Turijn per trein: de eerste etappe

Eind september ben ik tien dagen op reis geweest naar Turijn. Omdat ik een beetje zuidelijker wilde nazomeren, omdat ik benieuwd was naar de stad en omdat ik mijn beginnend Italiaans wilde oefenen. Van deze reis heb ik een dagboek bijgehouden dat ik graag met jullie deel:

Behoorlijk vroeg opstaan voor mij én voor Elly, die zo aardig was om me naar het station te rijden met de auto. De internationale trein vertrok namelijk iets over zevenen 's ochtends vanaf Utrecht Centraal. Het ging voorspoedig tot we vlak voor Frankfurt Flughafen bleven stilstaan "in the middle of nowhere". Om 10.51 kwam de trein in Frankfurt Hbf aan- bijna een half uur te laat dus - en overstappen was in theorie en volgens de conducteur niet mogelijk. De trein naar Bazel was namelijk op tijd en vertrok volgens dienstregeling 10.50. Met veel geluk en een beetje handigheid tóch gehaald.

Onderweg deden we een hoop Duitse plaatsen aan, die ik eigenlijk geen van alle ken. Mannheim bijvoorbeeld, waar erg veel industrie was te zien vanuit de trein.

Aangekomen in Bazel heb ik weinig systematisch de (binnen)stad een beetje verkend. Om de een of andere reden werkt Google Maps niet zo goed hier met mijn provider. Gevoegd bij de vele werkzaamheden die mijn weg gekruist of geblokkeerd hebben, heb ik tamelijk lukraak wat rondgelopen. Toch aardige dingen gezien, zoals karakteristieke panden en de Spalentor.

Vanuit de verte zag ik een opvallend gebouw met een torentje erachter. Nadat ik de trappen had beklommen, kon ik beter zien wat het was..... Het bleek een gymnasium te zijn.

Bij toeval kwam ik in de gratis toegankelijke botanische tuin van de universiteit terecht. De gele "bloem" stond in de tropische kas. Het was er uiteraard warm en vochtig, heel leuk was het dus niet dat de automatische deur mij er niet meer uitliet. Nog een rondje gelopen in de hitte en vervolgens achter iemand aan geglipt. Waarom de deur voor deze meneer wel open ging???

Tot slot laat ik een paar kassabonnen zien. Als je er even op klikt kun je de prijzen zien, mocht het je interesseren. Ik heb zo economisch mogelijk inkopen gedaan, maar met twee kleine bezoekjes aan de supermarkt en een paar bolletjes van de glutenvrije bakker was ik al 50 Zwitserse frank armer. De Zwitserse frank is iets meer waard dan een euro, dus ga maar na. Tja, Zwitserland is duur.

Vriendinnen

In Den Haag bekeken we allerlei gebouwen en standbeelden vooral uit voorbije eeuwen. Dit modernere beeld uit 2014 van Tony van der Vorst staat op de hoek van de Grote Marktstraat en het Spui. Doordat het op een behoorlijke sokkel staat, is het toch goed te zien op deze drukke plaats. Ik vind het heel passend in een grote winkelstraat in een stad met een gevarieerde bevolking.

Op straat gevonden

Deze zilverkleurige grote oorbel lag op straat en in de hoop dat de eigenaar 'm zou vinden, belandde de oorbel op een nabije vensterbank aan de buitenkant van het buurthuis. Een paar dagen later liep ik er langs en nog steeds was de oorbel er. Jammer natuurlijk, dus besloot ik het sieraad mee te nemen. Misschien kon ik er wat mee.

De sluiting bleek vrij gemakkelijk open te springen, vandaar waarschijnlijk dat de oorbel op straat waas beland. Na het met de nodige kracht dichtknijpen van de cirkel (waarbij ik hulp kreeg), was het omhaken gemakkelijk en snel klaar.

Het simpele borduurtje met de tulp verbleef al tijden in mijn "af" doosje en was geschikt voor verwerking tot een kaart. Misschien plak ik te zijnertijd er nog een toepasselijke wens onder. Dat hangt natuurlijk van het gebruik af.

Kweeperen

In de kleine achtertuin van mijn moeder staat al jaren een kweeperenboom. De boom doet het prima, ook al wordt er elk jaar flink gesnoeid. Of misschien wel juist door het snoeien. De oogst varieert, maar er is eigenlijk altijd een overvloed. Rauw kun je ze gewoon niet eten, daarvoor zijn ze te hard en knoestig. Het schillen is een lastige klus. Mijn broer heeft samen met mijn moeder zes potjes kweeperen-druivenjam gemaakt. Meestal maak ik een paar potjes kweeperengelei voor bij het warme eten. En de rest proberen we te slijten aan liefhebbers en die zijn er niet veel. Heeft er iemand nog tips voor de verwerking?

Hofstad

Onze hoofdstad Amsterdam kennen we redelijk goed. Dat geldt niet voor de hofstad Den Haag, daar hebben we van de zomer van alles ontdekt. We zijn nog lang niet uitgekeken.

Vrijwel meteen nadat we station Den Haag Centraal uit waren gelopen, stuitten we op het Koningin Juliana Moment. Op de sokkel staat "Wie ben ik, dat ik dit doen mag?" en het stelt een heel herkenbare Juliana voor tijdens een werkbezoek.

Niet lang daarna liepen we op een geheel leeg Lange Voorhout, dat op Prinsjesdag decor is van de rijtoer door de Koning en Koningin met de Glazen Koets.

Ter nagedachtenis aan de overwinning op Napoleon en de stichting van het Soeverein Vorstendom van de Verenigde Nederlanden, is dit monument gemaakt. Het staat (uiteraard) op het Plein 1813.

Op de top staat de Nederlandse Maagd, centraal in het midden is Koning Willem I geportretteerd op het moment dat hij de eed aflegt op de grondwet. Overigens is dit beeld pas gemaakt in de tweede helft van de negentiende eeuw.

Tegenover Paleis Noordeinde staat dit beeld van de "vader des vaderlands" Willem van Oranje. Een interessant detail is het kroontje boven op de straatlantaarn. Hiermee wordt de route aangegeven tijdens de Koninklijke rijtoer op Prinsjesdag. Ook op het Lange Voorhout is dat bijvoorbeeld te zien op de straatlantaarns.

Tot slot nog een heel kenmerkend beeld. Ik denk niet dat ik hoef te vertellen wie dit is. Of wel soms?

De luie gastvrouw

In het magazine van de Volkskrant werden van de zomer acht weken lang gemakkelijk te maken recepten gedeeld door Yvette van Boven. Zoiets lees ik eigenlijk altijd en voer ik tegelijkertijd nooit uit. Nu wel! Op 22 augustus stond boven de drie recepten "De luie gastvrouw". Eén van die recepten betrof kaasbrood met kruidenboter, te maken in een koekenpan. Omdat ik het recept voor kaasbrood eigenlijk gewoon gevolgd heb, voel ik me niet vrij om het te delen met jullie. Alleen heb ik het zelfrijzend bakmeel uiteraard vervangen door de glutenvrije variant en in plaats van lente-ui heb ik een beetje prei gebruikt. Verder geraspte gruyère, karnemelk, bakpoeder, een ei en een beetje olijfolie om te bakken. Het was echt gemakkelijk te maken en leverde goed brood op. Je kon het wel beter meteen opeten, een dag later was het aanzienlijk droger.

Micropia

Afgelopen januari bezochten we het Groote Museum bij Artis met het plan ook naar Micropia, het andere Artismuseum, te gaan. Eind augustus is het er inderdaad van gekomen.

Het is een heel ander museum dat zoals de naam je waarschijnlijk al doet vermoeden, geheel over microben gaat. Om het goed te kunnen laten zien, is het grootste deel van Micropia in het duister gehuld. Het fotograferen was met onze simpele middelen dus wat lastig. Het goudkleurige "ornament" met een Amsterdamse tram op de achtergrond is een sterke uitvergroting van het pokkenvirus. Ik ben er nog tegen ingeënt, maar in 1974 zijn ze daar in Nederland al mee gestopt. Het virus is namelijk wereldwijd uitgeroeid.

Onder de stolpen zie je korstmossen. Eerlijk gezegd begin ik altijd wat glazig te kijken als bijvoorbeeld het tv-programma Vroege Vogels aandacht aan korstmossen besteed. Dat neemt niet weg dat ik het heel interessant vond om te lezen dat een korstmos eigenlijk een symbiose is van twee schimmels en een blauw- of groenalg.

Het museum is behoorlijk interactief en heeft ook een laboratorium. De levende microben moeten namelijk steeds in leven worden gehouden of ververst.

Op de benedenverdieping hangt het kunstwerk "The Fungal Wall" van Lisan Freijsen. Het is handgetuft en dat reusachtige karwei heeft ze allerminst zelf gedaan. Het is onder meer vervaardigd in het Textielmuseum in Tilburg, maar ook op twee andere internationale ateliers.

Bouwen met schimmels

Het klinkt utopisch, toch schijnt het al te gebeuren: bouwen met schimmels. Vooral in de bouw wordt er voorzichtig al mee gewerkt ter vervanging van PVC en schuimisolatie. De producten hierboven zijn allemaal gemaakt uit schimmels, maar dit is een museumopstelling. Uit mycelium (het ondergrondse netwerk van schimmeldraden waaruit paddenstoelen groeien) kan bijvoorbeeld kunstleer gemaakt worden, zoals hier bij de pantoffels. Ik vind het een hoopvolle ontwikkeling, die me tot nu toe onbekend was.

Puttertjes

Opvallend gekwinkeleer en heftig gefladder vestigden onze aandacht op een drietal vogeltjes in de tuin, heel dichtbij het achterraam. Ze bleven mooi zitten, terwijl wij onze bezigheden onderbraken en probeerden ze te fotograferen door het raam heen. Al snel zagen we dat het een soort vinkjes waren, meer precies distelvinken oftewel puttertjes. Een algemene vogelsoort, maar we zagen ze nooit eerder in onze stadstuin. Blijkbaar zijn de pitten in de zonnebloemen dermate aantrekkelijk dat ze zich zo dichtbij ons huis waagden.

Vanaf het dak van NEMO

Het vrij toegankelijke dakterras van NEMO in Amsterdam heb ik al vaker bezocht, steeds in het gezelschap van een groep kinderen. Het beklimmen van de 120 traptreden is een leuke uitlaatklep na een museumbezoek of een geschikt tussendoortje tijdens de Amsterdamse kunstschooldag. Ik was er dus vaker, maar had dan een flink aantal kids om op te letten. Ontspannen genieten van het uitzicht was er dan niet bij. Vandaar dat ik me graag liet verleiden tot een nieuwe klim, al was het weer wisselvallig.

Het uitzicht was de inspanning zeker waard. In elke windrichting kon je leuke dingen zien, zoals hier het Oosterdok met de Montelbaanstoren.

Een stukje naar rechts zwenkend zie je onder andere de Nicolaasbasiliek in de verte en het drijvende Chinese restaurant.

Het Scheepvaartmuseum is ook goed te zien, al moet ik zeggen dat we vanaf de begane grond een wat zonniger beeld hadden van het Scheepvaartmuseum en de klipper "de Amsterdam".

Het dak van NEMO is vol gezet met beplanting, die het ondanks de droge zomer nog redelijk doet. En wat verder weg zie je wat hoogbouw.

Zonnepanelen kunnen in het kader van de duurzaamheid niet ontbreken bovenop NEMO.

Eerlijk gezegd hadden we er een flinke wandeling opzitten voordat we bij NEMO waren. Met het Centraal Station in zicht toch even naar boven gaan was inspannend. Het was de moeite waard!