Naar de maan

Op de vensterbank in de voorkamer staan een paar flinke planten. Maar deze opvallend lange vetplant (Austrocylindropuntia subulata volgens Google Lens) trekt het meest de aandacht. Ik laat 'm de hoogte inschieten, tenminste zolang het past op de vensterbank.

Het is een plant met een geschiedenis. Zes jaar lang heb ik namelijk samen me een collega afwisselend groep 7 en groep 8 gerund. Elk jaar waren we jarig, iets wat trouwens door alle leerkrachten op dezelfde dag feestelijk gevierd werd. Bij een verjaardag horen cadeautjes en van vrijwel alle kinderen in de groep kregen we iets. Dat kon een zelfgemaakte tekening, armbandje of iets dergelijks zijn. Heel leuk trouwens! Grotere kinderen wilden graag een "echt" cadeautje geven en vroegen dan wat we graag wilden hebben. Zo kreeg ik van twee meisjes in mijn groep deze vetplantjes in een schattig klein potje. Vele jaren later weet ik niet helemaal meer zeker welke meisjes dat waren en inmiddels werk ik ook niet meer in het onderwijs. Maar deze plant groeit onverdroten verder, op weg naar de maan.

Kleur bekennen

Toen ik een tijdje geleden een nieuwe stadsfiets ging uitzoeken, aarzelde ik geen moment: het moest weer een fiets worden in een enigszins opvallende kleur. Veel gemakkelijker in de fietsenstalling bij het station, je kunt de eigen fiets er zo uitpikken. De fietsenmaker gaf me trouwens wel iets minder inruilgeld voor het oude exemplaar, omdat die fiets ook een bijzondere kleur had. Daar wordt een rijwiel blijkbaar minder gewild van.

Voor auto's geldt nog meer dat er vaak een veilige kleurkeuze wordt gemaakt. Niet in verband met de verkeersveiligheid voor de duidelijkheid, maar in verband met de verkoopbaarheid. Je hebt heel veel auto's in lichtgrijs, zwart, wit en donkergrijs.

Op een regenachtige dag zag ik drie auto's naast elkaar geparkeerd staan in pasteltinten. Roze, lichtblauw en geel. Eigenlijk wilde ik stoppen en een foto maken. Maar ja, die regen. Ik heb nog spijt dat ik het niet gedaan heb.

Waterval

Vanaf 1 maart zijn de botanische tuinen op het Science Park in Utrecht weer open en natuurlijk gingen we een uurtje kijken. Tevoren hadden we al gelezen dat de kassen vernieuwd worden, dus de komende jaren niet te bezoeken zijn. Jammer en tegelijkertijd nodig. De tropische planten en de vlinderkas zijn normaalgesproken een behoorlijke trekpleister.

Ons oog viel op iets dat er al jaren is, maar dat we nooit eerder goed bekeken: de waterval in de rotstuin. Van 10 meter hoogte klettert het water met een behoorlijk veel vaart omlaag. Het zijn natuurlijk geen Niagara waterfalls, toch is het onverwacht.

Het zonnetje lokte ook diverse hagedissen naar buiten. Ze warmden zichzelf lekker op, om af en toe weer tussen een rotsspleet weg te schieten. Schuw zijn ze wel. Zodra ze enige menselijke beweging gewaar worden, zijn ze verdwenen. Door hun schutkleur valt het sowieso niet mee om ze te spotten.

Groot hoefblad

Op een achterafweggetje aan de slootkant viel mijn oog op een grote strook bloemen van het groot hoefblad. Geen populaire plant in de tuin, dat weet ik wel. Heb je eenmaal groot hoefblad dan is het haast niet meer weg te krijgen. Op zo'n stukje grond tussen straat en sloot echter schitterend als het bloeit. Ik heb geprobeerd om een overzichtsfoto te maken, die geeft helaas de kleurenpracht niet zo goed weer.

Eigenlijk geeft onderstaande gepimpte foto de werkelijkheid beter weer.

Verhalen van mijn vader (9)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Schaamte

Nicolaas Beets, schrijver-dominee, schijnt het gezegd te hebben: de grootste vijand van het goede is niet de liefde tot het kwade, doch de valse schaamte voor het goede zelf.

In de trein vanuit Amsterdam, op maandag 24 maart 1997, las ik een stukje uit Neil Postmans 'Wij voeden op tot niets' ('The end of education') en weer overkwam het me dat ik droomde.

Gebrek aan dromen, aan utopieën, heb ik nooit gehad. Het is de vraag of zelfs de grens van Utopia in zicht komt, of ik eraan kan bijdragen dat we een snippertje naderen tot welzijn-voor-iedereen. Want voor hetzelfde geld werken mijn pogingen en die van anderen averechts.

In die trein, terwijl ik las, hoorde ik twee jonge vrouwen-in-opleiding intensief praten, d.w.z. de een fungeerde als aangever en de ander volgde met enthousiaste uiteenzettingen. Ik begreep dat het over onderwijs ging hoewel ik geen pogingen deed om het te kunnen volgen, hoe gemakkelijk het ook gekund had. Ineens kreeg ik de opwelling om Postmans boek cadeau te doen aan een van hen, aan de bevlogen praatster.

Ik deed het niet. Zodat Nicolaas Beets gelijk kreeg.

Vrede

Met de gemeenteraadsverkiezingen net achter ons, denk ik dat het goed is om ons te richten op het kleine én het grote geheel niet te vergeten. Vrede lijkt steeds verder uit beeld te raken. Om tóch iets zelf te doen, hebben we al jaren een "Peace now"-poster voor het raam hangen. Het is een actie van de Utrechtse Marije Lieuwens en het ontwerp van de posters is van Max Kisman. Je kunt ze gratis downloaden, printen en zelf ophangen.

Natuurlijk het is een actie die al jarenlang loopt, maar helaas is het in toenemende mate actueel. Vandaar dat ik er vandaag aandacht voor vraag.

Katten

Onze achtertuin grenst aan een beschut achterstraatje, dat we samen met zo'n veertigtal buren gemeen hebben. Beide uitgangen zijn afgesloten met een hek, zodat het een ideale plek is voor kleine kinderen om te spelen. Of voor buurtjes om een kopje koffie of een glaasje te drinken. Heel leuk! Alleen al die katten ....

We hebben van alles geprobeerd in de afgelopen jaren om van onze tuin geen grote kattenbak te maken. Al onze buren hebben namelijk een achtertuin die voor 95% of 100% is betegeld. Knoflook, koffieprut, speciale beplanting. Recent zijn we begonnen met het leggen van stukjes gaas op elk open plekje. Hopelijk helpt dat.

Eigenlijk ben ik een kattenliefhebber. Maar tegelijkertijd ook iemand die allergisch is voor katten, dus het zit er echt niet in om een poes te nemen. Dat is wel jammer, want mogelijk is dat het enige wat echt zou helpen tegen al die kattenpoep in onze tuin.

Fern folly

In een klein hoekje voor het Centraal Museum aan de Agnietenstraat, kun je dit kunstwerk bekijken. Het is gemaakt door Elspeth Diederix in 2023 en is een soort "geheime tuin". Hoewel geheim ... het staat gewoon aan de straat, al ben ik er ettelijke malen langsgekomen zonder het waar te nemen.

Ik vind het wel grappig, maar vind de benaming "folly" overdreven voor dit kleine bouwsel. Eerlijk gezegd denk ik dan meer aan een grot, kunstmatige rotsgroep, namaakkapel of een ander nutteloos bouwwerk op een grotere schaal. Vooral de Engelsen hebben er in het verleden veel gemaakt.

Paard

Bij toeval schreef Bertiebo gisteren op haar blog over de paarden in Carré. Vandaag wil ik het ook graag over paarden hebben of eigenlijk over één paard.

Op de tentoonstelling "Getekend, de Natuur" in het Centraal Museum in Utrecht staat dit anatomische model van een paard. Het is vervaardigd eind negentiende eeuw door L.T.J. Azoux en werd gebruikt door studenten diergeneeskunde. In 1879 werd het aangekocht door de Landbouwhogeschool in Wageningen.

De rechterzijde van het paard heeft een intrigerend haakje. Ik had best een kijkje in het dier willen kijken, maar deed het uiteraard niet.

De linkerzijde laat de ribben enzovoorts zien. Het geeft aan hoever de diergeneeskunde eind negentiende eeuw al was gevorderd.

Rohrsach

Ken je de (omstreden) Rohrsachtest? Je wordt daarbij gevraagd om de inktvlekken die je te zien krijgt te duiden. De antwoorden zouden iets zeggen over jouw psychische gesteldheid. Dit borduurwerkje voor een ATC is ook multi-interpretabel. Ik zie er verschillende dingen in. En jullie?

Gebaksjuwelier

Sinds een paar maanden gaan we af en toe naar de gebaksjuwelier in Culemborg voor ambachtelijk vers glutenvrij brood. Het wordt gerund door een hardwerkend jong stel, die naast brood ook glutenvrij banket verkopen. Daar hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan, maar dat is eigenlijk altijd zo bij glutenvrije producten. Aan gebak bezondig ik me niet elke keer, maar toen we wat te vieren hadden kochten we onder andere bovenstaand citroenmerenguetaartje. De frangipane vond ik trouwens nog lekkerder, al heb ik die niet gefotografeerd.

Verhalen van mijn vader (8)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

De illustratie is dit keer een kleine persoonlijke toevoeging. Sommige leerkrachten staan erop dat er geen shit gezegd wordt, voor anderen telt de intentie van het woordgebruik.

Grove en gevleugelde woorden

'Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken'. Al vroeg moesten we dat uit ons hoofd leren. Ik denk dat ik elke keer bij het biechten het vloeken in het vaste rijtje zonden opgelepeld heb. Maar vloeken is niet erg, tenminste niet wat wat in die tijd onder vloeken werd verstaan, al vindt de bond die tegen vloeken strijdt nog steeds, dat je niet 'sodemieter op' mag zeggen. Voor mij was het een middel om van mijn hart geen moordkuil te maken.

Pas in militaire dienst, toen ik vierentwintig was, kreeg ik een ander zicht op vloeken, op het echte vloeken: Gods naam hechten aan mensenwerk dat onrecht in stand houdt.

Ik heb de jaargangen van 'G 3', het tijdschrift dat zulke dingen verhelderde, lang bewaard. 'Goede Geest Gemeenschap' betekenden die drie G's, die uiting van elan die de tweede fase van mijn bekering tot gevolg had.

Maar sterke woorden ben ik lang blijven gebruiken, om het niet-zuivere in me tot uiting te brengen. De uitdrukkingen die een groep schoolverlaters genoteerd heeft op een met wit papier beplakte bus, getuigen daarvan: 'het piest persas', 'kijk, een boertje op de dijk', 'val in mijn stront', 'tok, tok, tok, al weer een ei', 'opschudding in muizendorp', 'tot de pruimentijd', 'je moet er niet met je pet naar gooien', 'haal je broek maar op', 'nu weten we waar Abram de mosterd haalt', 'je hebt een geheugen als een garnaal', 'ben je helemaal van de ratten besnuffeld', 'ik ben geen politieagent'.

Carlos, Friso, Arjen, Rimke, Guido, Maarten, Frank en Michel waren degenen die deze uitspraken verzamelden. Je kunt enkele van die min of meer krachtige termen onvriendelijk noemen, maar je kunt ze niet los zie van hun context, zoals dat ook bij vloeken zou moeten zijn.

Sternarcisjes

In onze voortuin staan tamelijk veel narcissen. Van deze soort zijn er echter maar twee. Ze vragen nogal aandacht oftewel wij en onze bezoekers vinden ze bijzonder. Toch zijn ze gewoon op de zaterdagse bloemen- en plantenmarkt gekocht in Utrecht een paar jaar geleden. Ze doven wel langzaam uit, vandaar dat ze nu nog met z'n tweetjes zijn.

De officiële naam is Rip van Winkle. Daarmee wordt gerefereerd aan een verhaalvan Irving uit 1819 over een Amerikaanse dorpeling van Nederlandse afkomst. Wat dat precies met een narcis te maken heeft, die van Ierse oorsprong is? Ik ben het niet te weten gekomen.

Als je overigens het hele verhaal van Irving in het Nederlands wilt lezen, kun je hier terecht. Er rusten natuurlijk geen rechten meer op.

Bachbüchlein

Heel veel jaren heb ik niet écht gestudeerd op de piano. Wel functioneel gespeeld voor mijn werk, waardoor de vaardigheid niet helemaal verdween. Maar toch jammer.

Een duidelijke reden had ik trouwens ook. Mijn motoriek en dan met name de gelijktijdigheid van mijn linkerhand en rechterhand zijn beslist verslechterd, sinds ik ben geopereerd aan een (goedaardige) hersentumor. Na een paar frustrerende ervaringen waarbij het beslist niet zo klonk als ik graag zou willen, besloot ik dat ik me beter op andere dingen kon richten.

Nu ik niet meer werk, is het plezier in pianospelen onverwacht teruggekeerd. Ik kan niet meer spelen zoals ik eens kon, maar oefenen helpt natuurlijk wel. Nu speel ik dagelijks een minuut of tien uit het Bachbüchlein zoals Frey dat samenstelde. Het zijn tamelijk eenvoudige mooie stukjes Bach. Het is fijn!

Jeroen in Hazevoets rijk

In een van onze boekenkasten vonden we het kinderboek "Jeroen in Hazevoets rijk" van Daan Zonderland. We wisten allebei niet hoe we eraan kwamen, wat tamelijk merkwaardig is. Het is geschreven door Daan Zonderland en oorspronkelijk uitgegeven in 1960.

Daan Zonderland kende ik als dichter en eerlijk gezegd helemaal niet als kinderboekenschrijver. Toch heeft hij meer dan 10 kinderboeken geschreven. Als je het in de tijd zet, is het een heel verrassend boek. Bovenal heel fantasierijk en niet moraliserend.

Af en toe kom je een woord tegen dat we niet vaak meer gebruiken zoals guirlandes. Voor kinderen van nu waarschijnlijk onbekend. Verder vind ik het jammer dat elk hoofdstuk begint met een korte inhoudsomschrijving zoals Dit is het vierde hoofdstuk waarin Jeroen zijn handen leert wassen in zijn bord en het verhaal hoort van de koninklijke neusbloem. Dat is inderdaad precies wat er vervolgens gebeurt.

De illustraties van C.W.Voges vind ik mooi. Jeroen is getekend als "een frisse Hollandse jongen" uit de jaren '50 en dat contrasteert mooi met fantasiedieren als de klaphoen en boterfant.

Op de kaft staat "voor kinderen vanaf acht jaar". Nou, inhoudelijk gezien kan het nog wel voor iets jongere kinderen zelfs. Maar het gemiddelde kind van een jaar of acht kan het niet zelf al lezen. Eerlijk gezegd zou ik een boek-van-nu kopen voor kinderen van nu. Als volwassenen van in de zestig hebben we genoten van de avonturen van Jeroen.

Paar

Redelijk vlot is de tweede sok volgens mijn eigen patroon gereed gekomen, zodat ik nu weer aan iets nieuws kan beginnen. Dat mag ook wel, want onlangs heb ik een paar zelfgebreide sokken afgedankt. Waar ik eerst alleen hartje winter zulke sokken aantrok, ben ik nu helemaal om. Als de mussen niet van het dak vallen, dan heb ik het liefst mijn eigen breisels aan mijn voeten. Eerder had ik het gevoel dat ze af zouden zakken als ik er een flink eind op liep, maar dat blijkt echt niet te kloppen. Hup. een nieuw paar op de pennen. En dan zonder foutje bij het maken van de teennaad. De sok links is niet helemaal ok. Wel draagbaar gelukkig, dus geen reden om het uit te halen.

Verhalen van mijn vader (7)

Mijn vader was radiotelegrafist in militaire dienst.
Hier graaft hij samen met een andere dienstplichtige
een diepe kuil waarin de centrale moet komen.

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Tunnel

Als een trein een tunnel ingaat, in Frankrijk en elders, laat de machinist een snerpend signaal horen. Is dat bedoeld voor iemand die in de tunnel is? Zou een dier in de tunnel op tijd kunnen vluchten of weg kunnen duiken op de grond?

Voor mij, die in de trein zit, is elk tunneltje even wennen. Maar zelf een tunnel inlopen: ik moet er niet aan denken. Als er licht gloort aan het eind kan het nog, maar ik zal niet gauw een tunnel zonder uitzicht ingaan.

Ik zie me nog voor de bochtige rioolbuis, manshoog bijna, waar ik met mijn militaire plunje in moest om te oefenen. Stilletjes ging ik een eindje bij mijn lotgenoten vandaan om te verschuilen tussen de bomen. Toen de oefening voorbij was, kwam ik pas terug, onopgemerkt. Ik praatte daar met niemand over, maar thuis wisten ze het.

Hoe kom je aan zoiets, een angst voor een tunnel, aan angst voor complete duisternis, ook als je in een huis bent? Komt het voort uit een prenatale angst, angst van je moeder die op je overgeslagen is toen je in de baarmoeder leefde? Of is het daar lichter dan je zou verwachten?

Italiaans

Zo'n veertig jaar geleden studeerde ik schoolmuziek aan het conservatorium. Ik had de tijd van mijn leven: eindelijk een school waaar ik álles interessant vond. Het was ook heel hard werken voor mij, maar ook dat stimuleerde me. Alleeen intellectueel was het niet echt een uitdaging.

Vandaar dat ik vrijwillig het bijvak Italiaans volgde. Mijn klasgenoten waren voor het merendeel zangers, voor wie het vermoedelijk een verplicht vak was. Al na enkele lessen begonnen zij operagerelateerde vragen te stellen. Toen dat alsmaar aanhield en de structuur in de lessen ver te zoeken was haakte ik af.

Dat nam niet weg dat ik het volgende studiejaar het weer probeerde. Een derde keer ook nog trouwens. Het zal niet verbazen dat ik uiteindelijk heel weinig Italiaans geleerd heb.

Het afgelopen jaar ben ik opnieuw begonnen, nu via Duolingo. Het spelelement stimuleert me om er elke dag een beetje aandacht aan te geven. Gelukkkig mag ik legaal meeliften op het abonnement van I., zodat ik onbeperkt fouten kan maken. Verder probeert E. mij aan te moedigen om de taal af en toe echt te spreken in het dagelijkse leven. Spreekvaardigheid is niet mijn sterke kant, dus deze hulp is meer dan welkom. In vocabulaire ben ik beter. Zo ken ik nu "nuttige" woorden als la rana (de kikker), la condizionata (de airco) en il colloquio (het sollicitatiegesprek). Door de gemengde aanpak met het extra oefenen van de spreekvaardigheid, het soms weer inkijken van mijn oude Italiaanse studieboeken en Duolingo, gaat mijn Italiaans toch echt vooruit.

Zijn er misschien lezers van mijn blog die Duolingo-vriend willen worden?

Sigarettenblikje

Het is oud en behoorlijk vies geworden in het gebruik, dit blikje van Philips Bros. Dat is tegelijkertijd de waarde voor mij. Volgens mijn moeder bewaarde haar moeder - dus mijn oma - haar sigaretten hier in. Rookte ze dan? Helaas is dat niet zo duidelijk. Wél dat ze een winkel in rookwaren heeft gehad in de Jan Pieterszoon Coenstraat in Hoorn.

Centrum van Utrecht

Mooi weer, dus we liepen naar de Utrechtse binnenstad. Ik heb in het centrum gewoond en ben er in ruim veertig jaar natuurlijk heel vaak geweest. Toch heb ik er weer opnieuw van genoten. Van de Catharijnesingel bijvoorbeeld

en van een gedichtje dat we spotten op een woning.

Van tegeltjes boven voordeuren op de Pelmolenweg, waarin je als je goed kijkt druiventrossen kan ontdekken.

En van dit stukje etalage op de Twijnstraat. Je kunt deze poppetjes/beeldjes vast ook elders krijgen, maar ik had ze niet eerder gezien.

Toch weer eens wat vaker aan de wandel naar en in het stadscentrum.

Opnieuw "Appels en peren"

Op 15 februari schreef ik over het boek "Appels en peren" van Maarten Asscher nadat ik het openingsbetoog had gelezen. Het sprak me bijzonder aan omdat het refereerde aan het bedrijven van geschiedschrijving waarvan ik aardig wat weet en dat me ook interesseert. Het was natuurlijk een beetje prematuur om toen al een soort persoonlijke recensie te noteren. Nu ben ik een flink aantal verhalen verder en kan ik een meer onderbouwd blogje over dit boek schrijven.

Je vraagt je misschien af waarom ik niet alle verhalen gelezen heb? Dat is geen lezersluiheid of iets dergelijks. Ik kan ze gewoon niet allemaal echt volgen. Het boek vraagt om een enorme belezenheid. Zo worden Telemachus en Hamlet met elkaar vergeleken bijvoorbeeld. Van zowel Telemachus als Hamlet weet ik eigenlijk niets. Dat maakt het moeilijk tot vrijwel onmogelijk om dit hoofdstuk te volgen. Voor andere hoofdstukken daarentegen is het niet essentieel dat je de besproken schrijvers kent. Zo gaat het over de zwarte schrijver Anatole Broyard die zich voordeed als een blanke. En weer andere betogen spreken me bijzonder aan omdat ik er juist wél wat van af weet. Over Lieve Joris, een schrijfster waarvan ik vrijwel alle boeken heb gelezen. Of het hoofdstuk "Napoleon en ik in Alkmaar" bijvoorbeeld.

Nu beloof ik niet meer terug te komen op dit boek hoor!