Centrum van Utrecht

Mooi weer, dus we liepen naar de Utrechtse binnenstad. Ik heb in het centrum gewoond en ben er in ruim veertig jaar natuurlijk heel vaak geweest. Toch heb ik er weer opnieuw van genoten. Van de Catharijnesingel bijvoorbeeld

en van een gedichtje dat we spotten op een woning.

Van tegeltjes boven voordeuren op de Pelmolenweg, waarin je als je goed kijkt druiventrossen kan ontdekken.

En van dit stukje etalage op de Twijnstraat. Je kunt deze poppetjes/beeldjes vast ook elders krijgen, maar ik had ze niet eerder gezien.

Toch weer eens wat vaker aan de wandel naar en in het stadscentrum.

Opnieuw "Appels en peren"

Op 15 februari schreef ik over het boek "Appels en peren" van Maarten Asscher nadat ik het openingsbetoog had gelezen. Het sprak me bijzonder aan omdat het refereerde aan het bedrijven van geschiedschrijving waarvan ik aardig wat weet en dat me ook interesseert. Het was natuurlijk een beetje prematuur om toen al een soort persoonlijke recensie te noteren. Nu ben ik een flink aantal verhalen verder en kan ik een meer onderbouwd blogje over dit boek schrijven.

Je vraagt je misschien af waarom ik niet alle verhalen gelezen heb? Dat is geen lezersluiheid of iets dergelijks. Ik kan ze gewoon niet allemaal echt volgen. Het boek vraagt om een enorme belezenheid. Zo worden Telemachus en Hamlet met elkaar vergeleken bijvoorbeeld. Van zowel Telemachus als Hamlet weet ik eigenlijk niets. Dat maakt het moeilijk tot vrijwel onmogelijk om dit hoofdstuk te volgen. Voor andere hoofdstukken daarentegen is het niet essentieel dat je de besproken schrijvers kent. Zo gaat het over de zwarte schrijver Anatole Broyard die zich voordeed als een blanke. En weer andere betogen spreken me bijzonder aan omdat ik er juist wél wat van af weet. Over Lieve Joris, een schrijfster waarvan ik vrijwel alle boeken heb gelezen. Of het hoofdstuk "Napoleon en ik in Alkmaar" bijvoorbeeld.

Nu beloof ik niet meer terug te komen op dit boek hoor!

Vlag van Assendelft

Mijn moeder woont nog steeds in mijn geboortedorp Assendelft. In ieder geval wekelijks en soms twee keer in de week bezoek ik haar. Daarbij kijk ik vaak mijn ogen uit, want er is heel veel veranderd door de komst van de enorme nieuwbouwwijk Saendelft. Wat hetzelfde is gebleven is deze vlag van Assendelft. Hierboven niet echt goed te zien, vanwege het gebrek aan wind. Hieronder wat beter.

Bij het zien van een paar van dergelijke vlaggen, dacht ik aan mijn borduurpatroontje van de vlag van Assendelft. Voor het geval je er in geïnteresseerd bent, geef ik het je nog eens.

Verhalen van mijn vader (6)

Sequoia's in Seqouia National Park door Tuxyso

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Boven het maaiveld uit

Toen we, tijdens een werkweek van onze school, met een twintigtal kinderen en vier begeleiders in het Arboretum in Wageningen waren, vertelde een gids ons over een oude boom, die daar geplant was bij de oprichting van de Landbouwhogeschool, zo'n honderd jaar geleden. Sequoia dendron heette die reus, genoemd naar een indianenhoofdman, die zijn nek uitstak door o.a. te bevorderen dat de indianen honderdvijftig jaar geleden zouden leren lezen en schrijven.
"Die boom is drieëntwintig meter lang en elk jaar probeert hij langer te worden. De nieuwe takjes leggen echter steeds het loodje als de winterse winden die over de hoge flats (23 meter) uitwaaien, de top treffen."

Vele jaren later, in 1994, lag ik in het ziekenhuis in Beverwijk op de vierde etage. We keken uit op een prachtige boom. "Dat is een salix vitalina", zei de tuinarchitect die op onze zaal lag. Het was voorjaar, april-mei, maar ik ontdekte dat de takjes die de wilg langer wilden maken, hun blaadjes grotendeels verloren hadden. "Dat komt", zei mijn zegsman, "door de Hoogovengassen."

Het is vooral de cultuur die ons binnen de alledaagsheid wil dwingen.

Foto van vroeger

Hoe oud zal ik geweest zijn? Anderhalf, twee? Tijdens het opruimen komen natuurlijk ook foto's tevoorschijn en die zijn altijd leuk om nog eens te bekijken. Als oudste kind van het gezin heb ik niet te klagen over het vastleggen van mijn eerste jaren. Er werd wel gefotografeerd door mijn vader en moeder met een eenvoudig fototoestel, wat te zien is aan niet zulke gedetailleerde plaatjes. Waarschijnlijk is deze foto gemaakt door iemand anders: een familielid, kennis of passerende fotograaf. Ja, die was er in de jaren '60 nog: een fotograaf die aanbelde om zijn diensten aan te bieden.

Markt

Als kind ging ik graag naar de markt en dat is nog steeds zo. Of het nu de kleine weekmarkt was op dinsdagmiddag in Krommenie waar ik alleen in de schoolvakanties heen kon, de grotere markt in Wormerveer waar veel stoffen te koop waren of de zaterdagse markt in Hoorn die ik associeerde met gezelligheid en soms een ijsje bij de Italiaan. In het Utrechtse kon ik dus mijn ei zeker kwijt, want er zijn allerlei markten.

Toch gaat het niet echt lekker met de markt. Kijk maar naar bovenstaande foto van de dinsdagochtendmarkt op het Smaragdplein. Eigenlijk zie je vooral leegte. Waar een paar jaar geleden nog meerdere "straatjes" waren van marktkramen is er nu een ruim opgezette kring. Ik kan me vergissen maar het lijkt er erg op dat de markt het vooral van ouderen moet hebben. Heel jammer vind ik. Maar ja, eigenlijk behoor ik zelf ook tot de ouderen ...

Sara Ploos van Amstel-Rothé

Altijd als ik een museum ben dat een historisch poppenhuis bezit, neem ik een kijkje. Ook al heb ik het desbetreffende poppenhuis al vaker gezien, er valt toch steeds iets nieuws te ontdekken. Daarin ben ik overigens lang niet de enige, het is meestal behoorlijk druk rond zo'n poppenhuis.

Vandaag heb ik het specifiek over het poppenhuis van Sara Ploos van Amstel-Rothé in het Frans Halsmuseum in Haarlem. Ooit zag ik het in het echt. Recent ontdekte ik een prachtig cahier over dit poppenhuis in mijn eigen boekenkasten. Het is vast in de ramsj gekocht, het kostte namelijk maar 2,50. Of het daarbij om euro's of guldens ging, is niet meer na te gaan.

Er staan de nodige detailfoto's in en er wordt ook iets verteld over de levensloop van Sara. Ze was waarschijnlijk nogal dik en kwam jammerlijk aan haar einde toen de koets waarin ze zat, te water raakte. De omstanders wisten de inzittenden van de koets te redden, behalve Sara die te zwaar bleek en verdronk.

Ik heb de uitgave nog eens goed bekeken en me voorgenomen om bij gelegenheid het Frans Halsmuseum opnieuw te bezoeken. Dit boek gaat niet naar de boekwissel, het mag blijven!

Leuke links

Het is heel lang geleden dat ik een blogje maakte met deze titel. Veel van mijn opgeslagen links zijn intussen niet meer actueel. Maar zoals altijd is er nog genoeg te ontdekken op het worldwide web.

• Deze te borduren "postzegels" bijvoorbeeld op een site waar je werkelijk heel veel patroontjes kunt vinden. Ik verdwaalde wel een beetje, je moet goed zoeken.
• De kuikentjes vallen in de categorie schattige breipatroontjes. Misschien een klein werkje om toe te leven naar Pasen en het voorjaar?
• Van filmpjes op Youtube die demonstreren hoe je iets maakt, ben ik eerlijk gezegd geen grote fan. Je moet het beeld steeds stoppen, terugspoelen enzovoorts. Voor mij werkt het niet zo goed. Voor een klein werkje als deze gehaakte schelpen
is het te doen.

Zaans?

Laatste was ik weer eens in Zaandam. In de buurt van het station vind je daar veel "Zaanserigheid": variaties op traditionele bouw, die in mijn ogen net iets té is. Overigens denkt niet iedereen daar zo over, getuige de vele fotograferende toeristen ter plekke.

Veel leuker is dan de Zaanse Schans met gerestaureerde oude huizen of bijvoorbeeld de pakhuizen in de Zaanbocht in Wormerveer waarover ik al eens schreef.

Onderstaand gebouw vind ik dan wel weer smaakvol refereren aan de Zaanse kleuren zonder te doen alsof het authentiek is.

Boerenfatsoen

Mijn oma gebruikte de uitdrukking 'Rood met groen is boerenfatsoen'. Ik denk niet dat het positief bedoeld was, zo vatte ik het als kind in ieder geval niet op. Toch heb ik deze rode ATC voorzien van een groen kader. Eerlijk gezegd werd dat ook ingegeven door de paar draadjes die ik bij me had toen ik op interrailreis was in het najaar. Hoewel er nog maar een paar steekjes gedaan moesten worden, heeft het lang geduurd voor ik die zette. Nu resteert het construeren van het kaartje nog.

NB Deze week even geen verhaal van mijn vader. Volgende week weer!

Verhalen van mijn vader (5)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Zebravinken

Het is een wat vreemd verhaaltje. Als iemand het me verteld had zou ik het misschien niet geloofd hebben, want het gaat over "stomme" dieren.

We kregen twee zebravinken in een kooi. An Huygen had gevraagd of we die wilden hebben. Ik weet niet meer waarom ze die twee vogeltjes - een vader en zijn zoon- kwijt wilden, maar het was wel vrolijk, het slaan van de vinken en het bewegen in de kooi. Elke avond stuurde de vader zijn zoon het nestkastje in, alsof hij wilde zeggen: "Het is bedtijd". De zoon gehoorzaamde braaf.

Het zal een aardig tijdje geduurd hebben voordat we ontdekten dat de vader oud werd. Toen bleek dat het naar-bed-sturen niet op gezag, maar op kracht berustte. Op een goeie dag, voor de vader een slechte, waren de rollen omgedraaid: pa werd het kastje in gestuurd.

Dat vond ik te gek. Ik ging bij de kooi staan en begon te praten: "Nee, nee. Zo gaat dat niet. Je stuurt niet je ouwe vader naar bed." Ik bleef doorpraten in de hoop dat het effect zou hebben. En jawel: pa kwam uit het kastje en stuurde zoon erin. Meerdere avonden heb ik dat gedaan. Of ik het ben blijven doen tot pa zijn tijd beëindigde?

Walvishaai

Als je in een stad woont zoals wij, loop je vaak vlak langs de vensterbanken van de voorramen. Daar zie je van alles. Deze tissuehouder is daar een voorbeeld van. Dankzij de brede bek met rits handig bij te vullen trouwens. Zou het een zelfgemaakt gebruiksvoorwerp zijn of kun je ze zo kopen?

Appels en peren

Van de week hadden we een Duits/Nederlands stel op bezoek en zij vertelden ons dat er in Duitsland eigenlijk geen equivalent is van onze kringloopwinkels. Wel een winkel die eigenlijk meer antiquarische spullen verkoopt, maar geen "gewone" kringloop. Op een paar honderd meter is de supergrote winkel van de Arm, dus namen ze graag een kijkje.

Sinds ons laatste bezoek is er aardig wat veranderd en opgeknapt, zodat we aangenaam verrast waren over de boekenafdeling. Prompt kwam ik met twee boeken thuis, waaronder de bundel "Appels en peren" van Maarten Asscher. De ondertitel van het boek luidt "Lof van de vergelijking" en zoals je waarschijnlijk al uit de titel kunt opmaken gaat het precies daarover. Geen roman dus en eerlijk gezegd ook niet echt lichte kost. Ik heb alleen het openingsbetoog tot nu toe gelezen. Het spreekt me bijzonder aan juist door de vergelijkingen die getrokken worden en de relativering van die vergelijkingen, zoals die tussen het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië in 1978 en de Olympische Spelen in Berlijn van 1936. Het gaat mank én er zijn zeker parallellen.

Een aanrader? Niet als gemakkelijk tussendoortje en alleen als je historische interesse hebt. Ik lees graag verder.

Norderney

De regelmatige lezers van deze blog zal het niet ontgaan zijn dat ik intensief bezig ben met de geschiedenis en genealogie van het eiland Texel. Daar heb ik trouwens een aparte blog over, mocht het je interesseren. Naast Texel heb ik ook de Nederlandse waddeneilanden Vlieland en Terschelling bezocht. Van de Duitse en Deense waddeneilanden weet ik vrijwel niets. Of liever gezegd: wist ik vrijwel niets.

Bij toeval kwam ik (digitaal) wat meer in aanraking met het Duitse Norderney. Vanaf Nederland gezien gaat het om het derde eiland in de rij. Aan het einde van de negentiende eeuw was Norderney al in trek als luxe kuuroord. Het had in 1890 3556 inwoners en ruim 17.000 gasten per jaar. De bewoners leefden desondanks lang niet allemaal in welvaart. In het winterseizoen kregen 40 tot 60 kinderen een kosteloze warme maaltijd van het "Komite für Armenpflege". Er werd in die jaren wel een adresboek uitgegeven, dat eigenlijk een soort toeristische gids was met veel advertenties van de plaatselijke middenstand. Het is erg leuk dat je die gewoon kan downloaden op internet.

Wil ik nu naar Norderney? Nou nee, zo bedoel ik het ook weer niet. Het digitale bezoekje was leuk en soms is dat genoeg.

Verhalen van mijn vader (4)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Roken

Ik zie ze op verjaardagen en feestjes nog in onze kamer zitten: oom Toon, oom Ben, oom Herman en mijn vader. Ze genoten van hun borreltje en hun sigaar. Het was of dat hun hemel was. Ze konden niet vermoeden dat er ooit een 'break' hun bestaan zou komen.

We verkochten van alles in onze kruidenierswinkel in Broekerhaven, ook tabaksartikelen en vleeswaren. Voor dat laatste hadden we een vleessnijmachine, die konden instellen op de gewenste plakjesdikte. Maar het werd oorlog en na de eerste oorlogsjaren stagneerde alles, zodat er op een bepaald moment noch vlees, noch tabak in voorraad was. Wie vlees wilde blijven eten, moest zelf slachten b.v. een konijn of een geit. Wie wilde blijven roken moest zelf tabaktelen. Hoe moeizaam de tabaksplant hier ook groeide, hoe slecht de kwaliteit van de gedroogde bladeren ook was, het moest gek gaan als je niet toe kwam aan je shaggie. Gelukkig hadden we de vleessnijmachine. Die stond als het ware te wachten op nieuw werk. We schoven een stapeltje tabaksbladeren voor het scherpe mes, net zolang totdat de tabak fijn genoeg werd om in een vloeitje te rollen of in een stukje krantenpapier. Toen de oorlog eindigde was het mes onbruikbaar geworden.

Hoe lang het geduurd heeft voor mijn ooms en mijn vader weer als vorsten van hun sigaar genoten, weet ik niet. Maar ik ben nooit aan roken begonnen en zij hebben vastgehouden aan wat zij dachten en wij zongen: "Hotsjek, hotsjek, eigen teelt is rotshag. Geef mij maar een pakje van BK."

Wafels

Bij het opruimen van de zolder kom ik van alles tegen. Ik schreef eerder al dat ik probeer om niet steeds stil te staan bij elk ding. Dan komt het einde nooit in zicht, want onze zolderkamer is circa 40 vierkante meter. Met een stukje schuin dak aan beide kanten, maar ook met een dakkapel. Het elektrische wafelijzer kwam ik ook opnieuw tegen. Al is het nooit echt uit het zicht verdwenen, het was toch al een paar jaar niet gebruikt. Nu wel, dat is hierboven te zien.

Geen recept deze keer trouwens, want ik heb zo vaak wafels gebakken dat ik op het gevoel wat doe met zelfrijzende bakmix, amandelmeel, eieren, melk en een beetje vanillesuiker.

Weerspiegeling

Vanwege de mooie weerspiegeling én een beetje vanwege de sneeuwklokjes, vandaag twee foto's die in de nabije omgeving van ons huis zijn gemaakt.

Kijken jullie ook zo uit naar het voorjaar?

Speels idee

De kleuren van deze kaart komen niet goed tot zijn recht op de foto. Na enig digitaal gesleutel zag ik geen verbetering, dus ben ik er mee opgehouden. Maar het idee erachter spreekt me aan. Vermoedelijk zelfgedecoreerd papier in precies gelijke stroken gesneden en daarna heel netjes opgeplakt in rechthoeken. Leuk om zelf eens te proberen en in ieder geval een mooie kaart om te ontvangen.

Op grote voet

Ik ben gezegend met grote, smalle voeten. Lastig als je schoenen wilt kopen, verder ok. Niet te vergelijken echter met de voeten van Anton Geesink. In een vitrine van het Volksbuurtmuseum in Utrecht, staan deze stappers van hem naast nog enkele parafernalia. Mijn weerspiegeling heb ik in dit geval bewust gefotografeerd, zodat je de schaal van de schoenen beter in kunt schatten. Volgens dit filmpje uit 2014 van Een Vandaag, is het maat 52. Enorm!

Jacobikerk

Afgelopen zaterdag waren we in de buurt van de Jacobikerk. We komen daar met een zekere regelmaat, want de kerk ligt in het centrum van Utrecht. Nu was het prachtig helder weer en we benaderden het gebouw vanuit een voor ons niet gebruikelijke route.

Vandaar dat opeens het oog viel op de windwijzer bovenop de toren. Eerst dachten we aan een haan, bij een iets scherpere blik leek het op een zon met een punt.

Eureka, het is natuurlijk een Jacobsschelp! Via de vergrote foto is het nog beter te zien.

Onderweg

Tijdens een wandelingetje naar de apotheek stuitte ik zomaar op deze liggende lantaarnpaal. Een speciaal gezicht vond ik, vooral omdat je nu eens de met mos begroeide bovenkant kan zien.

In de koffieruimte van het nationaal archief in Den Haag stond dit bordje voor een nogal troosteloze buitenruimte. Tja. Om eerlijk te zijn, hing er wel een plattegrond naast van een geplande binnentuin. Het wordt vast wel aardig, vooralsnog is het echter behoorlijk pretentieus om te spreken over natuurgebied.

Dat geldt ook voor de rest van de omgeving nabij Den Haag Centraal. Grijze (kantoor)kolossen beheersen het beeld. Een leuke verrassing als je dan opeens dit rode wiel spot. Het kunstwerk heet "Roadline" en is gemaakt door André van Lier. Er staan nog twee onduidelijke stenen ooit-witte objecten voor. Die horen er waarschijnlijk bij, ik ben zo eigenwijs om het geen zinvolle toevoeging te vinden.

Verhalen van mijn vader (3)

Idyllisch plaatje uit 2018 van het plaatsje Broekerhaven waar mijn vader Daan Klaassen opgroeide

Hieronder een gedeelte uit het verhaal "Buren" geschreven door hem.

Buren
Bij Afie ging mijn moeder wel eens buurten. Dat deed ze 's avonds. Misschien om de dagelijkse zorgen van zich af te wentelen of gewoon voor de gezelligheid. Ik denk dat soms de tijd vergeten werd, want meer dan eens haalde mijn vader haar op.

Van één keer herinner ik me dat scherp, want toen werd ik wakker en riep om mijn moeder. Maar hoe ik ook riep: er kwam niemand. Vlak ervoor had ik in de eerste klas in '40-'41 het sprookje van Klein Duimpje gehoord, dat jongetje van arme ouders, door hen in de steek gelaten. Dat verhaal leek zich te herhalen. Ik bleef, al wanhopiger, roepen, samen met mijn twee jongere broers en mijn zusje.

Toen mijn ouders de deur uitgingen bij Bertus en Afie hoorden ze dat gegil. Ze zullen haastig naar huis gegaan zijn, maar ze zorgden daarna altijd voor oppas. Dat was niet zo moeilijk, want de oudste buurkinderen waren veel ouder dan wij.

Eigen sokkenpatroon

Laatst zag ik een jonge medebreister in de trein. Zij had net als ik een sok op de pennen, maar die pennen van haar gingen vliegensvlug. Naar schatting ongeveer drie keer zo snel als de mijne. Nou is het geen wedstrijd, maar misschien is het toch goed als ik ook het continentaal breien eens onder de knie probeer te krijgen. Deze sok is in ieder geval nog op de Engelse manier gebreid, gewoon op de manier waarop ik het als kind geleerd heb.

Ik maak er nu eindelijk eens werk van om "mijn" sokkenpatroon op te schrijven. Niet zo interessant voor de meeste andere mensen, want het levert damessokken maat 42 op:

• Zet 64 steken losjes op met naalden 3 en brei daarna 14 cm met naalden 2,5 in boordpatroon (2 recht 2 averecht).
• De grote hiel wordt gebreid over naald 4 en 1. Dus brei je eerst naald 1 recht en dan brei je averecht terug met de steken van naald 1 en naald 4 op één naald. Brei 30 naalden en maak daarbij een kantsteek door de eerste steek van elke naald af te halen én de laatste steek van de rechte naald gedraaid recht te breien.
• De kleine hiel begin je op de rechte kant. Brei 17 steken, haal vervolgens 1 steek af, brei 1 steek en haal daar de afgehaalde steek overheen. Ten slotte brei je 1 steek.
• Keer het werk en haal de eerste steek averecht af. Vervolgens 3 steken breien, 2 samenbreien en 1 steek breien. Je hebt nog 12 steken over, die je niet breit.
• *Op de rechte kant de eerste steek afhalen en breien tot 1 steek voor het ontstane gaatje. Een steek voor het gaatje en een steek na het gaatje samenbreien en daarna nog 1 steek breien.
• Aan de averechte kant de eerste steek averecht afhalen en breien tot 1 steek voor het ontstane gaatje. Een steek voor het gaatje en een steek na het gaatje samenbreien en daarna nog 1 steek breien.*
• Herhaal het gedeelte tussen de ** totdat je geen steken meer over hebt.
• Neem langs de beide zijkanten 16 steken op en brei de eerste complete ronde. Nu ga je minderen voor de spie door om de toer in naald 1 de twee-na-laatste en een-na-laatste steek samen te breien. En in naald 4 steek 2 afhalen, steek 3 breien en vervolgens steek 2 over 3 halen. Ga met het minderen door totdat er weer 64 steken zijn.
• Brei zo verder totdat de voet 21 cm lang is.
• Minder voor de teen in naald 1 aan het eind van de naald, in naald 2 aan het begin van de naald, in naald 3 aan het eind van de naald en in 4 weer aan het begin van de naald net zoals bij de spie. Deze minderingen herhaal je 1 keer in de 4e toer, 2 keer in de 3e toer, 3 keer in de 2e toer en dan 7 keer elke toer.
• De laatste acht steken verdeel je over twee naalden en met de derde naald brei je ze twee aan twee samen.

Lindehout

Het bezit van een museumkaart nodigt je uit om een uurtje ergens naar binnen te gaan en een klein deel van de collectie te bekijken. Zo heb ik afgelopen vrijdag even koffie gedronken in het Rijksmuseum in Amsterdam om daarna een uurtje rond te kijken. Ons oog viel op deze beeldhouwwerk uit ca. 1520, gemaakt van lindehout.

Nou moet je weten dat er in onze straat veel flinke lindes staan. Eerlijk gezegd geven ze behoorlijk wat overlast. Ongeveer 9 maanden per jaar laten ze iets vallen zoals een kleverige stof op de geparkeerde auto's. Natuurlijk is het ook mooi om aan een met bomen omzoomde straat te wonen. Dat je uit lindehout ook heel goed een beeld kan maken, dat wist ik nog niet.

Het bijzondere van deze voorstelling van het Laatste Avondmaal is verder de oude polychromie. Wat me ook aanspreekt zijn de individuele verschillen tussen de twaalf apostelen. De een is kalend, de volgende wat dikker, alleen de haarkleur is redelijk hetzelfde. Dat zal wel te maken hebben met de technische mogelijkheden.

In het museum zag ik duidelijk twaalf mannen rondom Jezus. Bij een eerste blik telde ik er nu elf. Hoewel het een goede foto is uit de Rijksstudio, kan zo'n afbeelding niet helemaal de driedimensionaliteit weergeven. Pas toen ik beter keek, spotte ik de apostel aan de linkerkant die je geheel op de rug ziet.

Vlinders van Yoshizawa

Veel, heel veel kopietjes verdwijnen bij de grote opruimactie linea recta in het oud papier. Ik probeer ook niet steeds te blijven steken door elk A4tje grondig te bekijken. Maar deze kopie uit een origamiboek, nodigde me uit om de vlinders van Yoshizawa even te proberen. Inmiddels is de instructie trouwens op Youtube te vinden, bijvoorbeeld hier.

Dubbele Donald

Op twee opeenvolgende dagen kwam ik deze twee kunstwerken tegen. Wel in een bepaald genre, toch kunst vind ik.

Aan Groenland wordt gerefereerd op een speciale graffitimuur nabij het station in Assendelft. Het schilderij hieronder staat in een buurtgalerie in Amsterdam. Helaas ben ik vergeten enkele nadere bijzonderheden zoals het adres en de kunstenaar te noteren.

Wonderschelp

Nu ik grondig opruim kom ik van alles tegen, dat schreef ik eerder al. In een schoenendoos met wat rommeltjes, zaten deze wonderschelpen. Ook al heb ik ze lang geleden gekocht, ik herkende het zakje meteen en wist waar ik het gekocht heb. Op Achter Clarenburg in Utrecht zaten lang twee Chinese toko's waar ik graag kwam.

Wat kocht ik daar dan? Ik herinner me briefpapier met vlindertjes, lychees in blik en deze schelpen dus.

Nuttig? Nou nee, niet echt. Wel een leuk experiment om zo'n schelp in een glas water te leggen en te wachten op het "wonder".

Ik heb er van genoten, het maakte het kind in me wakker. Zelfs toen er uiteindelijk een soort paardenbloem uit bleek te komen!

Groei en bloei

Op het moment dat ik dit schrijf, ligt er opnieuw een laagje sneeuw. Het is een verstilde wereld, waarin het groeiseizoen nog ver weg lijkt. Bij ons op zolder zijn er toch al een paar planten die er anders tegenaan kijken, ook al is het daar maar een graad of 14 op de vensterbank.

Een paar dagen geleden heb ik de eerste amaryllisknop ontdekt en hopelijk volgen er nog een paar. Ik heb twee moederplanten en een stuk of zes zelfgekweekte bollen, ik schreef er al eerder over. De azalea bloeit al een hele tijd en is eigenlijk op zijn retour.

De sinaasappeltjes zijn daarentegen niet helemaal klaar, aan een aantal vruchten is nog een stukje groen te ontdekken. Het boompje doet het wel erg goed, na een paar mindere jaren.

Zie je het gele bloempje van Susanna-met-de-mooie-ogen? Van de zomer gaat ze weer naar buiten, evenals de sinaasappelboom en de azalea. Voor nu geniet ik binnenshuis van hun groei en bloei.