Tom Otterness

Strand blijft altijd trekken, dus gebruikten we ons NS-abonnement om Scheveningen te bezoeken. Het tij zat mee, dus hebben we een flinke strandwandeling gemaakt. Bij terugkeer in Scheveningen stuitten we op de boulevard op de 23 sprookjesbeelden van de Amerikaanse Tom Otterness.

Veruit het hoogste beeld is "de haringeter", dat je al van ver ziet. Hoe groot het is, kun je wel zien aan de mensen die naast het beeld lopen.

Het aardige is dat er ook hele kleine persoontjes op te zien zijn. Als je goed inzoomt dan zie je er zelfs eentje aan de bek van de haring hangen. Zo wordt er gespeeld met verhoudingen.

Het overkoepelende thema sprookjes is speels uitgewerkt met hier en daar een scherp randje. Bij "de leeuw en de muis" valt dat nog wel mee.

Iets duidelijker is dat bij "Hans en Grietje", die langzamerhand dikker worden en nauwelijks meer in het kooitje passen.

Misschien hoort dit laatste beeld met mes en vork niet meer bij die beeldengroep. In mijn hoofd leg ik in ieder geval wel de verbinding. Of zou daar een ander sprookje of sage zijn bedoeld?

Meisje in het gras

Impressionistische schilderijen vind ik vaak aangenaam om te zien, hoewel ze soms iets te zoetsappig zijn naar mijn smaak. Le repos, paysanne couchée dans l'herbe, Pontoise - zoals de originele titel luidt - is een doek uit 1882 van Pissarro, dat me in alle eenvoud boeit. Dat is echter niet de reden dat ik het laat zien, ik werd in de Kunsthalle in Bremen gegrepen door het tragische verhaal dat bij dit schilderij te vertellen hoort.

Het werk was eigendom van de kunstverzamelaar Jaap van den Bergh. Om de onderduik van hemzelf, zijn vrouw en twee dochtertjes te bekostigen, moest hij het noodgedwongen verkopen in WO II. Hij overleefde de oorlog, evenals zijn vrouw. De twee meisjes werden echter verraden. Na de oorlog deed hij aangifte van de gedwongen verkoop, maar zijn verzoek om teruggave werd niet in behandeling genomen. Uiteindelijk zijn de erfgenamen in de 21ste eeuw alsnog gecompenseerd en is het "Meisje in het gras" ook korte tijd tentoongesteld in het Van Goghmuseum. Over de veelbewogen geschiedenis is een boek onder dezelfde titel verschenen.

Lindehout

Het bezit van een museumkaart nodigt je uit om een uurtje ergens naar binnen te gaan en een klein deel van de collectie te bekijken. Zo heb ik afgelopen vrijdag even koffie gedronken in het Rijksmuseum in Amsterdam om daarna een uurtje rond te kijken. Ons oog viel op deze beeldhouwwerk uit ca. 1520, gemaakt van lindehout.

Nou moet je weten dat er in onze straat veel flinke lindes staan. Eerlijk gezegd geven ze behoorlijk wat overlast. Ongeveer 9 maanden per jaar laten ze iets vallen zoals een kleverige stof op de geparkeerde auto's. Natuurlijk is het ook mooi om aan een met bomen omzoomde straat te wonen. Dat je uit lindehout ook heel goed een beeld kan maken, dat wist ik nog niet.

Het bijzondere van deze voorstelling van het Laatste Avondmaal is verder de oude polychromie. Wat me ook aanspreekt zijn de individuele verschillen tussen de twaalf apostelen. De een is kalend, de volgende wat dikker, alleen de haarkleur is redelijk hetzelfde. Dat zal wel te maken hebben met de technische mogelijkheden.

In het museum zag ik duidelijk twaalf mannen rondom Jezus. Bij een eerste blik telde ik er nu elf. Hoewel het een goede foto is uit de Rijksstudio, kan zo'n afbeelding niet helemaal de driedimensionaliteit weergeven. Pas toen ik beter keek, spotte ik de apostel aan de linkerkant die je geheel op de rug ziet.

Dubbele Donald

Op twee opeenvolgende dagen kwam ik deze twee kunstwerken tegen. Wel in een bepaald genre, toch kunst vind ik.

Aan Groenland wordt gerefereerd op een speciale graffitimuur nabij het station in Assendelft. Het schilderij hieronder staat in een buurtgalerie in Amsterdam. Helaas ben ik vergeten enkele nadere bijzonderheden zoals het adres en de kunstenaar te noteren.

Rubens

Bij het opruimen vond ik een interessant tijdschrift over Rubens van het OKV oftewel het Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen. Geen idee trouwens meer wanneer en waar ik dat heb verworven. Voordat het naar de kringloop gaat, heb ik het nog eens herlezen. Wat mij vooral opviel, naast de hoeveelheid prachtige schilderijen, is wat Rubens daarnaast gedaan heeft. Dat hij als diplomaat actief is geweest, wist ik al. Maar dat hij ook boeken heeft geïllustreerd, zich bemoeid heeft met de architectuur van de Carolus Borromeus in Antwerpen en tal van tapijten heeft ontworpen, was mij onbekend.

In het blad over Rubens wijzen ze ook op een interessant detail, namelijk dat sommige tapijten als het ware een tapijt in een tapijt zijn door de geweven rand. Het lijkt net de omlijsting van een schilderij. Als voorbeeld toon ik hier "Het huwelijk van Constantijn en Fausta" uit de jaren twintig van de zeventiende eeuw.

Van Gogh: The Immersive Experience

In de Jaarbeurs in Utrecht is op dit moment een tentoonstelling rond Van Gogh, genaamd The Immersive Experience. Dit evenement is trouwens te zien (geweest) in een heel aantal steden van Lyon tot Napels, Bejing tot Atlanta. Ik noem maar een paar voorbeelden want er zijn er nog veel meer.

Nou moet ik zeggen dat ik best vaak in het Van Goghmuseum in Amsterdam ben geweest, meestal met een klas kinderen. Dat laatste heeft een enorm voordeel. Je hoeft sowieso niet in de rij te staan, maar soms was ik er zelfs voor openingstijd in een verder leeg museum dus!

The Immersive Experience laat alleen elektronische versies van de schilderijen zien. Dat haalt het op een bepaalde manier niet bij het origineel. Toch voegt het tegelijk ook wat toe. Bovenstaande bloemenvaas heeft Van Gogh bijvoorbeeld vaak gebruikt, telkens weer met een andere bos bloemen. Dat wordt op een groot scherm getoond en is mooi om te zien. In dit geval heeft hij ook een voor hem niet zo gebruikelijk kleurenpalet gebruikt.

Op informatieborden is veel te lezen over het leven en werk van Vincent van Gogh. De Nederlandse tekst kan zo uitgebreid zijn omdat buitenlandse bezoekers wordt aangeraden om een app te downloaden. Er is dus geen Engelse tekst op de borden.

De laatste enorme zaal is het meest uniek, door de projectie van allerlei compilaties op de wanden en de vloer begeleid door muziek. Je kunt rustig gaan zitten en de ervaring van circa 30 minuten over je heen laten komen.

Een keus uit de foto's die daar gemaakt zijn, brengt het gevoel niet goed over. Toch nog een paar plaatjes:

Tot slot een projectie die gebaseerd is op het laatste schilderij dat Vincent van Gogh heeft gemaakt.

Als je een echte purist bent in de zin van een kunstliefhebber die alleen de echte schilderijen wilt bekijken, dan zou ik hier niet heengaan. Zelf vond ik het met recht een immersive experience, oftewel een meeslepende ervaring.

Mees Douglas

Eerder dit jaar waren we in Oud-Heusden. Een interessant plaatsje om rond te kijken en zoals ik al eerder schreef, was er praktisch geen toerist te bekennen. Nou ja, wel vlakbij de jachthaven, maar daarmee had je het gehad. Overigens waren er veel parkeerplekjes vlak buiten de vesting, die doen vermoeden dat het er ook veel drukker kan zijn.

Eén van de interessante dingen die we tegenkwamen was het pand waarin het werk van Mees Douglas werd verkocht. Nieuwsgierig gluurden we naar binnen door de etalage en namen ook een paar foto's. Aan de buitenkant van het atelier zat een rekje met ansichtkaarten ter promotie. Thuisgekomen heb ik gekeken wat ik over haar kon vinden. Heel veel is het niet, maar dit is een informatieve tekst.

Leg je oor te luister

In de duinen van Wijk aan Zee vlakbij het strand, kwamen we deze gigantische schelp tegen. Ik ging erin zitten en ja, het werkt echt. Het ruisen van de branding is goed hoorbaar in de schelp en het uitzicht over de zee is altijd mooi.

Tijdelijk is er ook deze Scrap fish van Rick Hermans te zien. De vis is geheel opgebouwd uit restmaterialen van bedrijven uit de omgeving. Het lichaam is opgevuld met plastic afval dat gevonden is in Wijk aan Zee. Dit beeld maakt onderdeel uit van de Pollution Art fietsroute, die aandacht vraagt voor het wereldwijde afvalprobleem.

De vis blijft nog staan tot en met september.