Appels en peren

Van de week hadden we een Duits/Nederlands stel op bezoek en zij vertelden ons dat er in Duitsland eigenlijk geen equivalent is van onze kringloopwinkels. Wel een winkel die eigenlijk meer antiquarische spullen verkoopt, maar geen "gewone" kringloop. Op een paar honderd meter is de supergrote winkel van de Arm, dus namen ze graag een kijkje.

Sinds ons laatste bezoek is er aardig wat veranderd en opgeknapt, zodat we aangenaam verrast waren over de boekenafdeling. Prompt kwam ik met twee boeken thuis, waaronder de bundel "Appels en peren" van Maarten Asscher. De ondertitel van het boek luidt "Lof van de vergelijking" en zoals je waarschijnlijk al uit de titel kunt opmaken gaat het precies daarover. Geen roman dus en eerlijk gezegd ook niet echt lichte kost. Ik heb alleen het openingsbetoog tot nu toe gelezen. Het spreekt me bijzonder aan juist door de vergelijkingen die getrokken worden en de relativering van die vergelijkingen, zoals die tussen het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië in 1978 en de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Het gaat mank én er zijn zeker parallellen.

Een aanrader? Niet als gemakkelijk tussendoortje en alleen als je historische interesse hebt. Ik lees graag verder.

Norderney

De regelmatige lezers van deze blog zal het niet ontgaan zijn dat ik intensief bezig ben met de geschiedenis en genealogie van het eiland Texel. Daar heb ik trouwens een aparte blog over, mocht het je interesseren. Naast Texel heb ik ook de Nederlandse waddeneilanden Vlieland en Terschelling bezocht. Van de Duitse en Deense waddeneilanden weet ik vrijwel niets. Of liever gezegd: wist ik vrijwel niets.

Bij toeval kwam ik (digitaal) wat meer in aanraking met het Duitse Norderney. Vanaf Nederland gezien gaat het om het derde eiland in de rij. Aan het einde van de negentiende eeuw was Norderney al in trek als luxe kuuroord. Het had in 1890 3556 inwoners en ruim 17.000 gasten per jaar. De bewoners leefden desondanks lang niet allemaal in welvaart. In het winterseizoen kregen 40 tot 60 kinderen een kosteloze warme maaltijd van het "Komite für Armenpflege". Er werd in die jaren wel een adresboek uitgegeven, dat eigenlijk een soort toeristische gids was met veel advertenties van de plaatselijke middenstand. Het is erg leuk dat je die gewoon kan downloaden op internet.

Wil ik nu naar Norderney? Nou nee, zo bedoel ik het ook weer niet. Het digitale bezoekje was leuk en soms is dat genoeg.

Verhalen van mijn vader (4)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Roken

Ik zie ze op verjaardagen en feestjes nog in onze kamer zitten: oom Toon, oom Ben, oom Herman en mijn vader. Ze genoten van hun borreltje en hun sigaar. Het was of dat hun hemel was. Ze konden niet vermoeden dat er ooit een 'break' hun bestaan zou komen.

We verkochten van alles in onze kruidenierswinkel in Broekerhaven, ook tabaksartikelen en vleeswaren. Voor dat laatste hadden we een vleessnijmachine, die konden instellen op de gewenste plakjesdikte. Maar het werd oorlog en na de eerste oorlogsjaren stagneerde alles, zodat er op een bepaald moment noch vlees, noch tabak in voorraad was. Wie vlees wilde blijven eten, moest zelf slachten b.v. een konijn of een geit. Wie wilde blijven roken moest zelf tabaktelen. Hoe moeizaam de tabaksplant hier ook groeide, hoe slecht de kwaliteit van de gedroogde bladeren ook was, het moest gek gaan als je niet toe kwam aan je shaggie. Gelukkig hadden we de vleessnijmachine. Die stond als het ware te wachten op nieuw werk. We schoven een stapeltje tabaksbladeren voor het scherpe mes, net zolang totdat de tabak fijn genoeg werd om in een vloeitje te rollen of in een stukje krantenpapier. Toen de oorlog eindigde was het mes onbruikbaar geworden.

Hoe lang het geduurd heeft voor mijn ooms en mijn vader weer als vorsten van hun sigaar genoten, weet ik niet. Maar ik ben nooit aan roken begonnen en zij hebben vastgehouden aan wat zij dachten en wij zongen: "Hotsjek, hotsjek, eigen teelt is rotshag. Geef mij maar een pakje van BK."

Wafels

Bij het opruimen van de zolder kom ik van alles tegen. Ik schreef eerder al dat ik probeer om niet steeds stil te staan bij elk ding. Dan komt het einde nooit in zicht, want onze zolderkamer is circa 40 vierkante meter. Met een stukje schuin dak aan beide kanten, maar ook met een dakkapel. Het elektrische wafelijzer kwam ik ook opnieuw tegen. Al is het nooit echt uit het zicht verdwenen, het was toch al een paar jaar niet gebruikt. Nu wel, dat is hierboven te zien.

Geen recept deze keer trouwens, want ik heb zo vaak wafels gebakken dat ik op het gevoel wat doe met zelfrijzende bakmix, amandelmeel, eieren, melk en een beetje vanillesuiker.

Weerspiegeling

Vanwege de mooie weerspiegeling én een beetje vanwege de sneeuwklokjes, vandaag twee foto's die in de nabije omgeving van ons huis zijn gemaakt.

Kijken jullie ook zo uit naar het voorjaar?

Speels idee

De kleuren van deze kaart komen niet goed tot zijn recht op de foto. Na enig digitaal gesleutel zag ik geen verbetering, dus ben ik er mee opgehouden. Maar het idee erachter spreekt me aan. Vermoedelijk zelfgedecoreerd papier in precies gelijke stroken gesneden en daarna heel netjes opgeplakt in rechthoeken. Leuk om zelf eens te proberen en in ieder geval een mooie kaart om te ontvangen.

Op grote voet

Ik ben gezegend met grote, smalle voeten. Lastig als je schoenen wilt kopen, verder ok. Niet te vergelijken echter met de voeten van Anton Geesink. In een vitrine van het Volksbuurtmuseum in Utrecht, staan deze stappers van hem naast nog enkele parafernalia. Mijn weerspiegeling heb ik in dit geval bewust gefotografeerd, zodat je de schaal van de schoenen beter in kunt schatten. Volgens dit filmpje uit 2014 van Een Vandaag, is het maat 52. Enorm!

Jacobikerk

Afgelopen zaterdag waren we in de buurt van de Jacobikerk. We komen daar met een zekere regelmaat, want de kerk ligt in het centrum van Utrecht. Nu was het prachtig helder weer en we benaderden het gebouw vanuit een voor ons niet gebruikelijke route.

Vandaar dat opeens het oog viel op de windwijzer bovenop de toren. Eerst dachten we aan een haan, bij een iets scherpere blik leek het op een zon met een punt.

Eureka, het is natuurlijk een Jacobsschelp! Via de vergrote foto is het nog beter te zien.

Onderweg

Tijdens een wandelingetje naar de apotheek stuitte ik zomaar op deze liggende lantaarnpaal. Een speciaal gezicht vond ik, vooral omdat je nu eens de met mos begroeide bovenkant kan zien.

In de koffieruimte van het nationaal archief in Den Haag stond dit bordje voor een nogal troosteloze buitenruimte. Tja. Om eerlijk te zijn, hing er wel een plattegrond naast van een geplande binnentuin. Het wordt vast wel aardig, vooralsnog is het echter behoorlijk pretentieus om te spreken over natuurgebied.

Dat geldt ook voor de rest van de omgeving nabij Den Haag Centraal. Grijze (kantoor)kolossen beheersen het beeld. Een leuke verrassing als je dan opeens dit rode wiel spot. Het kunstwerk heet "Roadline" en is gemaakt door André van Lier. Er staan nog twee onduidelijke stenen ooit-witte objecten voor. Die horen er waarschijnlijk bij, ik ben zo eigenwijs om het geen zinvolle toevoeging te vinden.

Verhalen van mijn vader (3)

Idyllisch plaatje uit 2018 van het plaatsje Broekerhaven waar mijn vader Daan Klaassen opgroeide

Hieronder een gedeelte uit het verhaal "Buren" geschreven door hem.

Buren
Bij Afie ging mijn moeder wel eens buurten. Dat deed ze 's avonds. Misschien om de dagelijkse zorgen van zich af te wentelen of gewoon voor de gezelligheid. Ik denk dat soms de tijd vergeten werd, want meer dan eens haalde mijn vader haar op.

Van één keer herinner ik me dat scherp, want toen werd ik wakker en riep om mijn moeder. Maar hoe ik ook riep: er kwam niemand. Vlak ervoor had ik in de eerste klas in '40-'41 het sprookje van Klein Duimpje gehoord, dat jongetje van arme ouders, door hen in de steek gelaten. Dat verhaal leek zich te herhalen. Ik bleef, al wanhopiger, roepen, samen met mijn twee jongere broers en mijn zusje.

Toen mijn ouders de deur uitgingen bij Bertus en Afie hoorden ze dat gegil. Ze zullen haastig naar huis gegaan zijn, maar ze zorgden daarna altijd voor oppas. Dat was niet zo moeilijk, want de oudste buurkinderen waren veel ouder dan wij.