Hindeloopen

Deze zomer hebben we met het Nederland Dal Vrij abonnement een hele serie uitstapjes in eigen land per spoor gemaakt. Oldenzaal, Zandvoort, Roermond, Dordrecht, Scheveningen, Culemborg, Enkhuizen, Sneek, Den Haag. En dus ook Hindeloopen. Dat was misschien wel ons meest toeristische uitstapje. Toch kon je op een mooie zomerse dag daar ook een klein stukje verder lopen en zo het gevoel hebben dat je niet één van de vele bezoekers was, maar in het plaatsje thuishoorde.

De meeste mensen beperkten zich tot de dijk. Het IJsselmeer blijft ook altijd aantrekkelijk om te zien.

De opa en kleinkinderen op de foto ken ik overigens niet. Net toen we dachten dat hij het gevaar van het water voor die kleintjes onderschatte, stond hij op om er naartoe te gaan. Het schieten van een plaatje van de dijk zonder mensen, lukte echt niet.

Niet verwonderlijk als je het aantal boten in de jachthaven ziet.

Op het leugenbankje zaten een paar lokale heren, want het stadje heeft weinig inwoners tegenwoordig maar de huizen zijn gelukkig wel bewoond. Boven het leugenbankje hangt een mooie bronzen replica van een houten reliëf uit 1908. Het stelt het bijbelse verhaal van de wonderbaarlijke visvangst voor.

Vestingstad Enkhuizen

De historische omwalling van Enkhuizen wordt de Vest genoemd. Je kunt er een mooie, schaduwrijke wandeling maken. Fietsen mag trouwens ook. Hoewel Enkhuizen in de zomer nogal toeristisch is, zijn er niet veel mensen die over de Vest wandelen.

De Koepoort op foto 1 is de enige overgebleven toegangspoort. Oorspronkelijk waren er drie waterpoortjes, waarvan er nog twee bewaard zijn gebleven. Hierboven zie je de zogeheten "Boerenboom", waar we trouwens omheen moesten lopen wegens werkzaamheden.

Vanaf de vestingwal kun je idyllische plaatjes schieten van het omringende platteland. Overigens heeft Enkhuizen zich vanaf de jaren vijfig van de vorige eeuw ook buiten de omwalling uitgebreid, zoals vrijwel in elke vestingstad het geval is.

Tot slot vandaag een bloemrijke foto van een huis, die ik niet zomaar weg wilde gooien.

15 augustus

Gisteren maakten we een stadswandeling door Den Haag, die onder andere langs het Sophiahof voerde. Een voor ons onbekend museum, waar net de banners met "museum open" werden neergezet. Museum Sophiahof verbeeldt de culturele en historische erfenis van Nederlands-Indië en onderzoekt met zijn bezoekers de betekenis daarvan voor het heden en de toekomst. Voor het gebouw staat een verkleinde versie van het Indisch Monument, zoals je kunt zien op de foto.

Het is niet groot, toch zijn er verschillende deeltentoonstellingen en vooral veel verhalen van mensen met een verbintenis met het voormalige Nederlands-Indië. Dat zijn er in Nederland zo'n 2 miljoen.

Heel bijzonder zijn de serie kunstwerken van Gert Boeijen en Natalie Boeijen van der Burg met de naam Golden Stage. Geïnspireerd door iconische kunstwerken ontvouwt zich een thematische reis rond de Indo.

Dit werk heet Nona Lisa. De inspiratiebron lijkt me duidelijk. Hieronder zie je the Nasi Eaters, een variatie op de Aardappeleters.

Betekenisvol dat we juist op 15 augustus onverwacht op de Sophiahof stuitten. Je snapt dat we met extra aandacht naar de nationale herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag op tv hebben gekeken.

Tom Otterness

Strand blijft altijd trekken, dus gebruikten we ons NS-abonnement om Scheveningen te bezoeken. Het tij zat mee, dus hebben we een flinke strandwandeling gemaakt. Bij terugkeer in Scheveningen stuitten we op de boulevard op de 23 sprookjesbeelden van de Amerikaanse Tom Otterness.

Veruit het hoogste beeld is "de haringeter", dat je al van ver ziet. Hoe groot het is, kun je wel zien aan de mensen die naast het beeld lopen.

Het aardige is dat er ook hele kleine persoontjes op te zien zijn. Als je goed inzoomt dan zie je er zelfs eentje aan de bek van de haring hangen. Zo wordt er gespeeld met verhoudingen.

Het overkoepelende thema sprookjes is speels uitgewerkt met hier en daar een scherp randje. Bij "de leeuw en de muis" valt dat nog wel mee.

Iets duidelijker is dat bij "Hans en Grietje", die langzamerhand dikker worden en nauwelijks meer in het kooitje passen.

Misschien hoort dit laatste beeld met mes en vork niet meer bij die beeldengroep. In mijn hoofd leg ik in ieder geval wel de verbinding. Of zou daar een ander sprookje of sage zijn bedoeld?

Leuke links

Inmiddels heb ik al vele blogjes gepubliceerd onder de titel "Leuke links", als ik goed geteld heb ruim 140. Vandaar dat ik misschien een dubbele vermelding doe, per ongeluk.

• Zo aarzel ik over de website van de tiny modernist. Heb ik haar gratis borduurpatronen al eerder genoemd?
• Een creatief idee is de gehaakte goudvis in een mini aquarium.
• Meer van het breien? Voor winterse patronen
kun je hier terecht.

Blikjes

Van statiegeld voor alle plastic flesjes en blikjes, ben ik een groot voorstander. Maar een troep dat het geeft ... In Amsterdam heb ik meermaals gezien dat hele containers met bedrijfsafval omver getrokken werden, tijdens de jacht op statiegeld. In Utrecht wordt het ook regelmatig een bende rond openbare prullenbakken en in de trein hebben we een keer een meneer roetsj de inhoud van alle kleine prullenbakjes in de coupé op de grond zien gooien. Zijn vuilniszak liet plakkerige smurrie achter op de grond. Nou ja, de wat problematische uitwerking van het statiegeld is jullie vast wel bekend.

Elke plaats probeert daar op zijn eigen manier wat aan te doen. In Utrecht krijgen sommige daklozen een sleutel van de openbare prullenbakken. Dat werkt op zich goed, maar het aantal mensen met een sleutel is beperkt. In Amsterdam hebben ze het aantal prullenbakken op straat verminderd. Het klinkt merkwaardig, toch schijnt het de overlast te verminderen. Op de foto zie je de oplossing van Roermond. Geen rommel gezien in de binnenstad. Ook geen blikjes in de houders overigens. Zouden ze snel meegenomen worden?

ATC construeren

Eerder dit jaar maakte ik twee borduurtjes voor een ATC. De steekjes zijn allang al gedaan en ik liet de werkjes hier ook zien. Nu resteerde het samenstellen van de ATC. Niet eens zo'n moeite, maar het kwam er niet van. De niet zo ingewikkelde werkwijze was ik eerlijk gezegd ook weer vergeten. Tot ik bij de BBC keek naar een aflevering van The Great British Sewing Bee en de deelnemers een versterking zag aanbrengen met vlieseline. O ja, dat gebruikte ik ook bij het maken van een ATC. Vandaar dat ik op mijn blog vastleg wat de procedure is voor de constructie van een geborduurde ATC.

1. Borduur iets van maximaal 2,5 x 3,5 inch oftewel 6,4 x 8,9 centimeter. Ik vind het mooi om het te omkaderen met stiksteken, maar dat is niet noodzakelijk.
2. Strijk plakvlieseline aan de achterkant van het borduurwerk. Let goed op welke kant van de vlieseline lijmt. Als laag tussen het strijkijzer en het plakvlies gebruik ik een oude katoenen herenzakdoek.
3. Knip overtollige randjes van het borduurtje en lijm het op een kartonnen ATC met rubbercement. Dat staat overigens ook bekend als fotolijm. Hoewel ik niet zo'n fan ben van online aankopen, moet ik zeggen dat ik kartonnen ATC-kaartjes in een paar kleuren via internet heb gekocht. Het scheelt je veel snij- en meetwerk.
4. Voltooi de achterkant van het kaartje. Vermeld je naam, de titel van de ATC, de datum, eventuele nummer van het kaartje en contactgegevens.

Al het blauw van de hemel

De Utrechtse bibliotheek bood afgeschreven boeken voor een klein bedrag te koop aan. Dat is niet meer zo. Ze zijn nu gratis en voorzien van een sticker "Neem me mee". Waarom dat met dit boek is gebeurd is duidelijk, het heeft flinke gebruikssporen. Toevallig zag de bibliothecaresse dat we het boek in handen namen en aarzelden vanwege de dikte van het boek. Ruim zeshonderd pagina's! De bibliotheekmedewerker gaf een duwtje de goede kant op, door te zeggen dat het zeer de moeite waard is. Nu ik het gelezen heb, kan ik dat bevestigen.

Het verhaal heeft twee hoofdpersonen, Emile en Joanne. Emile is 26 en heeft onlangs de diagnose jongdementie gekregen. Ook Joanne heeft de nodige bagage, maar het wordt slechts langzaam duidelijk wat ze met zich meedraagt. Samen gaan ze op reis met een camper door Frankrijk, hoewel ze elkaar aanvankelijk helemaal niet kennen. Het klinkt als een "zwaar" verhaal en het is ook zeker geen niemendalletje, maar als lezer wil je ook gewoon weten wat er met Joanne aan de hand is. En dus lees je door, in dit mooie gelaagde verhaal waarin spiritualiteit, citaten en de natuur verweven zijn.

Een aanrader!

Gedicht in de Martinikerk

In de Martinikerk in Sneek hing een gedicht aan de muur dat me aanspreekt. Helaas ken ik de oorsprong van de tekst niet, toch wil ik het jullie niet onthouden.

Heb lief!

Het was een oude droom
om ooit weer uit te trekken.
Bevrijd te kunnen leven,
de angst voorbij.
Het was een oude droom
't beloofde land opnieuw ontdekken,
een plek zomaar gegeven aan jou en mij.

Een mens zaait onder tranen,
verdriet ontloop je niet.
zoals de stormen komen
en regent dat het giet.
Maar ooit zal je ook oogsten,
dan komt die grote dag,
verdriet wordt dan weer vreugde,
een traan wordt weer een lach.

Zoals de bloemen openbreken
uit een nieuwe knop,
de krokussen hun kop opsteken,
alles bloeit weer op.
Dan kom je zingend van het land,
je armen vol met schoven,
een oude droom opnieuw ontbrand,
dat mag je dan geloven.
Blijf dromen,
blijf hopen,
geloven vooral.
Blijf dromen,
blijf hopen,
heb lief bovenal!
Dromen! Dromen!
Dromen! Dromen!

Nu ik het overgetypt heb, vallen me een paar cliché's op die ik minder mooi vind in het middendeel. "Een traan wordt weer een lach" bijvoorbeeld. De derde strofe is nog steeds krachtig in mijn ogen. Wat vinden jullie?

Martinikerk in Sneek

Min of meer toevallig liepen we gedurende de openingstijden langs de Grote- of Martinikerk in Sneek. Het was mooi weer en we kregen al een beetje trek, toch besloten we even te gaan kijken.

Vanaf de 11de eeuw was er een kerk op deze plek, maar het huidige gebouw werd herbouwd in 1681-1683. Nog eens twee eeuwen later werd het interieur praktisch compleet gewijzigd met het beeldbepalende meubilair in licht eikenhout.

Pal naast de kerk staat het klokkenhuis uit het eind van de 15de eeuw.

Hierin is het kerkelijk bureau gevestigd. Je kunt het vanuit de kerk bereiken, op het moment dat wij er waren kon je er echter niet in.

Van buitenaf kun je goed zien dat alleen de onderste verdieping van steen is gemaakt.

Fontein van Fortuna

Maandag liet ik het stijlvolle openbare toilet in Sneek zien. Dat is natuurlijk niet het enige dat we daar bekeken hebben. We liepen er een paar uur rond en in die tijd konden we aardig wat bekijken. Voor de karakteristieke Waterpoort staat op het Hoogend de Fontein van Fortuna.

Volgens het toelichtende bord toont het een man met een Hoorn des Overvloeds op een gouden bol. De overvloeiende hoorn symboliseert het materiële fortuin van de gelukkige. Maar de gouden bol draait voortdurend en zo kunnen de kansen keren.

Water(sport) is behoorlijk aanwezig in het centrum. Dat levert mooie plaatjes op en betekent af en toe dat je even moet wachten voor een brug die open gaat. Helemaal niet erg als je een toerist bent, voor inwoners best wel eens vervelend denk ik.

Dit beeld van Frans Ram heet De touwslager en refereert aan de lijnbaan van Lankhorst.

Deze mooie bordestrap behoort aan het voormalige raadhuis van Sneek. Bij toeval viel mijn oog op de bijbehorende brievenbus.

Gerard van Honthorst

In het Centraal Museum in Utrecht is nog tot en met 13 september de tentoonstelling Gerard van Honthorst - In alles anders dan Rembrandt te zien. Voor mij een "thuiswedstrijd", die we natuurlijk hebben bezocht.

Zijn licht-donker stukken die sterk zijn beïnvloed door zijn tijd in Rome zoals het bovenste schilderij genaamd de Cavalier en vrouw die zingen bij kaarslicht uit 1624, vind ik het fraaist. Later sloot Van Honthorst zich aan bij andere trends en schilderde hij ook wel op een manier die in de smaak viel bij opdrachtgevers.

Dit is een leuk detail van "De triomf van Silenus". Mijn oog viel op het kind op de bok en even later ontdekte ik hetzelfde kind op een ander doek.

Een voorbeeld van een werk in opdracht is dit dubbelportret gemaakt in opdracht van Amalia van Solms. In de rode satijnen jurk is de 3-jarige prins Willem III van Oranje te zien, met zijn 11-jarige tante Maria, prinses van Oranje. Allereerst valt de jurk op die Willem III draagt - gewoon in die tijd voor kleine kinderen - maar ook verder heeft hij hier een meisjesachtige uitstraling en vast een geïdealiseerd, niet echt peuterachtige uiterlijk.

Mede dankzij dit soort klanten, was Van Honthorst een welvarend schilder.

Tot slot een zaalbeeld om een indruk te geven van de mooie vormgeving van de tentoonstelling. Het was niet overdreven druk, maar het lukte toch niet om een overzichtsfoto te maken zonder een paar willekeurige bezoekers erop.

Hoge nood

Vast wel herkenbaar ... soms heb je hoge nood. Zo'n stijlvol gebouwtje als dit, kom je niet vaak tegen. Het is toch echt een - zeer schoon- openbaar toilet. Weten jullie waar het staat?

Huis van Gijn

Op onze wandelroute door Dordrecht, passeerden we het Huis van Gijn. Omdat we een museumkaart hebben, dachten we een snel bezoekje te brengen. Dat deden we ook, maar het duurde wat langer dan gepland. Aan de voorkant lijkt het misschien een bescheiden museum, dat is het helemaal niet. Het is een reuzegroot woonhuis van een welgesteld echtpaar van rond 1900 en hun personeel. Met de bijbehorende inrichting, waarvan ik allerlei details interessant vond. Zoals de prachtige sprei in de dienstbodekamer, de chaise longue, de beddepan op een slaapkamer, de waskamer.

Aan de lengte van de gang op de eerste verdieping, kun je zien hoe groot het pand is. Aan weerszijden liggen in totaal zes kamers en twee kamertjes.

Van de zaal op de benedenetage is de achttiende-eeuwse inrichting behouden gebleven, inclusief de gobelins.

Eigenlijk maakt de goudleerkamer geen onderdeel uit van het woonhuis van Simon van Gijn. De kamer is meermaals verplaatst, recent gerestaureerd en sinds medio 2025 opnieuw te bewonderen in het museum. Goudleer bestaat uit aan elkaar genaaide vellen kalfsleer met een zilverlaag. Daarna vindt afwerking met gele vernis en bonte verfkleuren plaats.

In de loop der tijd is dat verkleurd, oorspronkelijk zal het er ongeveer uitgezien hebben als de een na laatste brede strook. Zeer kleurrijk dus!

De zolder misten we bijna, door een wat verborgen toegangstrap. Dat zou heel jammer geweest zijn, want op zolder is een omvangrijke negentiende-eeuwse speelgoedverzameling te zien.