Leuke links

Het is veel te lang geleden dat ik een paar leuke links heb geplaatst.

• Ik pak de draad op met een naaipatroon van een olifantenslinger. Het lijkt me goed te doen.
• Dat geldt ook voor de gehaakte madeliefjes. De meeste hebben wat vreemde kleuren, vrolijk zijn ze wel.
• Een lijstje tips zonder borduurpatroon kan natuurlijk niet op een borduurblog. Het patroon Enchanted Garden is van Kreinik.

Langzaam, heel langzaam

Het gratis patroon voor dit t-shirt vond ik op de blog van Bernina. Het heet "Supersnel Shirt" en idealiter zou je het in 90 minuten klaar moeten hebben. Zelf deed ik er veel en veel langer over. Dat ligt niet aan het patroon of de omschrijving, maar aan mijn geringe naaiervaring. En dan heb ik ook nog eens over de aanwijzing in stap 4 heen gelezen dat je het patroondeel voor de halsafwerking zo nodig moet verlengen.

Liefst drie keer heb ik de halsstrook opnieuw vastgenaaid. Aangezien je dat in twee stappen doet, moest ik twee keer twee stiksels lospeuteren die bovendien slecht te zien waren. Kortom het viel niet mee, al heb ik er wel veel van geleerd.

Voor mezelf noteer ik in ieder geval een paar reminders: de halsopening kan iets kleiner, bijvoorbeeld van een maat kleiner; het zomen van de onderrand van het shirt kan beter gebeuren met de goede kant boven; eerst goed meten voor de halsafwerking én vastzetten met een rijgdraad.

Het is zaak om het geleerde snel nog een keer toe te passen, dan vergeet ik niet hoe het moet. Gelukkig heb ik nog een paar lapjes tricot liggen.

Geschilderde selfie

Het meeste werk van de Utrechtse graffitikunstenaar Jan is de Man vind ik mooi. Als ik op zijn website kijk, vind ik de meeste murals echt een toevoeging aan de omgeving. Bij deze theekan op de Oosterkade in Utrecht, heb ik dat wat minder. Misschien is het vooral het kleurgebruik dat me niet zo aanspreekt.

Meesterlijk werk is het wel. Kijk maar naar de weerspiegeling van de huizen op de Westerkade. Zo ziet het rijtje er inderdaad uit. De individuele huizen kun je heel goed onderscheiden.

In 2023 liet ik trouwens al zijn giraffe zien op deze blog.

Het eiland van de verdwenen bomen

Op de blog van Bertie Bo stond een lovende recensie van dit boek van Elif Shafak en daarom besloot ik het aan te vragen in de bibliotheek. Het gaat over een familiegeschiedenis die verweven is met de splitsing van Cyprus in een Grieks en Turks deel. En over een vijgenboom die vrijwel alles ziet en een deel van het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een boom. Dat laatste - het schrijven vanuit een vijgenboom - vind ik verrassend en heel knap gedaan.

Naar aanleiding van dit boek heb ik verdere informatie over Elif Shafak opgezocht. Ik vermoedde een Cypriotische afkomst, maar dat klopt niet. Het blijkt de best verkochte vrouwelijke schrijfster van Turkse afkomst te zijn, die al 21 boeken heeft gepubliceerd. Dertien daarvan zijn in het Nederlands vertaald. Ik ga beslist kijken wat de bibliotheek nog meer van haar heeft.

Samenleven

De slogan van deze poster is me uit het hart gegrepen. De ondertitel trouwens ook: laat zien dat samen sterker is. In deze tijd van polarisatie is het denk ik heel belangrijk om verbinding te zoeken. Het is een poster van Vluchtelingenwerk. Asielzoekers zijn een gemakkelijke zondebok, aan wie heel veel problemen van onze maatschappij worden toegeschreven. In bredere zin moeten we mijns inziens ook meer ons best doen om samen te leven. Voorlopig hangt de poster bij ons voor het raam, als een reminder voor mezelf en anderen.

Okslama danseres

Digitaal bladerend door oude foto's valt mijn oog op de danseres in het midden, die geknield klaar zit voor de Okslama dans. Vanuit geknielde positie moet je bij deze dans zo hoog mogelijk springen. Het was onderdeel van de Dionysos cultus, waarin vrouwen dronken werden, dansten en rauw vlees aten. Ook kwam er seks bij kijken en was er muziek. Achter de danseres staat een Eros-figuur, die haar mantel open houdt.

Het beeldje stamt uit de vroeg-Griekse tijd (meer dan 1000 jaar voor Christus) en is te zien in het Allard Pierson in Amsterdam. Los van de Dionysos-cultus, vind ik het heel knap gemaakt en afwijkend van wat we meestal aan beelden zien uit de Myceense tijd. Kortom het trekt mijn aandacht.

Verhalen van mijn vader (16)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Lange dunne

Als ik aan vis denk, denk ik aan Volendam, waar ik werkte van december 1958 tot augustus 1960. Ik was kostganger bij Henk en Gaar, een buschauffeur en zijn eega. Als Henk terugkwam van zijn late dienst, had hij vaak een gerookte makreel mee. Die nog warme vis aten we met ons drieeën op, 's avonds om half elf.

Het is geen wonder dat ik nog nooit zo zwaar ben geweest als in die tijd: vierenzeventig kilo. Maar misschien kwam dat ook door de lange dunne, zoals de ondermaatse palingen werden genoemd. Bij de palingvangst waren die per ongeluk opgevist, maar 's morgens voor dag en dauw, dus nog voor er gecontroleerd werd, ging Jan en alleman naar de botter van deze of gene bevriende visser om zijn of haar emmertje aal op te halen.

Ik zie nog de stukjes aal rechtop in het lage emaillen schaaltje staan, klaar om gegeten te worden. Hoe het bereid werd weet ik niet, maar voor ik in Volendam was had ik noch lange dunne noch gerookte makreel gegeten. Je zou zie tijd 'de periode van de lange dunne' kunnen noemen.

Thuis aten we vis op de vrijdagen die daartoe bij kerkelijke wetgeving waren uitgekozen, o.a. de quatertemperdagen die in de volksmond kwaaie temperdagen heetten. Maar welke vis we ook aten: aan graten had ik een hekel. De lekkerte moest zonder gepriegel genoten worden. Gerookte paling en gebakken bokking vond ik het lekkerst.

Glue Design Festival Utrecht

Onze wandeling afgelopen zaterdag door Utrecht voerde ons niet alleen naar de bibliotheek, de watertoren en langs de mural die ik de afgelopen dagen liet zien. Maar ook naar een klein stukje van het Glue Design Festival. In het Moxy hotel was namelijk een zogenaamde hub, waar 13 jonge ontwerpers hun werk lieten zien.

Meteen bij binnenkomst zagen we de gigantische Rietveldstoel. Eerder stond er een soortgelijk exemplaar voor het Centraal Museum of mogelijk is het dezelfde stoel.

Verder was het werk van 13 jonge ontwerpers tentoongesteld in de grote binnenkomstruimte. Het werk van twee van hen heb ik gefotografeerd, omdat het me aansprak.

Van gerecycled plastic heeft Anika Greyling een 3D-printer proefstukken laten printen. In haar onderzoek Layered Lines heeft ze bekeken of de rol van de ontwerper kan verschuiven van het beheersen van een machine naar het samenwerken ermee.

Zie je ook de fraaie weerspiegeling van de blauwgrijze versieringen in het bolletje van de lamp?

Met papierpulp werkte Djenti Knippels op een intuïtieve manier. Ze was ook aanwezig bij de tentoonstelling en gaf een korte toelichting. Djenti refereerde hierin aan het knappe bouwwerk van een wespennest, dat ook uit een soort papierpulp bestaat.

Mural

Nanski Punanski oftewel Nanna de Jong heeft een maand geleden een nieuwe muurschildering gemaakt bij ons in de buurt. Het is heel kleurrijk en ook de boodschap van inclusiviteit en duurzaamheid spreekt me aan. Vind ik het ook mooi? Mwah. Smaken verschillen, daar houd ik het maar bij.

Zaadjes

Op een onooglijk stukje grond rond een paaltje stond een hele verzameling klaprozen te stralen. Nou staan klaprozen altijd op dit soort "arme" grond, soms zelfs tussen het kleine kiertje tussen de stoeptegels en een muur. Ik keek er dus niet echt van op.

Wél van de zaadjes die klaar waren om meegevoerd te worden door de wind. Er zijn meer bloemen die zich op die manier verspreiden, de paardenbloempluizen vliegen je dezer dagen om de oren buiten. Op de een of andere manier had ik nooit nagedacht over de voortplantingsmethode van de klaproos en nu stond ik er met mijn neus bovenop.

Watertoren op Rotsoord

Het blogje van gisteren liet al een glimp van de watertoren op Rotsoord zien. Hierboven zie je 'm bijna ten voeten uit. Het is trouwens niet dé watertoren van Utrecht, ik weet er nog een paar die er nog steeds staan.

Deze is wel heel mooi gerestaureerd, met een lift en sjieke houten trappen. Op de negende en tiende verdieping zit een restaurant met een prachtig uitzicht. Op de andere verdiepingen zitten allerlei ondernemingen.

Zoals de ontwerpstudio Bloomlighting op de vijfde verdieping, meteen onder het waterreservoir. In het kader van het Glue Design Festival hadden ze de deur openstaan. We werden er heel vriendelijk ontvangen, hoewel we eigenlijk alleen benieuwd waren naar het bijzondere gebouw. Door de beperkte ruimte was het moeilijk om een goede foto te maken, hopelijk krijg je toch een idee van het metalen reservoir dat het bijzondere plafond vormt van de vijfde verdieping.

Op de uitkijk

Zoals wel vaker maakten we gisteren een flinke wandeling door Utrecht, waarbij we verschillende nuttige dingen combineerden met lekker in de zon bewegen. Zo kwamen we ook op Rotsoord. Voor wie Rotsoord niet kent: het is een voormalig bedrijventerrein, dichtbij het station Vaartsche Rijn. Er staan een paar oude gebouwen zoals een watertoren en de voormalige fabriek van Pastoe. Verder zijn er wat terrassen, er zijn appartementengebouwen, een politiebureau, de brandweer huist er, een stadsboerderij, het Moxy hotel, poppodium de Helling, een afdeling van de Hogeschool voor de Kunsten. Kortom het is een levendig gemêleerd geheel.

Opeens viel ons oog op iemand die het drukke gedoe van bovenaf bekeek.

Artificial Intelligence?

In het Noordbrabants museum zagen we een zeventiende-eeuws zelfportret van Thomas Willeboirts Bosschaert. Een mij onbekende schilder, die zichzelf in mijn ogen knap geportretteerd heeft. Ik heb er een tijdje naar staan kijken. Toen viel ineens mijn oog op de ietwat merkwaardige hand. In de begintijd van de met AI gemaakte afbeeldingen, kon je dat soms zien aan een extra been of een niet-kloppende hand. Nou, dit schilderij heeft ook zo'n hand. Kijk maar en tel de vingers. Of zien jullie het anders?

Verhalen van mijn vader (15)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

Een karakteristieke foto van mijn schrijvende vader uit ongeveer 1986.

Leren

Ben je een dwaas als je een romanticus bent? Als je denkt dat de schrijnendste problemen van wat de maatschappij heet, opgelost kunnen worden als je weet wat je je kinderen moet leren, op school en thuis? Dat vraagt Neil Postman zich af in "The end of education". Samenleven is het, waar we moeten werken als we samen willen leven.

Wij zijn het, de oudjes, die het aan kunnen pakken, onderling en in onze omgang met de volgende generaties, want wij hebben de uiteinden van het levenskoord in handen.

In het ziekenhuis komt 's nachts een Turkse man van in de twintig naast me liggen, die op dat moment doodziek was. Gesteggel met bedden houdt me even wakker, maar 's morgens vraag ik me af hoe ik kan beginnen. Ik geef hem een hand en we wisselen onze namen uit. Maar daarmee ben je er niet. Het gaat erom dat je praat en wel zó dat je de grenzen van het "mooi weer vandaag" overschrijdt.

De man tegenover ons heeft er moeilijker mee dan ik. Die wacht af tot mijn buurman naar de wc gaat. Dat schuifelt hij naar het voeteneind van diens bed, leest het naambordje en zegt: "Oh, een Turk."

Dat is het eerste: je plaatsbepaling tegenover je naasten hier en nu, de uiterlijkheden overschrijdend. Als je die barrière elke dag weet te nemen, komt daarna pas de rest: de verwondering en wat je te doen staat.

Containerwoningen

De laatste twee jaar zijn er honderden containerwoningen in onze wijk geplaatst. Geen woningen waar je heel vrolijk van wordt, zeker niet als je ze eerst als roestige container op een oplegger voorbij hebt zien komen. Maar ja, als je geen woonruimte hebt, ben je blij dat er iets wordt aangeboden.

Sommige mensen proberen er echt wat van te maken, bijvoorbeeld door een plantenzak uit het raam te laten zakken of een minituintje aan te leggen in de groenstrook.

En wat vind je van dit bordje?

Niet schuw

Roodborstjes schijnen helemaal niet zulke aardige vogeltjes te zijn. Tegen soortgenoten kunnen ze erg agressief zijn bij de verdediging van hun territorium. Naar mensen toe laten ze een andere kant zien. Op twee meter afstand bleef dit beestje ons vanuit de heg minutenlang aankijken, zodat we uitgebreid foto's konden nemen.

Dubbele kantsteek

Ondertussen brei ik door aan mijn babydeken. Met de huidige snelheid kan het overigens wel een jaar duren totdat ik klaar ben. Gelukkig heb ik nog geen specifieke baby voor ogen.

Op de site van het Wolplein heb ik trouwens een fijne kantsteek gevonden. Ze geven vier verschillende manieren om een kantsteek te breien. Ik heb gekozen voor een wat stevigere afwerking met een dubbele kantsteek. Heel handig, zo hoef ik uiteindelijk alleen de boven- en onderkant van het dekentje af te werken.

De foto toont de achterkant van het dekentje, waarop je de dubbele kantsteek het duidelijkst kunt zien.

Zinnen en minnen

Ruim 20 jaar geleden werd de tentoonstelling Zinnen en minnen gepresenteerd in Boijmans van Beuningen in Rotterdam en in het Städelsches Kunstinstitut en de Städtische Galerie in Frankfurt an Main. Er werden werken getoond van Hollandse meesters waarop iets te zien was van het dagelijks leven in de zeventiende eeuw. Een vrouw die wortels schrapt bijvoorbeeld, zoals te zien is op een schilderij van Gerrit Dou. Kegelaars, soldaten bij het vuur, een dame die haar handen wast, dat soort dingen.

Bij toeval zag ik gisteren op de boekwissel op station Utrecht Centraal een omvangrijk werk over deze tentoonstelling, rijk geïllustreerd en met steeds ongeveer een pagina toelichting bij een schilderij. Omdat ik op de terugweg was en dus bijna thuis, nam ik het mee. Boeiend, werkelijk een mooi boek. Het enige jammere is dat de reproducties vaak erg donker zijn, dat kun je aan de voorkant van het boek al een beetje zien. Binnenin is het soms nog veel erger, zie ik niet veel meer dan schaduwen in donkerbruine en zwarte tinten. Het behoeft geen betoog dat de schilderijen in de zeventiende eeuw echt niet zo donker waren.

Ik had graag de tentoonstelling gezien destijds. Nu vermaak ik me met het boek. Over een paar weken leg ik het weer terug waar ik het gevonden heb, hopelijk geniet iemand anders er dan van.

Verhalen van mijn vader (14)

De komende vrijdagen publiceer ik steeds een van de verhalen die mijn vader Daan Klaassen (1934-2001) heeft geschreven.

De afgebeelde volkstuin is overigens niet het 'landje' van mijn vader, daarvan bestaan alleen een paar analoge onduidelijke foto's.

Mest

Je land en je tuin behoeven mest. Bladgewas vergt veel mest, wortelgewas iets minder, vruchtgewas weinig. Zo doen we dat op het 'landje', de 580 vierkante meter die we van Rijkswaterstaat huren, een in de ogen van echte tuinders rommelig stukje grond, dat lang niet ten volle benut wordt.

Mesten is al moeilijk, want het zijn de bomen die er vermoedelijk het meest van profiteren. De zes appelboompjes staan dicht bijeen. Die krijgen eens in de drie jaar oude koemest, net als de bessenstruiken. Maar de grootste bomen, de esp of de ratelpopulier en de kastanje, slurpen met het water de voedingsstoffen uit de grond.

Maar hoe was dat in de oorlog, toen we in Broekerhaven woonden, in een tuinbouwgebied. Hoe kom je aan mest als bijna alles stilligt, zoals in de hongerwinter.

We hadden enkele appelbomen achter het huis, maar alleen onze eigen faecaliën konden uitkomst verschaffen. Ik zie nóg, dat mijn vader de emmer leegt, die onder de bril zijn verzameling bewaarde.

Oude mest schijnt het beste te zijn, koemest veel beter dan paardenmest, maar hoewel ik van deze dingen niets afweet, kan ik me niet voorstellen dat de appelbomen opbloeiden door die oorlogsactie.