Verhalen van mijn vader (10)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

"Vind je het goed, als ik je een konijntje cadeau doe", vroeg Nadine aan me. "Want ons konijn heeft drie jonkies en we houden er maar één."

"Wat moet ik ermee", dacht ik en mijn gedachten gingen terug naar Broekerhaven, waar we woonden van 1927 tot 1960. Toen de hongerwinter dreigde kochten we een konijntje, zodat we met kerst een boutje zouden hebben. Dat was niet het enige ijzer dat in het vuur lag: onze geit liep in De Weed, kilometers van huis, en onze tarwe groeide in de Wieringermeer. Wie kon vermoeden dat alleen onze geit zou resten? Want de polder raakte onder water en op een ochtend stond het konijnenhok open. De dief had zich over de bevroren sloot uit de voeten gemaakt.

Maar ik overlegde met mijn groep over Nadines aanbod en toen het konijntje zes weken oud was, kwam het op school. We hielden het tot de zomervakantie in ons lokaal en ik herinner me, dat Witje -telkens wanneer we in de kring zaten- over de knieën van de kinderen rondging.

Als we dictee hadden, stond ik. Maar al gauw liep Witje rondjes om me heen, zó dat ik bang was een stap te doen. Om daaraan te ontkomen verplaatste ik me voortdurend, want ik werd tureluurs van dat gedraai. Maar wat ik ook deed, Witje bleef volhouden. Toen ik tenslotte op de brede vensterbank stapte, in de veronderstelling veilig te zijn, sprong hij eróp: een halve meter is niet veel.

Toen de zomervakantie begon, heb ik Witje achter ons huis in een gekregen hok gezet. Daar is hij gebleven. In het lokaal is nog zichtbaar waar hij knaagde.