Groei en bloei

Op het moment dat ik dit schrijf, ligt er opnieuw een laagje sneeuw. Het is een verstilde wereld, waarin het groeiseizoen nog ver weg lijkt. Bij ons op zolder zijn er toch al een paar planten die er anders tegenaan kijken, ook al is het daar maar een graad of 14 op de vensterbank.

Een paar dagen geleden heb ik de eerste amaryllisknop ontdekt en hopelijk volgen er nog een paar. Ik heb twee moederplanten en een stuk of zes zelfgekweekte bollen, ik schreef er al eerder over. De azalea bloeit al een hele tijd en is eigenlijk op zijn retour.

De sinaasappeltjes zijn daarentegen niet helemaal klaar, aan een aantal vruchten is nog een stukje groen te ontdekken. Het boompje doet het wel erg goed, na een paar mindere jaren.

Zie je het gele bloempje van Susanna-met-de-mooie-ogen? Van de zomer gaat ze weer naar buiten, evenals de sinaasappelboom en de azalea. Voor nu geniet ik binnenshuis van hun groei en bloei.

Verhalen van mijn vader (2)

Ter inleiding: mijn vader Daan Klaassen is na een langdurige ziekte op 66-jarige leeftijd overleden in 2001. Hij was (lesgevende) directeur van een basisschool, maar hield ontzettend veel van schrijven. Op latere leeftijd volgde hij de schrijversvakschool in Amsterdam en gaf daarna schrijfcursussen in het buurthuis. Hij heeft veel teksten nagelaten, waarvan ik er elke vrijdag eentje plaats op mijn blog. Dit keer een verhaal uit 1997 over het bombardement van de Marinewerf van Den Helder op 19-2-1943.

Een zeepbel

Als een zeepbel is je bestaan.

In 1943, precies vierenvijftig jaar geleden, waren er, in Den Helder bij de scheepswerf, mensen op zoek naar vermisten. De laatste die gevonden werd was mijn zevendertigjarige oom Antoon, de jongste broer van mijn vader. Overdekt met zand en betonresten werd hij gevonden, vlak bij een schuilkelder. Hij was een van de tweeënvijftig slachtoffers van het bombardement van de geallieerden. Zijn foto hangt nog bij mijn zeventigjarige neef Daan Heiting, die als vijftienjarige bij het inslaan van de brisantbommen op straat was gaan liggen, onder zijn fiets.

Een flierefluiter werd die oom bij ons thuis genoemd, een vrijgezel die het huis waarin zijn ongetrouwde zusters het heft in handen hielden ontvluchtte, door in het weekend regelmatig naar Amsterdam te gaan, samen met Kees, een broer die toen eveneens ongetrouwd was. Zijn zwager, Ben Heiting, die commandeur was op de Werf, had hem naar Den Helder gehaald, zodat hij ontkwam aan de tewerkstelling in Duitsland. Vond hij onderduiken te riskant? Het liep af zoals het in het gedicht van P.N. van Eyk, 'de tuinman en de dood', staat: Den Helder werd zijn Ispahan.

Knipsels

Al opruimend kom ik allerlei fascinaties uit het verleden tegen, zoals deze knipsels waarvan ik een hele verzameling had aangelegd. Voordat je nu zegt: die wil ik wel hebben, het is allemaal bij het oud papier terechtgekomen. Je kunt niet alles bewaren.

Ik heb nog wel even gesnuffeld en vond het opnieuw fascinerend. Zoals deze foto van de laatste tsarina van Rusland, die natuurlijk toen deze foto gemaakt werd geen idee had wat haar boven het hoofd hing. Voor de duidelijkheid: in 1918 werd ze samen met haar hele gezin vermoord door de bolsjewieken.

Of dit knipsel over Leopold Godowsky. Ooit had ik een pianomuziek die door hem was gecomponeerd, al heb ik niet meer dan een vage herinnering aan deze bladmuziek.

Het nieuwe werelduurrecord wielrennen in 1904 boeit me om een andere reden. Enig idee hoeveel kilometer per uur er nu door de snelste ter wereld gereden wordt? Precies ja, lang geen 88 kilometer. In 2022 heeft Filippo Ganna 56,792 km afgelegd. Iets klopt er dus niet aan dit bericht.

567 banen

Ik heb de gewoonte om elke ochtend bij het ontbijt de Volkskrant te lezen. Maandagochtend viel me oog op deze advertentie van de Nationale Vacaturebank. Ligt het aan mij dat ik de tekst onbegrijpelijk vind?

Met liefs uit Londen

Meestal breng ik alleen iets naar de boekenkastjes langs de straat. Soms neem ik ook iets mee, zoals het boek Met liefs uit Londen van Sarah Jio. Het speelt zich grotendeels af in een boekwinkel en dat is een populair decor de laatste jaren. Heel verrassende titels van andere boeken worden er trouwens niet genoemd in dit boek, dus je kunt je afvragen of de schrijfster zelf wel een grote lezer is. Of ze heeft zich beperkt tot het noemen van boeken die vrijwel al haar lezers zullen kennen, want dat zorgt voor een feest van herkenning.

Hoe het ook zij, ik heb het boek helemaal uitgelezen want ik wilde toch weten hoe het af zou lopen. Het is echt een feel good verhaal en niet slecht geschreven. Wel was met name het einde me iets te zoetsappig, waarbij alles op z'n plaats viel zonder ook maar een klein rafelig randje. Kortom: een aardig tussendoortje, een boek dat ik niet zou aan- noch afraden.

Rubens

Bij het opruimen vond ik een interessant tijdschrift over Rubens van het OKV oftewel het Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen. Geen idee trouwens meer wanneer en waar ik dat heb verworven. Voordat het naar de kringloop gaat, heb ik het nog eens herlezen. Wat mij vooral opviel, naast de hoeveelheid prachtige schilderijen, is wat Rubens daarnaast gedaan heeft. Dat hij als diplomaat actief is geweest, wist ik al. Maar dat hij ook boeken heeft geïllustreerd, zich bemoeid heeft met de architectuur van de Carolus Borromeus in Antwerpen en tal van tapijten heeft ontworpen, was mij onbekend.

In het blad over Rubens wijzen ze ook op een interessant detail, namelijk dat sommige tapijten als het ware een tapijt in een tapijt zijn door de geweven rand. Het lijkt net de omlijsting van een schilderij. Als voorbeeld toon ik hier "Het huwelijk van Constantijn en Fausta" uit de jaren twintig van de zeventiende eeuw.

Sjaal met een verhaal

Een paar maanden geleden ben ik gestopt als muziekdocent op de school waar ik meer dan dertig jaar heb gewerkt. Dat schreef ik hier al eerder. Voor het afscheid had iedereen zijn best gedaan en het was geweldig leuk, zij het een beetje bitterzoet natuurlijk. Heel bijzonder was het dat mijn collega's al een flinke tijd bezig waren met een doorgeefsjaal voor mij, waaraan ieder een stukje gebreid heeft steeds in een andere kleur. Een op maat bedacht cadeau waarvoor echt moeite is gedaan.

Boekenleggers

Eigenlijk ben ik best wel een verzamelaar. Bijvoorbeeld van handwerkmateriaal, dat is vast herkenbaar. Nu ik aan het opruimen ben, kom ik echter nog veel meer tegen.

Zoals een doosje met wel honderd boekenleggers, ik wist niet eens meer dat ik ze had. Wegdoen? Nou, dit bewaar ik nog een poosje.

Verhalen van mijn vader

Ter inleiding: mijn vader Daan Klaassen is na een langdurige ziekte op 66-jarige leeftijd overleden in 2001. Hij was (lesgevende) directeur van een basisschool, maar hield ontzettend veel van schrijven. Op latere leeftijd volgde hij de schrijversvakschool in Amsterdam en gaf daarna schrijfcursussen in het buurthuis. Hij heeft veel teksten nagelaten, waarvan ik er elke vrijdag eentje plaats op mijn blog.

Winkelsluiting

Toen we in Broekerhaven woonden, in onze jeugd, hadden we een kruidenierswinkel. Die ging niet om negen uur open en ook niet meteen nadat we uit bed waren. Maar wie 's morgens vroeg wat wilde kopen, kwam achterom.

De vierentwintiguurseconomie, die de oude tijd op zijn kop dreigt te zetten, gold nog lang niet, maar of we nu ons warme eten aten, of na zessen de winkel op slot hadden: achterom waren we altijd open. Niemand mocht zijn neus stoten, want dan gingen ze naar Bertus de Graaf, de volgende winkel, die honderdvijftig meter verderop was. 's Morgens waren klanten achterom niet zo'n probleem, want zelfs in de vroegopperstijd trof je een open achterdeur, maar we hadden er een hekel aan om gestoord te worden bij het eten en na zessen. Met ongeveer tien mensen in huis hadden we het druk genoeg.

Hoe lang, hoeveel decennia, of waren het eeuwen, hebben de mensen meerdere beroepen moeten uitoefenen om de eindjes aan elkaar te knopen? In 1927 begon, voor mijn ouders, de nering. De noodzaak, voor mijn vader, om er een tweede beroep bij te doen, kwam in de Tweede Wereldoorlog, toen de winkel aan het eind bijna leeg was.

Vandaag lijkt het anders. Maar of je nu een eigen winkel hebt, of bij Albert Heijn werkt, als werknemer: het huishoudgeld blijft krap.

Groote Museum

Op een mistroostige dag in november bezochten we het Groote Museum bij Artis. Van tevoren had ik eerlijk gezegd geen idee dat het zo interessant zou zijn. We dachten het andere Artismuseum Micropia op dezelfde dag mee te pakken. Daar is niets van terechtgekomen en dat geeft niet.

Het is lastig om aan te geven wat er allemaal te zien en te doen is, vandaar dat ik de website citeer: "Aan de hand van duizend kleine en grote voorbeelden onderzoek je hoe mens, dier, plant en microbe één ecosysteem delen." Hoe boeiend het is, dat moet je zelf ervaren. Je kunt bijvoorbeeld jouw visuele kortetermijngeheugen vergelijken met dat van een aap door een proefje te doen.

Of dit prachtige zachte boomringenkleed voelen onder je voeten.

En je komt te weten dat zangvogels een dubbele syrinx hebben, met andere woorden dat de luchtpijp zich splitst in tweeën.

Je ziet deze opgezette giraf en ook Tanja het nijlpaard. Veel mensen hebben herinneringen aan haar verblijf in Artis en nu wordt ze sinds kort getoond in het Groote Museum.

En nog veel meer zoals deze "kusbloem" oftewel de Psychotria elata.

Op de muur van het museum zag ik iets van geheel andere aard. Helaas ben ik daar niets naders over te weten gekomen, misschien weten jullie hier wel meer van?

Voorbereiding

Dezer dagen ben ik serieus aan het opruimen. Omdat ik gestopt ben met mijn werk als muziekdocent, kan er heel veel weg. Er komt nogal wat tevoorschijn. Wat denk je van jaren en jaren lesvoorbereidingen? Van 1987 tot en met 1991 schreef ik een heel A4-tje vol per muziekles van 30 minuten. Met een doel zoals je hierboven ziet en nadere uitwerking op de rest van het blaadje, vaak met bladmuziek. Later had ik de luxepositie dat de lessen wat langer werden, dus het aantal lesvoorbereidingen per week nam af. Bovendien kon ik vanaf 1991 mijn lesvoorbereidingen op school bewaren en was ik zo slim om er elk jaar wat van weg te gooien. Van de laatste fase heb ik weer wel behoorlijk wat, vanwege het gemak waarmee je zaken digitaal kunt bewaren.

Na bijna veertig jaar ervaring ben ik trouwens niet gestopt met het prepareren van de lesstof. Het werd wel iets beknopter genoteerd. Het is grappig om te zien dat ik in 1989 al een sterretje voor een nieuw aan te leren lied zette. Er is inhoudelijk veel veranderd aan mijn muzieklessen, maar het noteren van een sterretje voor een nieuw element heb ik al die jaren volgehouden.

Tweede babyvestje

Inmiddels ligt de interrailreis al twee maanden achter me. Over de tijd daarna valt natuurlijk ook nog wel wat te bloggen. Om te beginnen over de tweede versie van le manteau de Lino. Door de gebruikte verlopende wol heeft het een hele andere uitstraling gekregen. Verder is het gelijk aan het blauwe exemplaar. Het is een goed patroon, al denk ik niet dat ik het binnenkort weer brei. Afwisseling is het toverwoord voor mij, daar houd ik erg van.

Musée des Arts Décoratifs

Zaterdag schreef ik over de bijzondere Art Deco-tentoonstelling in het Musée des Arts Décoratifs. Vandaag laat ik een paar dingen zien uit de rest van het museum, dat immens groot is. De verzamelingen zijn grotendeels chronologisch geordend en heel divers. "Arts Décoratifs" is immers een breed begrip. Zouden wij het vertalen met toegepaste kunst?

Hierboven zie je een deel van een retabel uit omstreeks 1522, dat het passieverhaal verbeeld. De afdeling Middeleeuwen en Renaissance is alleen al negen zalen groot.

Stoelen uit verschillende stijlperiodes worden aantrekkelijk gepresenteerd, al vond ik het niet interessant genoeg om er nauwkeurig naar te kijken. Als je er wat meer vanaf weet, denk ik dat deze lange muur heel interessant is.

De volledig ingerichte kamers geven een mooi stijlbeeld. Het is er wel nogal duister, waarschijnlijk om voor een optimaal behoud van de meubels en verdere aankleding te zorgen. Vandaar dat ik geen complete kamer maar alleen een mooi detail gefotografeerd heb van de slaapkamer van Louis-Philippe (1836-1840). Wij noemen deze man overigens Lodewijk Filips I oftewel de Burgerkoning.

Tot slot nog het beeld van een indiaan van omstreeks 1700, dat mijn aandacht trok. Er is veel meer te zien in dit deel van het museum. Ik zou er zeker nog eens terug willen komen.

Nu had ik écht geen tijd meer. Mijn twee Parijse dagen waren zeer goed gevuld. Na een intensieve reis ben ik thuisgekomen met prachtige herinneringen. Home sweet home!

Hotel Lucien

Van het uitzicht uit mijn hotelkamer heb ik ook een paar plaatjes gemaakt. Niet omdat het uitzicht heel groots is, wel omdat het kenmerkend is voor Parijs . Dat gold eigenlijk voor het hele hotel. Mijn kamer was overigens erg klein, ik was blij dat er geen tweede persoon in de kamer verbleef. In de kamer was geen mogelijkheid om koffie of thee te zetten, maar beneden in de lobby kon je jezelf 24 uur per dag bedienen.

De receptie was ook de klok rond bemensd, dat vind ik fijn. Ik ben niet zo van het automatisch in- en uitchecken waar geen mens aan te pas komt. In Barcelona bijvoorbeeld werkte op een bepaald moment mijn toegangscode niet meer. En daar sta je dan voor de buitendeur ... Gelukkig werd ik binnengelaten door een andere gast die net naar buiten kwam. Toch een raar gevoel, zeker als het al donker is.

Zou ik hotel Lucien aanraden? Dat gaat weer een beetje te ver. Het was echt niet zo comfortabel. Voor twee nachtjes was het zeker ok en het personeel was vriendelijk en behulpzaam.

100 jaar Art Deco

In het Musée des Arts Décoratifs is tot 26 april 2026 een drukbezochte tentoonstelling over 100 jaar Art Deco. Voordat ik binnen was, stond ik bijna een uur in de rij. Zeker aan te raden dus om van tevoren online een ticket aan te schaffen, hoewel het voor de bezoekers met zo'n ticket ook zeker 20 minuten duurde voordat ze door de security check waren.

Al die belangstelling had wel een reden: ik vond het een hele mooie tentoonstelling. Informatief, goed geordend en omvangrijk.

Allerlei aspecten kwamen aan de orde van meubels tot textiel en grafische kunst.

Deze foto laat een detail zien dat me bijzonder fascineerde.

Op de begane grond zijn delen van de Orient Express gereconstrueerd, die ook in Art Deco was aangekleed.

De grote toeloop van (voornamelijk Franse) bezoekers vind ik volkomen terecht. De rest van het museum bevat overigens nog veel meer interessants en daar kwam je bijna niemand tegen. Als je de komende paar maanden in Parijs bent, dan zou ik er zeker heen gaan.

Heuvel op

Nadat ik een flink stuk omhoog had gelopen, keek ik uit over een flink deel van Parijs.

Mijn doel was de Sacré-Coeur. Van een vorig bezoek herinner ik me de zeer opdringerige verkopers die souvenirs aan de man probeerden te brengen. En ontzettend veel mensen, echt heel veel toeristen. De rij voor de toegang tot de kerk was destijds dan ook immens en we hebben afgezien van een bezoek. Nu in november viel het aantal wachtenden reuze mee en er waren maar enkele kleine handelaren.

Eerlijk gezegd was het vooral een belevenis om alle trappen te beklimmen, het interieur viel een beetje tegen. Wederom: smaken verschillen. Een ander mag het beslist prachtig vinden.

Daarna liet ik me weer afzakken naar beneden. Dit keer dacht ik daar gemakkelijk over, je kon eigenlijk wel zien wat de goede richting was. Althans dat dacht ik, het viel een beetje tegen. Met de nodige omweggetjes is het toch gelukt. Het aardige van zo'n omweg zijn de onverwachte dingen die je dan tegenkomt, zoals dit beeld van Dalida.

Notre-Dame de Paris

Voor mijn twee dagen in Parijs had ik heel veel plannen. Eén daarvan was het bezoeken van de hernieuwde Notre-Dame. Ooit hadden we er in de avonduren toen de kathedraal gesloten was, al eens voorgestaan. Ach dachten we toen, dat komt een andere keer wel. Niet wetende dat een enorme brand het prachtige gebouw zou verwoesten.

Deze keer is het in ieder geval wel gelukt. Vroeg in de ochtend was het druk bij de Notre-Dame, maar de rijen liepen vlot door en binnen een kwartier was ik binnen. Met veel anderen, maar er was mogelijkheid genoeg om goed rond te kijken. De toegang tot de kerk was trouwens gratis, in tegenstelling tot veel andere beroemde gebouwen.

Ik laat een paar details zien die me aanspraken, zoals het houtsnijwerk dat links de intocht van Jezus in Jeruzalem laat zien en rechts het Laatste Avondmaal. Het is driedimensionaal en tegelijkertijd heeft het niet veel dikte. Toch is het heel sprekend.

Aan de zijkanten zijn 29 kapelletjes, zoals deze die is gewijd aan Sint Maarten en de Notre Dame van Guadeloupe. Niemand bezocht de zijruimte, maar nadat ik een kijkje ging nemen, volgden vele bezoekers. Geen punt, maar hierdoor kwamen er wel andere mensen op de foto ook al wachtte ik een flinke poos.

Nogmaals het Laatste Avondmaal op geheel andere wijze verbeeld. Toen ik ervoor stond, viel het me niet op. Kijkend naar de foto is het net of er op regelmatige wijze goudkleurige stippen zijn uitgestrooid over de mantels van alle figuren.