Leren
Ben je een dwaas als je een romanticus bent? Als je denkt dat de schrijnendste problemen van wat de maatschappij heet, opgelost kunnen worden als je weet wat je je kinderen moet leren, op school en thuis? Dat vraagt Neil Postman zich af in "The end of education". Samenleven is het, waar we moeten werken als we samen willen leven.
Wij zijn het, de oudjes, die het aan kunnen pakken, onderling en in onze omgang met de volgende generaties, want wij hebben de uiteinden van het levenskoord in handen.
In het ziekenhuis komt 's nachts een Turkse man van in de twintig naast me liggen, die op dat moment doodziek was. Gesteggel met bedden houdt me even wakker, maar 's morgens vraag ik me af hoe ik kan beginnen. Ik geef hem een hand en we wisselen onze namen uit. Maar daarmee ben je er niet. Het gaat erom dat je praat en wel zó dat je de grenzen van het "mooi weer vandaag" overschrijdt.
De man tegenover ons heeft er moeilijker mee dan ik. Die wacht af tot mijn buurman naar de wc gaat. Dat schuifelt hij naar het voeteneind van diens bed, leest het naambordje en zegt: "Oh, een Turk."
Dat is het eerste: je plaatsbepaling tegenover je naasten hier en nu, de uiterlijkheden overschrijdend. Als je die barrière elke dag weet te nemen, komt daarna pas de rest: de verwondering en wat je te doen staat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten