Aziatische hoornaar

Nietsvermoedend was ik een paar avonden geleden de hedera aan het knippen. Het is een makkelijke plant, die je wel moet bijhouden. Anders heb je in no time een tuin vol. Maar goed, ik trok wat stukjes uit de muur van ons huis, die daar wilden gaan wortelen. En toen was het tijd voor het grovere werk. Knip, een flinke hoeveelheid uitschieters. Knip, nog een paar takken. Knip ... AU!!!!

In volle vaart vloog er een insect tegen mijn hoofd aan en tegelijkertijd werd ik door de tuinhandschoenen heen geprikt. Het deed onmiddellijk behoorlijk zeer. Na een snelle zoektocht op internet bleek voorzichtig schoonmaken en vooral koelen de beste remedie.

De insecten trokken massaal ten aanval omdat ik hun nest onbedoeld verstoorde, dus was het eerst zaak om een veilig heenkomen te zoeken. Later is het gelukt om een foto te maken, zodat we de prikkers konden identificeren. Het bleken Aziatische hoornaars te zijn of zoals hun nieuwe naam luidt geelpoothoornaar.

Ons schattige vogelhuisje vinden de hoornaars een ideaal nest, met een fijne ruime vliegopening. Ze zullen wel het veld moeten ruimen, gezien hun positie dichtbij de achterdeur en het terras. Helaas zijn ze aan een enorme opmars bezig in ons land, zodat de gemeente en provincie de strijd tegen het beestje eigenlijk hebben opgegeven.

Zonder heel dramatisch te doen, kan ik wel zeggen dat de twee steken die ik heb opgelopen nog steeds pijn doen en een flinke zwelling hebben veroorzaakt.

Zure bom

Op een mooie zonovergoten zomerdag van zo'n 23 graden, zijn we een dagje naar Zandvoort geweest. Zee en strand blijven altijd leuk. Niet dat we dan neerploffen hoor, we gaan flink aan de wandel.

Op het zeeduin - dus tussen boulevard en strand - stonden veel blauwe zeedistels. Een kenmerkende plant, die ik mooi vind.

Viskramen zijn er meer dan genoeg tussen Zandvoort en Bloemendaal. Met een visje doe je me geen plezier, wel met een zure bom.

Het roept herinneringen op aan schoolreisjes op de lagere school, waar we als traktatie bij terugkeer elk een zure bom kregen. Heerlijk! Al was niet elke klasgenoot dat met me eens.

Palthe Huis Oldenzaal

Gisteren bezochten we Museum Oldenzaal. Een klein beetje haastig trouwens en dat was jammer want er is genoeg te zien. Een van de locaties van het museum is het Palthe huis, een historisch woonhuis dat weergeeft hoe een rijke familie in de achttiende eeuw gewoond zal hebben.

Er waren tal van kamers, hier zoom ik even in op twee kleine kamertjes die me intrigeerde. Allereerst de bibliotheek, waarin de muren van boven tot beneden bedekt waren met boeken. Echte boeken, geen dummyboeken zonder inhoud. Eigenlijk zou ik ze het liefst een voor een bekijken.

Een ander interessant klein kamertje was het naaikamertje. Er stond een extra brede fauteuil, misschien wel omdat stoelleuningen je lelijk in de weg kunnen zitten bij het handwerken.

Boven is een hedendaagse werkruimte, waar ook een aantal losse voorwerpen tentoongesteld waren zoals deze merklap.

Het geheel geeft je echt het gevoel dat je een flinke stap terug in de tijd doet. Zoals gezegd is het Palthe Huis één van de locaties van het museum Oldenzaal, de andere zijn ook zeker de moeite waard.

Tandem

Op de tuinslang streken twee vuurjuffers neer. Geen echt zeldzame waarneming, toch zie ik ze eigenlijk nooit in onze tuin. Deze twee waren bovendien verwikkeld in een paringsritueel, waarbij het mannetje met zijn achterlijf het vrouwtje achter de kop vasthoudt. Daarna vormen ze een paringswiel, maar dat heb ik zelf niet kunnen zien. Wel zijn de verschillen tussen de tekening van het mannetje en het vrouwtje goed te onderscheiden op de foto.

De regels van drie

In de 38 jaar dat ik op basisscholen heb gewerkt, las ik regelmatig een kinderboek. Niet alleen om op de hoogte te zijn vanwege mijn vak, er zijn echt prachtige kinderboeken. Zo af en toe doe ik dat nog steeds, bijvoorbeeld als ik iets aantrekkelijks zie liggen op de kinderboekwissel.

Nou moet ik zeggen dat deze kaft van "De regels van drie" van Marjolijn Hof in mijn ogen flets is. Het boekje is in 2022 heruitgegeven in het kader van "Nederland leest junior", dat inmiddels "Heel de klas leest" heet. Eigenlijk ziet het er uit zoals een schoolboek uit mijn jeugd. Over de buitenkant ben ik dus niet zo positief.

Anders is dat met de binnenkant. Het is een boekje over (heel) oud worden en hoe daar mee om te gaan vanuit het perspectief van een kind. Tegelijkertijd leest het gemakkelijk door korte zinnetjes, een ruime lay-out en is de lezer benieuwd hoe het verder gaat. Sommige fragmenten lees je vermoedelijk als volwassene wat nauwkeuriger:
Het was benauwd in het huis van het opi Kas. Er was net genoeg ruimte voor ons allemaal, maar alleen als we niets zeiden. Alleen als we onze gedachten opgefrommeld in een hoekje van ons eigen hoofd bewaarden. Oma en mama dachten bijna hardop. Ze dachten en keken om zich heen om te zien of we dat wel doorhadden. En als we het niet doorhadden, vertelden ze ons wat ze zojuist hadden gedacht.

Ik kende het boek niet en vond het verrassend. Uit ervaring weet ik dat (al dan niet dementerende) hele oude mensen voor een kleuter vanzelfsprekend zijn, maar voor een kind van een jaar of tien soms angstaanjagend. Goed dus om erover te praten, bijvoorbeeld naar aanleiding van dit boek.

Forum

Tussen de historische gebouwen staat in hartje Groningen het moderne Forum, dat in 2019 geopend werd. Het is groot en er zit van alles in: de bibliotheek, een bioscoop, de VVV, exposities, horeca. En op de tiende verdieping is het dakterras, dat openbaar toegankelijk is.

Volgens zeggen kun je bij helder weer Schiermonnikoog zien vanaf dit dakterras.

Dat is niet gelukt, maar er waren genoeg andere dingen te zien.

Ik ben niet goed bekend in Groningen, toch herkende ik wel een en ander. En jullie?

Groningen

Zoals je al kon vermoeden aan de hand van mijn vorige bericht over Alida Pott, was ik een paar dagen in Groningen. Omdat een van mijn broers daar woont, zijn we er al veel vaker geweest. Maar meestal blijft het dan bij een familiebezoek, ook omdat de reis van en naar Groningen aardig wat tijd kost.

Ik vind het veelzijdige stad om te bezoeken. Veel studenten natuurlijk, maar niet zoveel toeristen. En verder: groen, waterrijk en veel mooie oude gebouwen.

Ik reisde met de trein en zodoende kwam ik eerst op het vernieuwde station. De entreehal is fraai, al is een goede foto maken niet zo eenvoudig.

Mooie (zeil)boten liggen op de karakteristieke grachten, met gerestaureerde woon- en pakhuizen.

De groene parkengordel van Groningen is redelijk bekend. Hierboven zie je een stukje van het Noorderpark.

Als je vanaf de Prinsenhof door een paar kleine straatjes loopt om aan de achterkant te komen, ben je in de Prinsentuin. Bij mijn bezoek waren er niet zoveel bloeiende rozen, genoeg echter om je een voorstelling te kunnen maken van de bloemenpracht in juli.

Alida Pott

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze kunstschilderes gehoord en waarschijnlijk is dat bij jullie niet anders. Tot ik afgelopen week in het Groninger Museum de tentoonstelling over de kunstkring De Ploeg bezocht. Het is tamelijk bijzonder dat zowel mannelijke als vrouwelijke leden begin 20e eeuw welkom waren bij De Ploeg. Waaronder dus Alida Pott, al was ze een van de minder bekende leden.

Het werk wat getoond werd in het museum, fascineerde me. Vooral het bovenste schilderij dat genaamd is Boomgaard Blauwborgje.

Deze aquarel is gemaakt op papier, een nogal vergankelijk materiaal dat ze veel gebruikte. Nog mooier vind ik het meisje met rood lang haar en groene strik. Het origineel heb ik niet gezien, dus deze afbeelding heb ik van de site van het Groninger Museum gehaald.

Haar man George Martens portretteerde haar in 1927.

Meisje in het gras

Impressionistische schilderijen vind ik vaak aangenaam om te zien, hoewel ze soms iets te zoetsappig zijn naar mijn smaak. Le repos, paysanne couchée dans l'herbe, Pontoise - zoals de originele titel luidt - is een doek uit 1882 van Pissarro, dat me in alle eenvoud boeit. Dat is echter niet de reden dat ik het laat zien, ik werd in de Kunsthalle in Bremen gegrepen door het tragische verhaal dat bij dit schilderij te vertellen hoort.

Het werk was eigendom van de kunstverzamelaar Jaap van den Bergh. Om de onderduik van hemzelf, zijn vrouw en twee dochtertjes te bekostigen, moest hij het noodgedwongen verkopen in WO II. Hij overleefde de oorlog, evenals zijn vrouw. De twee meisjes werden echter verraden. Na de oorlog deed hij aangifte van de gedwongen verkoop, maar zijn verzoek om teruggave werd niet in behandeling genomen. Uiteindelijk zijn de erfgenamen in de 21ste eeuw alsnog gecompenseerd en is het "Meisje in het gras" ook korte tijd tentoongesteld in het Van Goghmuseum. Over de veelbewogen geschiedenis is een boek onder dezelfde titel verschenen.

Een beetje van mezelf

Nadat ik het gratis patroon Enchanted Garden zo goed mogelijk had geborduurd, besloot ik het iets vrijer te interpreteren. Wat meer gelijksoortige kleuren, aangepast aan Aida en verder ook een beetje anders. Natuurlijk ben ik wel schatplichtig aan het originele patroon van Kreinik. Ter herinnering plaats ik ook nog een keer mijn eerste poging.