Voorbereiding

Dezer dagen ben ik serieus aan het opruimen. Omdat ik gestopt ben met mijn werk als muziekdocent, kan er heel veel weg. Er komt nogal wat tevoorschijn. Wat denk je van jaren en jaren lesvoorbereidingen? Van 1987 tot en met 1991 schreef ik een heel A4-tje vol per muziekles van 30 minuten. Met een doel zoals je hierboven ziet en nadere uitwerking op de rest van het blaadje, vaak met bladmuziek. Later had ik de luxepositie dat de lessen wat langer werden, dus het aantal lesvoorbereidingen per week nam af. Bovendien kon ik vanaf 1991 mijn lesvoorbereidingen op school bewaren en was ik zo slim om er elk jaar wat van weg te gooien. Van de laatste fase heb ik weer wel behoorlijk wat, vanwege het gemak waarmee je zaken digitaal kunt bewaren.

Na bijna veertig jaar ervaring ben ik trouwens niet gestopt met het prepareren van de lesstof. Het werd wel iets beknopter genoteerd. Het is grappig om te zien dat ik in 1989 al een sterretje voor een nieuw aan te leren lied zette. Er is inhoudelijk veel veranderd aan mijn muzieklessen, maar het noteren van een sterretje voor een nieuw element heb ik al die jaren volgehouden.

Tweede babyvestje

Inmiddels ligt de interrailreis al twee maanden achter me. Over de tijd daarna valt natuurlijk ook nog wel wat te bloggen. Om te beginnen over de tweede versie van le manteau de Lino. Door de gebruikte verlopende wol heeft het een hele andere uitstraling gekregen. Verder is het gelijk aan het blauwe exemplaar. Het is een goed patroon, al denk ik niet dat ik het binnenkort weer brei. Afwisseling is het toverwoord voor mij, daar houd ik erg van.

Musée des Arts Décoratifs

Zaterdag schreef ik over de bijzondere Art Deco-tentoonstelling in het Musée des Arts Décoratifs. Vandaag laat ik een paar dingen zien uit de rest van het museum, dat immens groot is. De verzamelingen zijn grotendeels chronologisch geordend en heel divers. "Arts Décoratifs" is immers een breed begrip. Zouden wij het vertalen met toegepaste kunst?

Hierboven zie je een deel van een retabel uit omstreeks 1522, dat het passieverhaal verbeeld. De afdeling Middeleeuwen en Renaissance is alleen al negen zalen groot.

Stoelen uit verschillende stijlperiodes worden aantrekkelijk gepresenteerd, al vond ik het niet interessant genoeg om er nauwkeurig naar te kijken. Als je er wat meer vanaf weet, denk ik dat deze lange muur heel interessant is.

De volledig ingerichte kamers geven een mooi stijlbeeld. Het is er wel nogal duister, waarschijnlijk om voor een optimaal behoud van de meubels en verdere aankleding te zorgen. Vandaar dat ik geen complete kamer maar alleen een mooi detail gefotografeerd heb van de slaapkamer van Louis-Philippe (1836-1840). Wij noemen deze man overigens Lodewijk Filips I oftewel de Burgerkoning.

Tot slot nog het beeld van een indiaan van omstreeks 1700, dat mijn aandacht trok. Er is veel meer te zien in dit deel van het museum. Ik zou er zeker nog eens terug willen komen.

Nu had ik écht geen tijd meer. Mijn twee Parijse dagen waren zeer goed gevuld. Na een intensieve reis ben ik thuisgekomen met prachtige herinneringen. Home sweet home!

Hotel Lucien

Van het uitzicht uit mijn hotelkamer heb ik ook een paar plaatjes gemaakt. Niet omdat het uitzicht heel groots is, wel omdat het kenmerkend is voor Parijs . Dat gold eigenlijk voor het hele hotel. Mijn kamer was overigens erg klein, ik was blij dat er geen tweede persoon in de kamer verbleef. In de kamer was geen mogelijkheid om koffie of thee te zetten, maar beneden in de lobby kon je jezelf 24 uur per dag bedienen.

De receptie was ook de klok rond bemensd, dat vind ik fijn. Ik ben niet zo van het automatisch in- en uitchecken waar geen mens aan te pas komt. In Barcelona bijvoorbeeld werkte op een bepaald moment mijn toegangscode niet meer. En daar sta je dan voor de buitendeur ... Gelukkig werd ik binnengelaten door een andere gast die net naar buiten kwam. Toch een raar gevoel, zeker als het al donker is.

Zou ik hotel Lucien aanraden? Dat gaat weer een beetje te ver. Het was echt niet zo comfortabel. Voor twee nachtjes was het zeker ok en het personeel was vriendelijk en behulpzaam.

100 jaar Art Deco

In het Musée des Arts Décoratifs is tot 26 april 2026 een drukbezochte tentoonstelling over 100 jaar Art Deco. Voordat ik binnen was, stond ik bijna een uur in de rij. Zeker aan te raden dus om van tevoren online een ticket aan te schaffen, hoewel het voor de bezoekers met zo'n ticket ook zeker 20 minuten duurde voordat ze door de security check waren.

Al die belangstelling had wel een reden: ik vond het een hele mooie tentoonstelling. Informatief, goed geordend en omvangrijk.

Allerlei aspecten kwamen aan de orde van meubels tot textiel en grafische kunst.

Deze foto laat een detail zien dat me bijzonder fascineerde.

Op de begane grond zijn delen van de Orient Express gereconstrueerd, die ook in Art Deco was aangekleed.

De grote toeloop van (voornamelijk Franse) bezoekers vind ik volkomen terecht. De rest van het museum bevat overigens nog veel meer interessants en daar kwam je bijna niemand tegen. Als je de komende paar maanden in Parijs bent, dan zou ik er zeker heen gaan.

Heuvel op

Nadat ik een flink stuk omhoog had gelopen, keek ik uit over een flink deel van Parijs.

Mijn doel was de Sacré-Coeur. Van een vorig bezoek herinner ik me de zeer opdringerige verkopers die souvenirs aan de man probeerden te brengen. En ontzettend veel mensen, echt heel veel toeristen. De rij voor de toegang tot de kerk was destijds dan ook immens en we hebben afgezien van een bezoek. Nu in november viel het aantal wachtenden reuze mee en er waren maar enkele kleine handelaren.

Eerlijk gezegd was het vooral een belevenis om alle trappen te beklimmen, het interieur viel een beetje tegen. Wederom: smaken verschillen. Een ander mag het beslist prachtig vinden.

Daarna liet ik me weer afzakken naar beneden. Dit keer dacht ik daar gemakkelijk over, je kon eigenlijk wel zien wat de goede richting was. Althans dat dacht ik, het viel een beetje tegen. Met de nodige omweggetjes is het toch gelukt. Het aardige van zo'n omweg zijn de onverwachte dingen die je dan tegenkomt, zoals dit beeld van Dalida.

Notre-Dame de Paris

Voor mijn twee dagen in Parijs had ik heel veel plannen. Eén daarvan was het bezoeken van de hernieuwde Notre-Dame. Ooit hadden we er in de avonduren toen de kathedraal gesloten was, al eens voorgestaan. Ach dachten we toen, dat komt een andere keer wel. Niet wetende dat een enorme brand het prachtige gebouw zou verwoesten.

Deze keer is het in ieder geval wel gelukt. Vroeg in de ochtend was het druk bij de Notre-Dame, maar de rijen liepen vlot door en binnen een kwartier was ik binnen. Met veel anderen, maar er was mogelijkheid genoeg om goed rond te kijken. De toegang tot de kerk was trouwens gratis, in tegenstelling tot veel andere beroemde gebouwen.

Ik laat een paar details zien die me aanspraken, zoals het houtsnijwerk dat links de intocht van Jezus in Jeruzalem laat zien en rechts het Laatste Avondmaal. Het is driedimensionaal en tegelijkertijd heeft het niet veel dikte. Toch is het heel sprekend.

Aan de zijkanten zijn 29 kapelletjes, zoals deze die is gewijd aan Sint Maarten en de Notre Dame van Guadeloupe. Niemand bezocht de zijruimte, maar nadat ik een kijkje ging nemen, volgden vele bezoekers. Geen punt, maar hierdoor kwamen er wel andere mensen op de foto ook al wachtte ik een flinke poos.

Nogmaals het Laatste Avondmaal op geheel andere wijze verbeeld. Toen ik ervoor stond, viel het me niet op. Kijkend naar de foto is het net of er op regelmatige wijze goudkleurige stippen zijn uitgestrooid over de mantels van alle figuren.

Damesgeluk

Op mijn wensenlijstje voor Parijs stond naast het Louvre ook Le bonheur des dames. De winkel is gevestigd in een passage waar ik wel even naar moest zoeken, maar het was het waard. Oei, wat een mooie patronen van eigen makelij! Het is goed dat ze tamelijk prijzig zijn, zodat het grotendeels bij kijken is gebleven. Nou ja, ik heb twee kleinere pakketten aangeschaft.

Misschien overbodig om te zeggen: de titel van dit blogje "damesgeluk" is licht ironisch bedoeld. Nogal ongeëmancipeerd, toch werd ik echt blij van al het moois in deze winkel.

Tour Saint-Jacques

Ook in Parijs heb ik vrijwel alles te voet gedaan. Af en toe kom je dan iets onverwachts tegen, zoals deze gotische Sint-Jacobstoren uit de zestiende eeuw. De kerk werd tijdens de Franse revolutie afgebroken, maar de toren bleef staan. In 1856 werd de toren opgeknapt en er kwam een parkje rond de toren. Dat parkje is er vandaag de dag nog steeds. Aan het begin van de 21ste eeuw volgde een nieuwe restauratie. Het is één van de startpunten van de Franse pelgrimsroute naar Santiago de Compostela.

Tijdens mijn bezoek aan het parkje zag ik maar liefst drie tuinmannen die ter plekke aan het werk waren. Verder was er nog een oude man die om negen uur 's ochtends al een flink stuk in zijn kraag had. Verder was er helemaal niemand. Daarbij speelde het vast wel een rol dat de toren op dat moment gesloten was. Toch vond ik het een aardige onderbreking van mijn wandeling.

Samaritaine

Niet ver van het Louvre is het prachtige warenhuis Samaritaine in 2021 heropend. Het is een gebouw in Art Deco-stijl, dat kun je een beetje zien aan mijn - niet zo beste - foto's.

De spullen die ze er verkopen zijn superdeluxe, denk aan een nog duurdere Bijenkorf. Ik heb dan ook niets gekocht, alleen mijn ogen uitgekeken en het toilet bezocht. Maar mooi is het!

Stofuitdrukking

In dit schilderij van Peter Paul Rubens viel me de fantastische wijze waarop het textiel geschilderd was op. Het werd tussen 1620 en 1625 geschilderd en heeft eigenlijk een heel wreed onderwerp. Koningin Tomyris baadt namelijk hier het afgehakte hoofd van Cyrus in bloed om haar zoon te wreken.

Van veel eerdere datum is De maagd van kanselier Rolin van Jan van Eyck. Het werd namelijk geschilderd rond 1430.

Ook hier valt me de levensechte en vooral gedetailleerde manier op waarop de stof van de kleding afgebeeld is. Echt de hand van de meester!

Sneeuwvrouw

Gisteren liet ik een heer van sneeuw zien, vandaag laat ik zien dat de buurkinderen zich uitgedaagd voelden: dit kunnen wij ook! Zo kreeg de sneeuwman gezelschap van een sneeuwvrouw. Om dit blogje een Utrechts tintje te geven, laat ik ook een Nijntje van sneeuw zien. De twee jongens die dit maakten waren heel trots op hun werk en wilden ook op de foto. Dat heb ik gedaan, al plaats ik hier toch maar een foto waarop zij niet te zien zijn. Met een beetje hulp van hun moeder is het een prachtige creatie geworden.

Mannelijkheid

De link tussen deze twee foto's lijkt me duidelijk. De sneeuwpop is gemaakt door onze buurjongens in de puberleeftijd, de beeldjes zijn uit ongeveer 3300 voor Christus. Ze zijn te zien in het Louvre.

De middeleeuwse fundamenten

Op het moment dat ik eigenlijk uit het Louvre wilde vertrekken, ontdekte ik nog een interessante en bijna verlaten tentoonstelling over de middeleeuwse wortels van het Louvre. Oorspronkelijk is het Louvre gebouwd als vesting door koning Filips II van Frankrijk, die leefde van 1165 tot 1223. Hoe dat er ongeveer uitzag, kun je hierboven zien.

Van die oorspronkelijke vesting is veel blootgelegd in de kelder van het museum. Aan de minieme mensjes, kun je zien hoe groot het is.

De muren zijn opgebouwd uit allerlei lagen. De verlichting is weliswaar weinig sfeervol, maar daardoor kun je de diverse gedeeltes wel goed onderscheiden.

Op sommige stenen staat een nog duidelijk zichtbaar merk, zoals dit hartje. Geen vandalisme door een hedendaagse bezoeker, zoals ik even dacht. Wel een steenhouwersmerk, er werd immers uitbetaald per steen. Zo kon je zien wat een ieder gedaan had.

Kijk, van de middeleeuwse geschiedenis van het Louvre wist ik dus helemaal niets.

Dur-Sharrukin

Het Louvre heeft een uitgebreide website waarop je meer dan 500.000 werken kunt bekijken. Dat ga ik natuurlijk niet nog eens dunnetjes overdoen. Wél leuk om over mijn eigen ervaringen in het museum te vertellen. In de Richelieuvleugel was het op de meeste plaatsen rustig tot heel rustig. Dat kun je ook al een beetje zien aan de foto die ik maakte uit het raam. Vlakbij is het vrijwel uitgestorven, de krioelende mensenmassa bevond zich voor de piramide.

Wat me andermaal verbaasd heeft, zijn de prachtige kunstschatten uit het Midden-Oosten. Eigenlijk zijn die soortement geroofd en behoren ze echt niet toe aan Europese musea. Anderzijds worden ze wel goed geconserveerd en worden ze door heel veel mensen bewonderd. Maar toch ... stel je voor dat dit onderdelen waren van Nederlandse kastelen die te zien zouden zijn in Irak ..

Dit zijn namelijk onderdelen van het complex dat koning Sargon II liet bouwen ongeveer in 700 voor Christus in de stad Dur-Sharrukin. Het werd de nieuwe hoofdstad van zijn Assyrische rijk. Na zijn dood werd de stad verlaten. Nu wordt de plaats Khorsabad genoemd en dat ligt in het hedendaagse Irak.