Mural

Nanski punanski oftewel Nanna de Jong heeft een maand geleden een nieuwe muurschildering gemaakt bij ons in de buurt. Het is heel kleurrijk en ook de boodschap van inclusiviteit en duurzaamheid spreekt me aan. Vind ik het ook mooi? Mwah. Smaken verschillen, daar houd ik het maar bij.

Zaadjes

Op een onooglijk stukje grond rond een paaltje stond een hele verzameling klaprozen te stralen. Nou staan klaprozen altijd op dit soort "arme" grond, soms zelfs tussen het kleine kiertje tussen de stoeptegels en een muur. Ik keek er dus niet echt van op.

Wél van de zaadjes die klaar waren om meegevoerd te worden door de wind. Er zijn meer bloemen die zich op die manier verspreiden, de paardenbloempluizen vliegen je dezer dagen om de oren buiten. Op de een of andere manier had ik nooit nagedacht over de voortplantingsmethode van de klaproos en nu stond ik er met mijn neus bovenop.

Watertoren op Rotsoord

Het blogje van gisteren liet al een glimp van de watertoren op Rotsoord zien. Hierboven zie je 'm bijna ten voeten uit. Het is trouwens niet dé watertoren van Utrecht, ik weet er nog een paar die er nog steeds staan.

Deze is wel heel mooi gerestaureerd, met een lift en sjieke houten trappen. Op de negende en tiende verdieping zit een restaurant met een prachtig uitzicht. Op de andere verdiepingen zitten allerlei ondernemingen.

Zoals de ontwerpstudio Bloomlighting op de vijfde verdieping, meteen onder het waterreservoir. In het kader van het Glue Design Festival hadden ze de deur openstaan. We werden er heel vriendelijk ontvangen, hoewel we eigenlijk alleen benieuwd waren naar het bijzondere gebouw. Door de beperkte ruimte was het moeilijk om een goede foto te maken, hopelijk krijg je toch een idee van het metalen reservoir dat het bijzondere plafond vormt van de vijfde verdieping.

Op de uitkijk

Zoals wel vaker maakten we gisteren een flinke wandeling door Utrecht, waarbij we verschillende nuttige dingen combineerden met lekker in de zon bewegen. Zo kwamen we ook op Rotsoord. Voor wie Rotsoord niet kent: het is een voormalig bedrijventerrein, dichtbij het station Vaartsche Rijn. Er staan een paar oude gebouwen zoals een watertoren en de voormalige fabriek van Pastoe. Verder zijn er wat terrassen, er zijn appartementengebouwen, een politiebureau, de brandweer huist er, een stadsboerderij, het Moxy hotel, poppodium de Helling, een afdeling van de Hogeschool voor de Kunsten. Kortom het is een levendig gemêleerd geheel.

Opeens viel ons oog op iemand die het drukke gedoe van bovenaf bekeek.

Artificial Intelligence?

In het Noordbrabants museum zagen we een zeventiende-eeuws zelfportret van Thomas Willeboirts Bosschaert. Een mij onbekende schilder, die zichzelf in mijn ogen knap geportretteerd heeft. Ik heb er een tijdje naar staan kijken. Toen viel ineens mijn oog op de ietwat merkwaardige hand. In de begintijd van de met AI gemaakte afbeeldingen, kon je dat soms zien aan een extra been of een niet-kloppende hand. Nou, dit schilderij heeft ook zo'n hand. Kijk maar en tel de vingers. Of zien jullie het anders?

Verhalen van mijn vader (15)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Een karakteristieke foto van mijn schrijvende vader uit ongeveer 1986.

Leren

Ben je een dwaas als je een romanticus bent? Als je denkt dat de schrijnendste problemen van wat de maatschappij heet, opgelost kunnen worden als je weet wat je je kinderen moet leren, op school en thuis? Dat vraagt Neil Postman zich af in "The end of education". Samenleven is het, waar we moeten werken als we samen willen leven.

Wij zijn het, de oudjes, die het aan kunnen pakken, onderling en in onze omgang met de volgende generaties, want wij hebben de uiteinden van het levenskoord in handen.

In het ziekenhuis komt 's nachts een Turkse man van in de twintig naast me liggen, die op dat moment doodziek was. Gesteggel met bedden houdt me even wakker, maar 's morgens vraag ik me af hoe ik kan beginnen. Ik geef hem een hand en we wisselen onze namen uit. Maar daarmee ben je er niet. Het gaat erom dat je praat en wel zó dat je de grenzen van het "mooi weer vandaag" overschrijdt.

De man tegenover ons heeft er moeilijker mee dan ik. Die wacht af tot mijn buurman naar de wc gaat. Dat schuifelt hij naar het voeteneind van diens bed, leest het naambordje en zegt: "Oh, een Turk."

Dat is het eerste: je plaatsbepaling tegenover je naasten hier en nu, de uiterlijkheden overschrijdend. Als je die barrière elke dag weet te nemen, komt daarna pas de rest: de verwondering en wat je te doen staat.

Containerwoningen

De laatste twee jaar zijn er honderden containerwoningen in onze wijk geplaatst. Geen woningen waar je heel vrolijk van wordt, zeker niet als je ze eerst als roestige container op een oplegger voorbij hebt zien komen. Maar ja, als je geen woonruimte hebt, ben je blij dat er iets wordt aangeboden.

Sommige mensen proberen er echt wat van te maken, bijvoorbeeld door een plantenzak uit het raam te laten zakken of een minituintje aan te leggen in de groenstrook.

En wat vind je van dit bordje?

Niet schuw

Roodborstjes schijnen helemaal niet zulke aardige vogeltjes te zijn. Tegen soortgenoten kunnen ze erg agressief zijn bij de verdediging van hun territorium. Naar mensen toe laten ze een andere kant zien. Op twee meter afstand bleef dit beestje ons vanuit de heg minutenlang aankijken, zodat we uitgebreid foto's konden nemen.

Dubbele kantsteek

Ondertussen brei ik door aan mijn babydeken. Met de huidige snelheid kan het overigens wel een jaar duren totdat ik klaar ben. Gelukkig heb ik nog geen specifieke baby voor ogen.

Op de site van het Wolplein heb ik trouwens een fijne kantsteek gevonden. Ze geven vier verschillende manieren om een kantsteek te breien. Ik heb gekozen voor een wat stevigere afwerking met een dubbele kantsteek. Heel handig, zo hoef ik uiteindelijk alleen de boven- en onderkant van het dekentje af te werken.

De foto toont de achterkant van het dekentje, waarop je de dubbele kantsteek het duidelijkst kunt zien.

Zinnen en minnen

Ruim 20 jaar geleden werd de tentoonstelling Zinnen en minnen gepresenteerd in Boijmans van Beuningen in Rotterdam en in het Städelsches Kunstinstitut en de Städtische Galerie in Frankfurt an Main. Er werden werken getoond van Hollandse meesters waarop iets te zien was van het dagelijks leven in de zeventiende eeuw. Een vrouw die wortels schrapt bijvoorbeeld, zoals te zien is op een schilderij van Gerrit Dou. Kegelaars, soldaten bij het vuur, een dame die haar handen wast, dat soort dingen.

Bij toeval zag ik gisteren op de boekwissel op station Utrecht Centraal een omvangrijk werk over deze tentoonstelling, rijk geïllustreerd en met steeds ongeveer een pagina toelichting bij een schilderij. Omdat ik op de terugweg was en dus bijna thuis, nam ik het mee. Boeiend, werkelijk een mooi boek. Het enige jammere is dat de reproducties vaak erg donker zijn, dat kun je aan de voorkant van het boek al een beetje zien. Binnenin is het soms nog veel erger, zie ik niet veel meer dan schaduwen in donkerbruine en zwarte tinten. Het behoeft geen betoog dat de schilderijen in de zeventiende eeuw echt niet zo donker waren.

Ik had graag de tentoonstelling gezien destijds. Nu vermaak ik me met het boek. Over een paar weken leg ik het weer terug waar ik het gevonden heb, hopelijk geniet iemand anders er dan van.

Verhalen van mijn vader (14)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

De afgebeelde volkstuin is overigens niet het 'landje' van mijn vader, daarvan bestaan alleen een paar analoge onduidelijke foto's.

Mest

Je land en je tuin behoeven mest. Bladgewas vergt veel mest, wortelgewas iets minder, vruchtgewas weinig. Zo doen we dat op het 'landje', de 580 vierkante meter die we van Rijkswaterstaat huren, een in de ogen van echte tuinders rommelig stukje grond, dat lang niet ten volle benut wordt.

Mesten is al moeilijk, want het zijn de bomen die er vermoedelijk het meest van profiteren. De zes appelboompjes staan dicht bijeen. Die krijgen eens in de drie jaar oude koemest, net als de bessenstruiken. Maar de grootste bomen, de esp of de ratelpopulier en de kastanje, slurpen met het water de voedingsstoffen uit de grond.

Maar hoe was dat in de oorlog, toen we in Broekerhaven woonden, in een tuinbouwgebied. Hoe kom je aan mest als bijna alles stilligt, zoals in de hongerwinter.

We hadden enkele appelbomen achter het huis, maar alleen onze eigen faecaliën konden uitkomst verschaffen. Ik zie nóg, dat mijn vader de emmer leegt, die onder de bril zijn verzameling bewaarde.

Oude mest schijnt het beste te zijn, koemest veel beter dan paardenmest, maar hoewel ik van deze dingen niets afweet, kan ik me niet voorstellen dat de appelbomen opbloeiden door die oorlogsactie.

In shape

De tentoonstelling die oorspronkelijk mijn aandacht richtte op het designmuseum in Den Bosch, was In shape over ondermode en het schoonheidsideaal. Het behoeft geen betoog dat het ideaalbeeld van het lichaam nogal gewijzigd is door de tijd heen.

In één grote zaal wordt de aandacht van de bezoeker geleid naar verschillende lichaamsdelen: benen, taille, buik, billen en borsten.

Naast de tentoongestelde kledingstukken, trok een scherm met filmfragmenten nogal de aandacht. Het viel trouwens niet mee om foto's te maken, oude textiel is kwetsbaar dus is er weinig verlichting.

Weet je wat dit is? Een zwangerschapscorset!

Deze zakjes dienden om de billen voluminieuzer te maken.

De prent Lacing a dandy vond ik amusant.

Over het geheel genomen, vond ik het toch een beetje tegenvallen ondanks de verbindende teksten. Vooral de omvang van de expositie was veel kleiner dan ik gedacht had. Als je van een specifiek object de details wilt weten, moet je ze bij deze tentoonstelling opzoeken in de gratis te gebruiken catalogus. Het is begrijpelijk dat ze daarvoor gekozen hebben, want het zijn wel heel veel kledingstukken. Het aantal geëxposeerde corsetten bijvoorbeeld had wel wat kleiner gekund. De verschillen zijn subtiel in mijn ogen. We waren tamelijk snel uitgekeken, eigenlijk was Vorm en vaderland voor ons boeiender.

Vorm en vaderland

In het designmuseum in Den Bosch zijn momenteel twee tentoonstellingen, Vorm en vaderland en In shape. Eigenlijk kwamen we voor die tweede tentoonstelling en wisten we niets van de eerste. Het bleek echter een heel interessante en genuanceerde expositie te zijn die tot nadenken stemt.

De epiloog verwoordde heel goed waar het omdraait, vandaar dat ik het bord hier deels weergeef. Het gaat enerzijds om de politieke kant van het nationalisme en daar kun je je van alles bij voorstellen. Vroeger, maar ook zeker nu. Anderzijds is er een alledaagse kant van het nationalisme, bijvoorbeeld bij de trots op "onze" sporters. Eigenlijk is nationalisme in deze zin een onderdeel van ons aller identiteit.

Het designmuseum bezit natuurlijk allerlei voorwerpen die je in verband kunt brengen met nationalisme of trots op de eigen streek of het eigen land. Zoals de schitterend beschilderde wand van een Hindelooper kamer, onderdelen van de West-Groenlandse klederdracht voor vrouwen met mooi kralenwerk, een thobe oftewel "intifada-jurk".

Onderstaande maquette heeft een wat uitgebreidere toelichting nodig. Je ziet namelijk het ontwerp voor het parlement voor de New World Summit-Rojava. Rojava is een autonome regio in Noord-Syrië die voornamelijk door Koerdische groepen bestuurd wordt. Het is een experiment voor een "stateloze democratie" waarin verschillende groepen samenwerken zonder centrale autoriteit.

Hoe het er daar nu voor staat??

NB Vandaag staat er toevallig een groot artikel over deze tentoonstelling in de Volkskrant, onder de titel Logo des vaderlands. Het zoomt in op nationale symbolen en laat in verband daarmee heel andere tentoonstellingsobjecten zien.

Amandelkrullen

Op zijn tijd kijk ik graag naar Heel Holland bakt. Niet naar het spin off-programma Doorbakken trouwens. Dus toen Heel Holland bakt elke dag werd aangekondigd leek me dat een beetje too much. Toch heb ik tien afleveringen lang met plezier elke dag (terug)gekeken. Fijn was het ook dat de eerste vijf afleveringen begonnen met een technische opdracht die me te doen leek, oftewel inspiratie opleverde voor mijn eigen baksels.

Als student woonde ik om de hoek van de heerlijke bakker Smolders op de Lijnmarkt. Veel geld had ik niet, maar af en toe bezondigde ik me aan een ons amandelkrullen. Laat dat nu net één van de technische opdrachten zijn! Dit recept moest ik wel proberen.

Het resultaat is smakelijk. Niet helemaal wat ik me herinner, maar het komt dichtbij. De bloem heb ik vervangen door boekweitmeel om het recept glutenvrij te maken. Voor herhaling vatbaar!

Lelietjes-van-dalen

Een enkel lelietje-van-dalen bloeit al in onze tuin. We hebben een heel woud aan lelietjes aan de schaduwkant van de tuin. Een leuk gezicht en een uitstekende bodembedekker, aangeprezen door Gardeners World. Dat is de positieve kant.

Met de iets minder mooie kant van deze frêle bloempjes, ben ik al dagen bezig. Ze breiden zich namelijk steeds verder uit als je niets doet. Misschien zou je het niet zeggen, maar ondergronds vormen ze hele sterke wortelstelsels die zich ver uitstrekken. Elke dag bewerk ik met de nodige krachtpatserij een klein stukje van onze tuin met handschoenen aan, om de expansie te stoppen. Ze zien er lief uit, toch zijn alle onderdelen van de plant giftig.

Een stukje Den Bosch

Het zou pretentieus zijn om te zeggen dat we op een dagje Den Bosch hebben gedaan. Eigenlijk zijn het meer ontmoetingen met een paar interessante bezienswaardigheden die we toevallig tegen het lijf liepen, onderweg van het station naar de twee musea die wilden bezoeken.

Het Keershuis is zeker zo'n gebouw dat tot de verbeelding spreekt. Volgens de Bossche Encyclopedie heeft het 13e eeuwse fundamenten, 14e eeuwse bouwfragmenten en een grotendeels 15e eeuwse vorm.

Aan dit stukje zijmuur is de samenstelling uit allerlei elementen af te zien.

Op de hoek heeft Maria met haar kind een plaats gekregen. Voor mensen die in het zuiden van het land wonen waarschijnlijk een tamelijk normale zaak. Komend uit de Randstad kijk je ervan op.

Bijzondere architectuur zagen we ook bij het recentere Guardianenhof. Het is gebouwd in 1999 en ik vind het niet detoneren tussen de veel oudere bebouwing.

Hoewel we dit keer geen vaartochtje maakte over de Binnendieze, laat ik iets van de karakteristieke kademuren en onderdoorgangen zien.

Tot slot de vogel van Anne Wenzel die op het Anne Frankplein staat. Volgens de kunstenares liet ze zich inspireren door een fragment uit het dagboek van Anne Frank:
Dwaal van de ene naar de andere kamer, de trap af en weer op en heb een gevoel als een zangvogel, die z’n vleugels hardhandig uitgerukt zijn en die in een volslagen duisternis tegen de spijlen van zijn nauwe kooi aan vliegt. ‘Naar buiten, lucht en lachen!’ schreeuwt het in me.

365 Sashiko patronen

Met een boekenbon in de hand, bezocht ik de winkel van Broeze in het oude postkantoor op de Oudegracht. Het is een snoepwinkel voor boekenliefhebbers en dus waren er veel boeken die ik had kunnen kopen. Meteen bij de paar boeken over borduren, viel ik echter voor "365 Sashiko-patronen" van Susan Briscoe. Niet omdat ik van plan ben me toe te leggen op de techniek sashiko, wel vanwege de vele geometrische patronen die je ook op een andere manier kunt borduren. Heel geschikt lijkt me om te gebruiken op een ATC. Als ik wat gemaakt heb, horen jullie er meer van.

Verhalen van mijn vader (13)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Bazen en knechten

Hoe kom je tot de aanvaarding van je knecht-zijn, hoe leer je een goeie baas te zijn, als je ooit in zo'n baas-knechtsituatie komt?

"Een appeltje, knecht?", was bij ons thuis een gevleugeld woord en nóg zeg ik het wel eens. Afie van der Jagt, de eega van Bertus Kamper, buren van ons, heeft dat meer dan eens aan me gevraagd. In de boomgaard naast hun huis stonden tientallen appelbomen. Het woord knecht had in die tijd, in die omgeving, een liefdevolle betekenis.

Zoals ik het knecht-zijn gevoeld heb, namelijk zoals een vorm van erbij horen, is het niet erg. Als me toen ik jong was gevraagd werd iets te doen, dan deéd ik dat. Ik denk dat het in mijn genen zat en het was in die tijd vanzelfsprekend dat je meehielp. De oudste in een gezin moest dat in ieder geval. Wie niet stekeblind was, dat het niet anders kón. Aan de andere kant, die van het baas-zijn, gold diezelfde vanzelfsprekendheid.

Ik weet niet of het strijd kostte om zover te komen. Ik herinner me dat niet. Maar het werken op het land in de tuinbouw gedurende de zomervakantie, betekende slechts een variant op wat we gewend waren: thuis helpen met aardappels schillen en met schoenen poetsen, in de winkel helpen, bestellingen rondbrengen en spullen halen bij de grossiers.

Aan de aantallen keren dat ik niet naar school ging, aangetekend op het rapport van de zesde klas, is te zien dat er thuis af en toe veel hulp nodig was: tussen 1 april 1946 en de zomervakantie verzuimde ik twaalf keer. In de volgende trimesters respectievelijk vier keer en drie keer. (NB het schooljaar begon in april)

Leven was voor een groot deel werken en het was gewoon.

Achteraf kun je je verbazen over de werktijden en over de geringe beloning, maar als knechtje of arbeider of werknemer of helper leer je tegelijk wat goed baasschap is.

Peer

Bij de kringloop nam ik ooit een haakpakketje mee van een appel en een peer. In een beetje vreemde kleurstelling overigens. Het bevatte synthetisch haakgaren, vulsel, een plastic haaknaald, zwart borduurgaren en zelfs een naald om mee te borduren. Met andere woorden je kon er zo mee aan de slag. Ik kon het echter niet laten om het patroon te verbeteren. Het is namelijk beschreven om heen en weer te haken en vervolgens te vullen en dicht te naaien. Véél handiger om rond te haken, zonder na elke toer te sluiten. Met wat wijzigingen wordt het dan zo:

1. Maak een magische lus.
2. Haak daarin 4 vasten.
3. In elke steek meerder je, dus maak je twee vasten. (8)
4. In elke steek nogmaals meerderen. (16)
5. Haak 20 steken. Dus één meerdering, gevolgd door 3 vasten. Doe dat vier keer. (20)
6. Haak 24 steken. Dus één meerdering, gevolgd door 4 vasten. Doe dat vier keer. (24)
7. Haak 28 steken. Dus één meerdering, gevolgd door 5 vasten. Doe dat vier keer. (28)
8. Haak vijf toeren van 28 steken elk, zonder te meerderen of te minderen. (28)
9. Haak 24 steken. Dus één mindering, gevolgd door 5 vasten. Doe dat vier keer. (24)
10. Haak twee toeren van 24 steken elk, zonder te meerderen of te minderen. (24)
11. Haak 22 steken. Dus één mindering, gevolgd door 10 vasten. Doe dat twee keer. (22)
12. Haak 20 steken. Dus één mindering, gevolgd door 9 vasten. Doe dat twee keer. (20)
13. Haak een toer van 20 steken, zonder te meerderen of te minderen. (20)
14. Haak 18 steken. Dus één mindering, gevolgd door 8 vasten. Doe dat twee keer. (18)
15. Haak een toer van 18 steken, zonder te meerderen of te minderen. (18)
16. Haak 16 steken. Dus één mindering, gevolgd door 7 vasten. Doe dat twee keer. (16)
17. Haak een toer van 16 steken, zonder te meerderen of te minderen. (16)
18. Haak 14 steken. Dus één mindering, gevolgd door 6 vasten. Doe dat twee keer. (14)
19. Vul nu eerst de peer en maak nu alleen maar minderingen, door steeds twee steken samen te haken. Tussendoor kun je nog een laatste beetje vulsel in de peer stoppen.
20. De peer is klaar, als je het mooi vindt kun je nog een paar blaadjes bovenop de peer maken. Het oorspronkelijke patroon had een gezichtje op de buik, dat kan natuurlijk ook.

Statenzaal

Het Noordbrabants museum in Den Bosch is gehuisvest in een prachtig gebouw. Oorspronkelijk was het een Jezuïtenklooster, later het Gouvernementspaleis. Alleen al voor het gebouw zou je een bezoek kunnen brengen.

De opvallendste ruimte is de Statenzaal. Boven de schouw zijn Fides, Charitas en Spes te zien, oftewel Geloof, Hoop en Liefde. Eigenlijk natuurlijk Geloof, Liefde en Hoop, maar in die volgorde noemen we ze nooit. Het koningsblauwe behang is eigentijds en geweven in het Textiellab van het Textielmuseum in Tilburg.

Ook de andere ruimtes zijn de moeite waard, maar die hebben we niet gefotografeerd. Wél een aantal kunstwerken, daarover later meer.

Archief?

Onlangs maakten we een uitstapje naar Den Bosch, waar we veel interessante dingen hebben bekeken. In het - overigens niet zo grote - designmuseum, was de fotoserie Bureaucratics van Jan Banning uit 2003 te zien. Als regelmatige gebruiker van archiefmateriaal, sprong deze foto er voor mij uit. Je ziet Sushma Prasad, administratief medewerkster bij het kabinet van de secretaris van de deelstaat Bihar in India. Haar maandsalaris bedroeg 5.000 roepies, ongeveer 100 euro. Verder commentaar lijkt me overbodig.

Pulletje

Ja, ik weet het: pulletje is geen ABN. Het staat in het woordenboek als "gewestelijk". Beter zou ik dus kunnen zeggen jong eendje. Ach, een jong paard is een veulen, een jonge koe een kalf, een jong varken een biggetje. Waarom zou er geen specifiek woord zijn voor een baby eendje?

Dit terzijde, eigenlijk wil ik iets anders vertellen. Laatst liepen we rustig een rondje door het Lunettenpark over een wandelpad, toen we aan de kant moesten gaan staan voor twee tegemoetkomende fietsers. Irritant, je mag daar helemaal niet fietsen. Even later kwamen we dezelfde fietsers, denkelijk twee studenten, alweer tegen. Het waren een jongen en een meisje. Het meisje begon meteen tegen ons te praten en liet zien wat ze bij zich hadden. Tot onze verbazing zat er een pasgeboren pulletje in een kartonnen doos. Bij het roeien de avond tevoren, had de jongen een verweesd eendje uit het water gevist.

Het jonge stel had een missie, ze waren namelijk op zoek naar een moeder eend met pasgeborenen. De bedoeling was dat het kleintje door haar geadopteerd zou worden. Om een lang verhaal kort te maken: dat is precies wat er gebeurde. Een eend met tien kleintjes van zichzelf, liet het elfde zich voegen bij de groep. Samen zwommen ze weg.

Opper-Volta

In de jaren zeventig van de vorige eeuw kreeg ik dit figuurtje van ongeveer 10 centimeter. Buigzaam, met veel details en duidelijk Afrikaans. Het was afkomstig van een jonge vrouw die ontwikkelingswerk deed in wat toen Opper-Volta heette en sinds 1984 Burkina Faso. Via via stuurde mijn moeder haar desgevraagd een Aura sopraanblokfluit en als dank kreeg ik een poppetje. Het huist bij mijn kleine handwerkartikelen in een mandje tussen de centimeter, borduurschaartje, naalden en spelden. Ik heb het dus nog steeds.

Blijf nabij

Op het Neude in Utrecht staat nog tot en met maandag aanstaande dit grote beeld van Sacha Stolz. Er staat een bordje bij met de tekst:
Blijf lachen
Blijf huilen
Blijf genieten
Blijf voelen
Blijf samen
Blijf leven
tot het laatst
Met het kunstwerk wordt om aandacht gevraagd voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Dezer dagen worden er ook allerlei verdere activiteiten georganiseerd uiteenlopend van straatgesprekken tot een bijeenkomst over de laatste levensfase in de Marokkaanse gemeenschap. Zinvol en mooi.

Verhalen van mijn vader (12)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Zingen

"Flink in de pas loop ieder mee, manke Hein en kleine Kee", zong Toon Postel, mijn oom, op gezellige bijeenkomsten. Een borreltje trok hem altijd over de streep. Je kunt het niet meer meebeleven, want hijzelf, zijn gestalte, zijn vrolijke gezicht en zijn timbre ontbreken.

Tientallen jaren later lopen we in Frankrijk bij Faverges, en ineens schiet dat lied me te binnen en zing ik het in de maat van mijn pas. Vreemd.

Zo gaat het steeds, de laatste jaren: er welt ineens iets in me op, een recent lied, een vroegere melodie of een tekst die me bijgebleven is. "Hey, molentje, molentje, hoog in de lucht, wat sta je weer dapper te draaien. Je doet of je 't uiterst noodzakelijk vindt, het licht van de zomer te maaien ..." en dan aarzel ik. Kloppen de woorden wel?

En ik denk: hoe zou zo'n lied ontstaan zijn? Hoe kwam Beethoven op: "Signor Abate! Io sono, io sono, io sono ammalato. Santo Padre vieni e date mi la benedizione, la benedizione. Hol' Sie der Teufel, wenn Sie nicht kommen, hol' Sie der Teufel, wenn Sie nicht kommen. Hol' Sie der Teufel." Of is alleen de melodie van hem?

Hoe kwam meester Van Erp erbij om ons dat in de vierde klas van de lagere school, in het jaar van de hongerwinter, te leren?