Martinikerk in Sneek

Min of meer toevallig liepen we gedurende de openingstijden langs de Grote- of Martinikerk in Sneek. Het was mooi weer en we kregen al een beetje trek, toch besloten we even te gaan kijken.

Vanaf de 11de eeuw was er een kerk op deze plek, maar het huidige gebouw werd herbouwd in 1681-1683. Nog eens twee eeuwen later werd het interieur praktisch compleet gewijzigd met het beeldbepalende meubilair in licht eikenhout.

Pal naast de kerk staat het klokkenhuis uit het eind van de 15de eeuw.

Hierin is het kerkelijk bureau gevestigd. Je kunt het vanuit de kerk bereiken, op het moment dat wij er waren kon je er echter niet in.

Van buitenaf kun je goed zien dat alleen de onderste verdieping van steen is gemaakt.

Fontein van Fortuna

Maandag liet ik het stijlvolle openbare toilet in Sneek zien. Dat is natuurlijk niet het enige dat we daar bekeken hebben. We liepen er een paar uur rond en in die tijd konden we aardig wat bekijken. Voor de karakteristieke Waterpoort staat op het Hoogend de Fontein van Fortuna.

Volgens het toelichtende bord toont het een man met een Hoorn des Overvloeds op een gouden bol. De overvloeiende hoorn symboliseert het materiële fortuin van de gelukkige. Maar de gouden bol draait voortdurend en zo kunnen de kansen keren.

Water(sport) is behoorlijk aanwezig in het centrum. Dat levert mooie plaatjes op en betekent af en toe dat je even moet wachten voor een brug die open gaat. Helemaal niet erg als je een toerist bent, voor inwoners best wel eens vervelend denk ik.

Dit beeld van Frans Ram heet De touwslager en refereert aan de lijnbaan van Lankhorst.

Deze mooie bordestrap behoort aan het voormalige raadhuis van Sneek. Bij toeval viel mijn oog op de bijbehorende brievenbus.

Gerard van Honthorst

In het Centraal Museum in Utrecht is nog tot en met 13 september de tentoonstelling Gerard van Honthorst - In alles anders dan Rembrandt te zien. Voor mij een "thuiswedstrijd", die we natuurlijk hebben bezocht.

Zijn licht-donker stukken die sterk zijn beïnvloed door zijn tijd in Rome zoals het bovenste schilderij genaamd de Cavalier en vrouw die zingen bij kaarslicht uit 1624, vind ik het fraaist. Later sloot Van Honthorst zich aan bij andere trends en schilderde hij ook wel op een manier die in de smaak viel bij opdrachtgevers.

Dit is een leuk detail van "De triomf van Silenus". Mijn oog viel op het kind op de bok en even later ontdekte ik hetzelfde kind op een ander doek.

Een voorbeeld van een werk in opdracht is dit dubbelportret gemaakt in opdracht van Amalia van Solms. In de rode satijnen jurk is de 3-jarige prins Willem III van Oranje te zien, met zijn 11-jarige tante Maria, prinses van Oranje. Allereerst valt de jurk op die Willem III draagt - gewoon in die tijd voor kleine kinderen - maar ook verder heeft hij hier een meisjesachtige uitstraling en vast een geïdealiseerd, niet echt peuterachtige uiterlijk.

Mede dankzij dit soort klanten, was Van Honthorst een welvarend schilder.

Tot slot een zaalbeeld om een indruk te geven van de mooie vormgeving van de tentoonstelling. Het was niet overdreven druk, maar het lukte toch niet om een overzichtsfoto te maken zonder een paar willekeurige bezoekers erop.

Hoge nood

Vast wel herkenbaar ... soms heb je hoge nood. Zo'n stijlvol gebouwtje als dit, kom je niet vaak tegen. Het is toch echt een - zeer schoon- openbaar toilet. Weten jullie waar het staat?

Huis van Gijn

Op onze wandelroute door Dordrecht, passeerden we het Huis van Gijn. Omdat we een museumkaart hebben, dachten we een snel bezoekje te brengen. Dat deden we ook, maar het duurde wat langer dan gepland. Aan de voorkant lijkt het misschien een bescheiden museum, dat is het helemaal niet. Het is een reuzegroot woonhuis van een welgesteld echtpaar van rond 1900 en hun personeel. Met de bijbehorende inrichting, waarvan ik allerlei details interessant vond. Zoals de prachtige sprei in de dienstbodekamer, de chaise longue, de beddepan op een slaapkamer, de waskamer.

Aan de lengte van de gang op de eerste verdieping, kun je zien hoe groot het pand is. Aan weerszijden liggen in totaal zes kamers en twee kamertjes.

Van de zaal op de benedenetage is de achttiende-eeuwse inrichting behouden gebleven, inclusief de gobelins.

Eigenlijk maakt de goudleerkamer geen onderdeel uit van het woonhuis van Simon van Gijn. De kamer is meermaals verplaatst, recent gerestaureerd en sinds medio 2025 opnieuw te bewonderen in het museum. Goudleer bestaat uit aan elkaar genaaide vellen kalfsleer met een zilverlaag. Daarna vindt afwerking met gele vernis en bonte verfkleuren plaats.

In de loop der tijd is dat verkleurd, oorspronkelijk zal het er ongeveer uitgezien hebben als de een na laatste brede strook. Zeer kleurrijk dus!

De zolder misten we bijna, door een wat verborgen toegangstrap. Dat zou heel jammer geweest zijn, want op zolder is een omvangrijke negentiende-eeuwse speelgoedverzameling te zien.

Rondje Dordt

Vandaag laat ik een paar kenmerkende foto's zien die we maakten tijdens onze stadswandeling in Dordrecht, genaamd "Rondje Dordt". Het is een wandeling die bewegwijzerd is met rode bordjes, waar je over het algemeen genoeg aan hebt. Er waren wel een paar uitzonderingen, dus het is handig om het routekaartje te downloaden of het boekje bij de VVV te kopen. Om "alles" te zien, hebben we hier en daar een extra ommetje gemaakt.

De eerste foto toont het voormalig stadhuis. Fraai om te zien en nu nog alleen in gebruik bij speciale gelegenheden, zoals in zoveel gemeenten. Zoals bijna overal is er een efficiënt stadskantoor verrezen voor de praktische zaken.

Hierboven is de Dordtse stadsmaagd te zien op de Groothoofdspoort. De poort ligt bij het punt waar drie rivieren samenkomen: de Beneden-Merwede, de Oude Maas en de Noord. Het wordt druk bevaren en we hebben er een tijd staan kijken, hoewel de wind daar vrij spel heeft.

Van heel andere orde is de uitstalling van dit winkeltje. Het is opvallend dat er in de binnenstad van Dordrecht zoveel zelfstandige kleine winkeltjes zijn, vaak met antiek of semi-antiek. Vooral in de Voorstraat zagen we er veel.

Natuurlijk heb ik ook twee havenfoto's geselecteerd. Eentje met het varend erfgoed, de tweede van meer hedendaagse boten.

Tot slot de tuin van het Dordrechts Museum. De tuin is een mooie, openbaar toegankelijke rustige plek. We hebben het museum ook bezocht. Er was een aardige hulpvaardige vrijwilliger die ons precies die informatie gaf waar we belangstelling voor hadden en tegelijkertijd ons niet eindeloos aan de praat hield. Maar eerlijk gezegd vond ik de vaste collectie van het museum vooral voor locals interessant. We bezochten ook het "Huis van Gijn" en vonden dat allebei leuker. Hierover in een volgend blogje meer.

De grachtwacht

In mijn vorige blogje schreef ik al dat Dordrecht mooi is, maar nog niet dat er heel weinig toeristen zijn. Volgens mij is de oudste stad van Holland een onontdekte parel, met veel doorkijkjes zoals hierboven. En zie je de muurschildering?

Als je wat meer inzoomt kun je het beter bekijken. Het zijn vijf bekende Dordtenaren, waarvan je de namen vast wel kent.

De schilder Albert Cuyp ken ik eigenlijk vooral van de gelijknamige markt in Amsterdam. Vandaar dat ik een van zijn schilderijen laat zien, die we zagen in het Dordrechts Museum. Het is de eend Sijtje, die 20 jaar lang honderd eieren legde. Dit werk is overigens niet kenmerkend, Albert Cuyp is vooral bekend als landschapsschilder.

Arend Maartenshof

Als je deze blog wat meer volgt, dan heb je waarschijnlijk al door dat we deze zomermaanden een beetje kriskras door Nederland reizen. Het tijdelijke Nederland-abonnement geeft ons daarbij een stevig duwtje.

Dit keer deden we een stadswandeling in Dordrecht. Wat een leuke, historische binnenstad!

Bij het begin van het rondje Dordt, belandden we in het Arend Maartenshof. Het is gebouwd in 1625 en oorspronkelijk bedoeld voor armlastige vrouwen. De waterput bevindt zich in het midden van het hofje en daaromheen staan een paar bomen, waaronder deze reusachtige plataan.

Aan de voet van de boom staan Laurel en Hardybeeldjes.

Het toegangspoortje is van zandsteen en versierd met Renaissance beeldhouwwerk.

Een mooi begin van ons bezoek aan Dordrecht!

Aziatische hoornaar

Nietsvermoedend was ik een paar avonden geleden de hedera aan het knippen. Het is een makkelijke plant, die je wel moet bijhouden. Anders heb je in no time een tuin vol. Maar goed, ik trok wat stukjes uit de muur van ons huis, die daar wilden gaan wortelen. En toen was het tijd voor het grovere werk. Knip, een flinke hoeveelheid uitschieters. Knip, nog een paar takken. Knip ... AU!!!!

In volle vaart vloog er een insect tegen mijn hoofd aan en tegelijkertijd werd ik door de tuinhandschoenen heen geprikt. Het deed onmiddellijk behoorlijk zeer. Na een snelle zoektocht op internet bleek voorzichtig schoonmaken en vooral koelen de beste remedie.

De insecten trokken massaal ten aanval omdat ik hun nest onbedoeld verstoorde, dus was het eerst zaak om een veilig heenkomen te zoeken. Later is het gelukt om een foto te maken, zodat we de prikkers konden identificeren. Het bleken Aziatische hoornaars te zijn of zoals hun nieuwe naam luidt geelpoothoornaar.

Ons schattige vogelhuisje vinden de hoornaars een ideaal nest, met een fijne ruime vliegopening. Ze zullen wel het veld moeten ruimen, gezien hun positie dichtbij de achterdeur en het terras. Helaas zijn ze aan een enorme opmars bezig in ons land, zodat de gemeente en provincie de strijd tegen het beestje eigenlijk hebben opgegeven.

Zonder heel dramatisch te doen, kan ik wel zeggen dat de twee steken die ik heb opgelopen nog steeds pijn doen en een flinke zwelling hebben veroorzaakt.

PS In de provincie Utrecht (en een aantal andere provincies) is het niet meer zo dat je een nest Aziatische hoornaars moet melden. Ze hebben sinds april 2026 de strijd opgegeven, deze invasieve soort heeft zich teveel gesetteld in Nederland. Dat betekent ook dat je zelf het verwijderen moet regelen.

Zure bom

Op een mooie zonovergoten zomerdag van zo'n 23 graden, zijn we een dagje naar Zandvoort geweest. Zee en strand blijven altijd leuk. Niet dat we dan neerploffen hoor, we gaan flink aan de wandel.

Op het zeeduin - dus tussen boulevard en strand - stonden veel blauwe zeedistels. Een kenmerkende plant, die ik mooi vind.

Viskramen zijn er meer dan genoeg tussen Zandvoort en Bloemendaal. Met een visje doe je me geen plezier, wel met een zure bom.

Het roept herinneringen op aan schoolreisjes op de lagere school, waar we als traktatie bij terugkeer elk een zure bom kregen. Heerlijk! Al was niet elke klasgenoot dat met me eens.