De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.
Boven het maaiveld uit
Toen we, tijdens een werkweek van onze school, met een twintigtal kinderen en vier begeleiders in het Arboretum in Wageningen waren, vertelde een gids ons over een oude boom, die daar geplant was bij de oprichting van de Landbouwhogeschool, zo'n honderd jaar geleden. Sequoia dendron heette die reus, genoemd naar een indianenhoofdman, die zijn nek uitstak door o.a. te bevorderen dat de indianen honderdvijftig jaar geleden zouden leren lezen en schrijven.
"Die boom is drieëntwintig meter lang en elk jaar probeert hij langer te worden. De nieuwe takjes leggen echter steeds het loodje als de winterse winden die over de hoge flats (23 meter) uitwaaien, de top treffen."
Vele jaren later, in 1994, lag ik in het ziekenhuis in Beverwijk op de vierde etage. We keken uit op een prachtige boom. "Dat is een salix vitalina", zei de tuinarchitect die op onze zaal lag. Het was voorjaar, april-mei, maar ik ontdekte dat de takjes die de wilg langer wilden maken, hun blaadjes grotendeels verloren hadden. "Dat komt", zei mijn zegsman, "door de Hoogovengassen."
Het is vooral de cultuur die ons binnen de alledaagsheid wil dwingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten