Heuvel op

Nadat ik een flink stuk omhoog had gelopen, keek ik uit over een flink deel van Parijs.

Mijn doel was de Sacré-Coeur. Van een vorig bezoek herinner ik me de zeer opdringerige verkopers die souvenirs aan de man probeerden te brengen. En ontzettend veel mensen, echt heel veel toeristen. De rij voor de toegang tot de kerk was destijds dan ook immens en we hebben afgezien van een bezoek. Nu in november viel het aantal wachtenden reuze mee en er waren maar enkele kleine handelaren.

Eerlijk gezegd was het vooral een belevenis om alle trappen te beklimmen, het interieur viel een beetje tegen. Wederom: smaken verschillen. Een ander mag het beslist prachtig vinden.

Daarna liet ik me weer afzakken naar beneden. Dit keer dacht ik daar gemakkelijk over, je kon eigenlijk wel zien wat de goede richting was. Althans dat dacht ik, het viel toch een beetje tegen. Met de nodige omweggetjes is het toch gelukt. Het aardige van zo'n omweg zijn de onverwachte dingen die je dan tegenkomt, zoals dit beeld van Dalida.