen. Behalve de vogel op de tak in de rechterbovenhoek, staan er namelijk twee op deze schildering.

Inmiddels is geheel klaar, zo zie ik op de Facebook-pagina van de gemeente Deventer. Omdat we niet 1-2-3 weer in Deventer zijn, heb ik hier hun compilatie gebruikt. Toch blijf je zien dat het heel krap is, zodat je alleen zijdelings een foto kunt nemen. Tja, als je in Deventer komt kun je live gaan kijken, dan zie je een veel completer plaatje.

In de Munsterkerk

Het interieur van de Munsterkerk is redelijk sober, zeker voor een katholieke kerk. Er zijn wel een paar highlights te noemen.

Onder de koepel is het praalgraf van Graaf Gerard III van Gelre (ca. 1185-1229) en zijn vrouw Margaretha van Brabant (ca. 1190-1231). Samen stichtten ze de Munsterabdij, waarvan de Munsterkerk een onderdeel was.

Zonder drone of iets dergelijks is het lastig een goed plaatje van het praalgraf te krijgen, maar ik kies toch voor onze eigen afbeeldingen en niet voor een "geleende". Merkwaardigerwijs wordt de graaf ook wel aangeduid als Gerard IV of Gerard V. Hoe dat precies zit weet ik niet. Hij was in ieder geval de graaf van Gelre en Zutphen van 1207 tot zijn dood. Margaretha was de dochter van de hertog van Brabant en kreeg als huwelijksgeschenk het graafschap Rode. Nu zijn dat onder meer Sint Oedenrode, Liempde, Stiphout, Aarle-Rixtel en Deurne.

Ook al is het waarschijnlijk geen historisch erfgoed, ik vind dit lichtarmatuur in deze kerk sfeervol.

Bijzonder is verder nog de Madonna van de Laurentiusput en dan vooral het verhaal. Bij een bombardement in 1944 met veel burgerslachtoffers raakte het verloren. Later is het ongeschonden weer teruggevonden tussen het puin.

De Roermondse Passietafel uit circa 1435 is te zien in de eerste zaal van het Rijksmuseum in Amsterdam. Het is eigenlijk een soort stripverhaal dat het leven van Jezus verbeeld. Hoogstwaarschijnlijk is het oorspronkelijk een altaarstuk geweest van de Munsterkerk. In de kerk zelf hangt nu een reproductie.

Munsterkerk

Gebruikmakend van het Nederland Dal Vrij-abonnement van de NS, zijn we kriskras door Nederland gereisd. Een stadswandeling is een goede manier om een vreemde stad te ontdekken, zo ervaarden we ook weer in Roermond. Vrij snel nadat we het station verlieten, stuitten we op de Munsterkerk.

Een Laatromaanse kloosterkerk uit de eerste helft van de 13e eeuw, die duidelijk te herkennen is op het bronzen reliëf dat gemaakt werd in 1982 ter ere van 750 jaar Roermond.

Helaas was alleen de dagkapel open 's ochtends, dus stelden we ons bezoek aan het interieur nog even uit.

Wel liepen we een rondje rond de Munsterkerk en zagen de muziekkoepel op het Munsterplein, die een goede akoestiek schijnt te hebben en regelmatig gebruikt wordt. De reusachtige rode "promotiebril" vind ik nogal misstaan.

Aan de zijkant staan meerdere beelden, waaronder eentje van de architect Pierre Cuypers. De muziekkoepel is van zijn hand, maar hij verbouwde ook de Munsterkerk ingrijpend aan het eind van de negentiende eeuw.

Van de zijkant bekeken, ziet de kerk er toch wat anders uit.

Een van de andere beelden is een hart, gemaakt van het hout van een oude Amerikaanse eik die in 2019 om veiligheidsredenen verwijderd moest worden van het Munsterplein. Het symboliseert de verbondenheid van veel Roermondenaren met deze eik. Met deze achtergrond, vind ik het een heel aardig beeld.

De Munsterkerk hebben we op de terugweg tóch nog van binnen kunnen bekijken, dat komt in een volgend blogje.

Kiek in de pot

Vroeger bij ons thuis hadden we twee verhalenbundels van Wilkeshuis: Honderd eeuwen en Hoe het vroeger was. Zoals je al aan de titels kunt zien, zijn het bundels met geschiedkundige verhalen. Ook in mijn kinderjaren was ik daar al in geïnteresseerd. Hoewel ik ze destijds zeker meer dan eens gelezen heb, weet ik er niet zo heel veel meer van. Dat blijkt nu we het aan elkaar voorlezen.

Geheel toevallig lazen we uit Hoe het vroeger was vlak voordat we in Deventer een stadswandeling zouden maken Van Blokhuis tot Waag. Zoals elk verhaal in deze bundel is het ontsproten aan de fantasie van de auteur, maar wel gebaseerd op historische feiten. In de jaren '20 van de zestiende eeuw liet Gelre (als onderdeel van de Gelderse oorlogen) twee blokhuizen bouwen aan de overkant van de IJssel om het Deventer heel moeilijk te maken om handel te drijven. Ze heetten "Morgenster" en "Altena" en het waren eigenlijk twee forten. Omdat de Deventenaren haast in de kookpotten van de Gelderse militairen in "Altena" konden kijken, werd het spottend "Kiek in de pot" genoemd. Nadat de blokhuizen verlaten waren, werden ze door de Deventenaren gesloopt. De stenen werden gebruikt voor de Waag in Deventer, die nog steeds op de Brink staat. In de zijgevel zit het beeldje "Kiek in de pot", dat herinnert aan deze geschiedenis.

Het was leuk dat we het tijdens de stadswandeling met eigen ogen konden zien.

Juweel van een gebakje

Ter afsluiting van de vele dagtochtjes in de vakantie heb ik zondagmiddag dit prachtige glutenvrije gebakje gegeten van de gebaksjuwelier. Het was moeilijk kiezen, want behalve deze appel was er ook een levensechte mango en een peer. Inmiddels kan ik zeggen dat het er niet alleen goed uitziet, maar ook heerlijk smaakt.

Museum Hindeloopen

We brachten ook een bezoek aan het museum Hindeloopen. Het is niet groot en aardig om te bekijken als je een museumkaart hebt.

Uiteraard is er een zaal over de Hindelooper dracht en eentje over het bekende schilderwerk.

De toelichtende museumborden bij de Hindelooper pronkkamer, vertelde me iets wat ik echt nog niet wist. Eind negentiende eeuw waren dergelijke kamers namelijk erg in de mode. Zo was er een Hindelooper kamer op de wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs en het werd nagevolgd in Amsterdam, Düsseldorf, Berlijn, Arnhem, Nürnberg én Dordrecht. Een dergelijke kamer bevatte overigens onderdelen uit allerlei windstreken: porselein uit China en Japan, borden uit Engeland, textiel uit India en Rusland, kistjes uit Duitsland en de Baltische staten.

In Dordrecht stelde kunstverzamelaar Hidde Nijland in 1896 een Hindelooper kamer samen. Deze pronkkamer schonk hij in 1919 aan de gemeente Hindeloopen en werd onderdeel van het stadhuis. Het stadhuis is tegenwoordig geheel veranderd in het museum Hindeloopen.

Voor liefhebbers van tegeltjes tot slot een close up van de tegelwand.

Textielatelier Durkje de Boer

Tijdens ons bezoek aan Hindeloopen, zag ik een wegwijzer naar het textielatelier van Durkje de Boer. Eigenlijk is het een winkel waarin in het atelier gemaakte textielproducten en quilt- en folklorestoffen worden verkocht. De guirlande van vilten bloemen lokte de bezoekers naar binnen.

Wat een luilekkerland aan inspirerende stoffen en mooie producten!

Ik houd erg van folklorestoffen, toch heb ik me beheerst en niets aan mijn voorraad toegevoegd. Een beetje spijt had ik meteen al ....

Hindeloopen

Deze zomer hebben we met het Nederland Dal Vrij abonnement een hele serie uitstapjes in eigen land per spoor gemaakt. Oldenzaal, Zandvoort, Roermond, Dordrecht, Scheveningen, Culemborg, Enkhuizen, Sneek, Den Haag. En dus ook Hindeloopen. Dat was misschien wel ons meest toeristische uitstapje. Toch kon je op een mooie zomerse dag daar ook een klein stukje verder lopen en zo het gevoel hebben dat je niet één van de vele bezoekers was, maar in het plaatsje thuishoorde.

De meeste mensen beperkten zich tot de dijk. Het IJsselmeer blijft ook altijd aantrekkelijk om te zien.

De opa en kleinkinderen op de foto ken ik overigens niet. Net toen we dachten dat hij het gevaar van het water voor die kleintjes onderschatte, stond hij op om er naartoe te gaan. Het schieten van een plaatje van de dijk zonder mensen, lukte echt niet.

Niet verwonderlijk als je het aantal boten in de jachthaven ziet.

Op het leugenbankje zaten een paar lokale heren, want het stadje heeft weinig inwoners tegenwoordig maar de huizen zijn gelukkig wel bewoond. Boven het leugenbankje hangt een mooie bronzen replica van een houten reliëf uit 1908. Het stelt het bijbelse verhaal van de wonderbaarlijke visvangst voor.

Vestingstad Enkhuizen

De historische omwalling van Enkhuizen wordt de Vest genoemd. Je kunt er een mooie, schaduwrijke wandeling maken. Fietsen mag trouwens ook. Hoewel Enkhuizen in de zomer nogal toeristisch is, zijn er niet veel mensen die over de Vest wandelen.

De Koepoort op foto 1 is de enige overgebleven toegangspoort. Oorspronkelijk waren er drie waterpoortjes, waarvan er nog twee bewaard zijn gebleven. Hierboven zie je de zogeheten "Boerenboom", waar we trouwens omheen moesten lopen wegens werkzaamheden.

Vanaf de vestingwal kun je idyllische plaatjes schieten van het omringende platteland. Overigens heeft Enkhuizen zich vanaf de jaren vijfig van de vorige eeuw ook buiten de omwalling uitgebreid, zoals vrijwel in elke vestingstad het geval is.

Tot slot vandaag een bloemrijke foto van een huis, die ik niet zomaar weg wilde gooien.