Munsterkerk

Gebruikmakend van het Nederland Dal Vrij-abonnement van de NS, zijn we kriskras door Nederland gereisd. Een stadswandeling is een goede manier om een vreemde stad te ontdekken, zo ervaarden we ook weer in Roermond. Vrij snel nadat we het station verlieten, stuitten we op de Munsterkerk.

Een Laatromaanse kloosterkerk uit de eerste helft van de 13e eeuw, die duidelijk te herkennen is op het bronzen reliëf dat gemaakt werd in 1982 ter ere van 750 jaar Roermond.

Helaas was alleen de dagkapel open 's ochtends, dus stelden we ons bezoek aan het interieur nog even uit.

Wel liepen we een rondje rond de Munsterkerk en zagen de muziekkoepel op het Munsterplein, die een goede akoestiek schijnt te hebben en regelmatig gebruikt wordt. De reusachtige rode "promotiebril" vind ik nogal misstaan.

Aan de zijkant staan meerdere beelden, waaronder eentje van de architect Pierre Cuypers. De muziekkoepel is van zijn hand, maar hij verbouwde ook de Munsterkerk ingrijpend aan het eind van de negentiende eeuw.

Van de zijkant bekeken, ziet de kerk er toch wat anders uit.

Een van de andere beelden is een hart, gemaakt van het hout van een oude Amerikaanse eik die in 2019 om veiligheidsredenen verwijderd moest worden van het Munsterplein. Het symboliseert de verbondenheid van veel Roermondenaren met deze eik. Met deze achtergrond, vind ik het een heel aardig beeld.

De Munsterkerk hebben we op de terugweg tóch nog van binnen kunnen bekijken, dat komt in een volgend blogje.

Kiek in de pot

Vroeger bij ons thuis hadden we twee verhalenbundels van Wilkeshuis: Honderd eeuwen en Hoe het vroeger was. Zoals je al aan de titels kunt zien, zijn het bundels met geschiedkundige verhalen. Ook in mijn kinderjaren was ik daar al in geïnteresseerd. Hoewel ik ze destijds zeker meer dan eens gelezen heb, weet ik er niet zo heel veel meer van. Dat blijkt nu we het aan elkaar voorlezen.

Geheel toevallig lazen we uit Hoe het vroeger was vlak voordat we in Deventer een stadswandeling zouden maken Van Blokhuis tot Waag. Zoals elk verhaal in deze bundel is het ontsproten aan de fantasie van de auteur, maar wel gebaseerd op historische feiten. In de jaren '20 van de zestiende eeuw liet Gelre (als onderdeel van de Gelderse oorlogen) twee blokhuizen bouwen aan de overkant van de IJssel om het Deventer heel moeilijk te maken om handel te drijven. Ze heetten "Morgenster" en "Altena" en het waren eigenlijk twee forten. Omdat de Deventenaren haast in de kookpotten van de Gelderse militairen in "Altena" konden kijken, werd het spottend "Kiek in de pot" genoemd. Nadat de blokhuizen verlaten waren, werden ze door de Deventenaren gesloopt. De stenen werden gebruikt voor de Waag in Deventer, die nog steeds op de Brink staat. In de zijgevel zit het beeldje "Kiek in de pot", dat herinnert aan deze geschiedenis.

Het was leuk dat we het tijdens de stadswandeling met eigen ogen konden zien.

Juweel van een gebakje

Ter afsluiting van de vele dagtochtjes in de vakantie heb ik zondagmiddag dit prachtige glutenvrije gebakje gegeten van de gebaksjuwelier. Het was moeilijk kiezen, want behalve deze appel was er ook een levensechte mango en een peer. Inmiddels kan ik zeggen dat het er niet alleen goed uitziet, maar ook heerlijk smaakt.

Museum Hindeloopen

We brachten ook een bezoek aan het museum Hindeloopen. Het is niet groot en aardig om te bekijken als je een museumkaart hebt.

Uiteraard is er een zaal over de Hindelooper dracht en eentje over het bekende schilderwerk.

De toelichtende museumborden bij de Hindelooper pronkkamer, vertelde me iets wat ik echt nog niet wist. Eind negentiende eeuw waren dergelijke kamers namelijk erg in de mode. Zo was er een Hindelooper kamer op de wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs en het werd nagevolgd in Amsterdam, Düsseldorf, Berlijn, Arnhem, Nürnberg én Dordrecht. Een dergelijke kamer bevatte overigens onderdelen uit allerlei windstreken: porselein uit China en Japan, borden uit Engeland, textiel uit India en Rusland, kistjes uit Duitsland en de Baltische staten.

In Dordrecht stelde kunstverzamelaar Hidde Nijland in 1896 een Hindelooper kamer samen. Deze pronkkamer schonk hij in 1919 aan de gemeente Hindeloopen en werd onderdeel van het stadhuis. Het stadhuis is tegenwoordig geheel veranderd in het museum Hindeloopen.

Voor liefhebbers van tegeltjes tot slot een close up van de tegelwand.

Textielatelier Durkje de Boer

Tijdens ons bezoek aan Hindeloopen, zag ik een wegwijzer naar het textielatelier van Durkje de Boer. Eigenlijk is het een winkel waarin in het atelier gemaakte textielproducten en quilt- en folklorestoffen worden verkocht. De guirlande van vilten bloemen lokte de bezoekers naar binnen.

Wat een luilekkerland aan inspirerende stoffen en mooie producten!

Ik houd erg van folklorestoffen, toch heb ik me beheerst en niets aan mijn voorraad toegevoegd. Een beetje spijt had ik meteen al ....

Hindeloopen

Deze zomer hebben we met het Nederland Dal Vrij abonnement een hele serie uitstapjes in eigen land per spoor gemaakt. Oldenzaal, Zandvoort, Roermond, Dordrecht, Scheveningen, Culemborg, Enkhuizen, Sneek, Den Haag. En dus ook Hindeloopen. Dat was misschien wel ons meest toeristische uitstapje. Toch kon je op een mooie zomerse dag daar ook een klein stukje verder lopen en zo het gevoel hebben dat je niet één van de vele bezoekers was, maar in het plaatsje thuishoorde.

De meeste mensen beperkten zich tot de dijk. Het IJsselmeer blijft ook altijd aantrekkelijk om te zien.

De opa en kleinkinderen op de foto ken ik overigens niet. Net toen we dachten dat hij het gevaar van het water voor die kleintjes onderschatte, stond hij op om er naartoe te gaan. Het schieten van een plaatje van de dijk zonder mensen, lukte echt niet.

Niet verwonderlijk als je het aantal boten in de jachthaven ziet.

Op het leugenbankje zaten een paar lokale heren, want het stadje heeft weinig inwoners tegenwoordig maar de huizen zijn gelukkig wel bewoond. Boven het leugenbankje hangt een mooie bronzen replica van een houten reliëf uit 1908. Het stelt het bijbelse verhaal van de wonderbaarlijke visvangst voor.

Vestingstad Enkhuizen

De historische omwalling van Enkhuizen wordt de Vest genoemd. Je kunt er een mooie, schaduwrijke wandeling maken. Fietsen mag trouwens ook. Hoewel Enkhuizen in de zomer nogal toeristisch is, zijn er niet veel mensen die over de Vest wandelen.

De Koepoort op foto 1 is de enige overgebleven toegangspoort. Oorspronkelijk waren er drie waterpoortjes, waarvan er nog twee bewaard zijn gebleven. Hierboven zie je de zogeheten "Boerenboom", waar we trouwens omheen moesten lopen wegens werkzaamheden.

Vanaf de vestingwal kun je idyllische plaatjes schieten van het omringende platteland. Overigens heeft Enkhuizen zich vanaf de jaren vijfig van de vorige eeuw ook buiten de omwalling uitgebreid, zoals vrijwel in elke vestingstad het geval is.

Tot slot vandaag een bloemrijke foto van een huis, die ik niet zomaar weg wilde gooien.

15 augustus

Gisteren maakten we een stadswandeling door Den Haag, die onder andere langs het Sophiahof voerde. Een voor ons onbekend museum, waar net de banners met "museum open" werden neergezet. Museum Sophiahof verbeeldt de culturele en historische erfenis van Nederlands-Indië en onderzoekt met zijn bezoekers de betekenis daarvan voor het heden en de toekomst. Voor het gebouw staat een verkleinde versie van het Indisch Monument, zoals je kunt zien op de foto.

Het is niet groot, toch zijn er verschillende deeltentoonstellingen en vooral veel verhalen van mensen met een verbintenis met het voormalige Nederlands-Indië. Dat zijn er in Nederland zo'n 2 miljoen.

Heel bijzonder zijn de serie kunstwerken van Gert Boeijen en Natalie Boeijen van der Burg met de naam Golden Stage. Geïnspireerd door iconische kunstwerken ontvouwt zich een thematische reis rond de Indo.

Dit werk heet Nona Lisa. De inspiratiebron lijkt me duidelijk. Hieronder zie je the Nasi Eaters, een variatie op de Aardappeleters.

Betekenisvol dat we juist op 15 augustus onverwacht op de Sophiahof stuitten. Je snapt dat we met extra aandacht naar de nationale herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag op tv hebben gekeken.

Tom Otterness

Strand blijft altijd trekken, dus gebruikten we ons NS-abonnement om Scheveningen te bezoeken. Het tij zat mee, dus hebben we een flinke strandwandeling gemaakt. Bij terugkeer in Scheveningen stuitten we op de boulevard op de 23 sprookjesbeelden van de Amerikaanse Tom Otterness.

Veruit het hoogste beeld is "de haringeter", dat je al van ver ziet. Hoe groot het is, kun je wel zien aan de mensen die naast het beeld lopen.

Het aardige is dat er ook hele kleine persoontjes op te zien zijn. Als je goed inzoomt dan zie je er zelfs eentje aan de bek van de haring hangen. Zo wordt er gespeeld met verhoudingen.

Het overkoepelende thema sprookjes is speels uitgewerkt met hier en daar een scherp randje. Bij "de leeuw en de muis" valt dat nog wel mee.

Iets duidelijker is dat bij "Hans en Grietje", die langzamerhand dikker worden en nauwelijks meer in het kooitje passen.

Misschien hoort dit laatste beeld met mes en vork niet meer bij die beeldengroep. In mijn hoofd leg ik in ieder geval wel de verbinding. Of zou daar een ander sprookje of sage zijn bedoeld?

Leuke links

Inmiddels heb ik al vele blogjes gepubliceerd onder de titel "Leuke links", als ik goed geteld heb ruim 140. Vandaar dat ik misschien een dubbele vermelding doe, per ongeluk.

• Zo aarzel ik over de website van de tiny modernist. Heb ik haar gratis borduurpatronen al eerder genoemd?
• Een creatief idee is de gehaakte goudvis in een mini aquarium.
• Meer van het breien? Voor winterse patronen
kun je hier terecht.

Blikjes

Van statiegeld voor alle plastic flesjes en blikjes, ben ik een groot voorstander. Maar een troep dat het geeft ... In Amsterdam heb ik meermaals gezien dat hele containers met bedrijfsafval omver getrokken werden, tijdens de jacht op statiegeld. In Utrecht wordt het ook regelmatig een bende rond openbare prullenbakken en in de trein hebben we een keer een meneer roetsj de inhoud van alle kleine prullenbakjes in de coupé op de grond zien gooien. Zijn vuilniszak liet plakkerige smurrie achter op de grond. Nou ja, de wat problematische uitwerking van het statiegeld is jullie vast wel bekend.

Elke plaats probeert daar op zijn eigen manier wat aan te doen. In Utrecht krijgen sommige daklozen een sleutel van de openbare prullenbakken. Dat werkt op zich goed, maar het aantal mensen met een sleutel is beperkt. In Amsterdam hebben ze het aantal prullenbakken op straat verminderd. Het klinkt merkwaardig, toch schijnt het de overlast te verminderen. Op de foto zie je de oplossing van Roermond. Geen rommel gezien in de binnenstad. Ook geen blikjes in de houders overigens. Zouden ze snel meegenomen worden?

ATC construeren

Eerder dit jaar maakte ik twee borduurtjes voor een ATC. De steekjes zijn allang al gedaan en ik liet de werkjes hier ook zien. Nu resteerde het samenstellen van de ATC. Niet eens zo'n moeite, maar het kwam er niet van. De niet zo ingewikkelde werkwijze was ik eerlijk gezegd ook weer vergeten. Tot ik bij de BBC keek naar een aflevering van The Great British Sewing Bee en de deelnemers een versterking zag aanbrengen met vlieseline. O ja, dat gebruikte ik ook bij het maken van een ATC. Vandaar dat ik op mijn blog vastleg wat de procedure is voor de constructie van een geborduurde ATC.

1. Borduur iets van maximaal 2,5 x 3,5 inch oftewel 6,4 x 8,9 centimeter. Ik vind het mooi om het te omkaderen met stiksteken, maar dat is niet noodzakelijk.
2. Strijk plakvlieseline aan de achterkant van het borduurwerk. Let goed op welke kant van de vlieseline lijmt. Als laag tussen het strijkijzer en het plakvlies gebruik ik een oude katoenen herenzakdoek.
3. Knip overtollige randjes van het borduurtje en lijm het op een kartonnen ATC met rubbercement. Dat staat overigens ook bekend als fotolijm. Hoewel ik niet zo'n fan ben van online aankopen, moet ik zeggen dat ik kartonnen ATC-kaartjes in een paar kleuren via internet heb gekocht. Het scheelt je veel snij- en meetwerk.
4. Voltooi de achterkant van het kaartje. Vermeld je naam, de titel van de ATC, de datum, eventuele nummer van het kaartje en contactgegevens.

Al het blauw van de hemel

De Utrechtse bibliotheek bood afgeschreven boeken voor een klein bedrag te koop aan. Dat is niet meer zo. Ze zijn nu gratis en voorzien van een sticker "Neem me mee". Waarom dat met dit boek is gebeurd is duidelijk, het heeft flinke gebruikssporen. Toevallig zag de bibliothecaresse dat we het boek in handen namen en aarzelden vanwege de dikte van het boek. Ruim zeshonderd pagina's! De bibliotheekmedewerker gaf een duwtje de goede kant op, door te zeggen dat het zeer de moeite waard is. Nu ik het gelezen heb, kan ik dat bevestigen.

Het verhaal heeft twee hoofdpersonen, Emile en Joanne. Emile is 26 en heeft onlangs de diagnose jongdementie gekregen. Ook Joanne heeft de nodige bagage, maar het wordt slechts langzaam duidelijk wat ze met zich meedraagt. Samen gaan ze op reis met een camper door Frankrijk, hoewel ze elkaar aanvankelijk helemaal niet kennen. Het klinkt als een "zwaar" verhaal en het is ook zeker geen niemendalletje, maar als lezer wil je ook gewoon weten wat er met Joanne aan de hand is. En dus lees je door, in dit mooie gelaagde verhaal waarin spiritualiteit, citaten en de natuur verweven zijn.

Een aanrader!

Gedicht in de Martinikerk

In de Martinikerk in Sneek hing een gedicht aan de muur dat me aanspreekt. Helaas ken ik de oorsprong van de tekst niet, toch wil ik het jullie niet onthouden.

Heb lief!

Het was een oude droom
om ooit weer uit te trekken.
Bevrijd te kunnen leven,
de angst voorbij.
Het was een oude droom
't beloofde land opnieuw ontdekken,
een plek zomaar gegeven aan jou en mij.

Een mens zaait onder tranen,
verdriet ontloop je niet.
zoals de stormen komen
en regent dat het giet.
Maar ooit zal je ook oogsten,
dan komt die grote dag,
verdriet wordt dan weer vreugde,
een traan wordt weer een lach.

Zoals de bloemen openbreken
uit een nieuwe knop,
de krokussen hun kop opsteken,
alles bloeit weer op.
Dan kom je zingend van het land,
je armen vol met schoven,
een oude droom opnieuw ontbrand,
dat mag je dan geloven.
Blijf dromen,
blijf hopen,
geloven vooral.
Blijf dromen,
blijf hopen,
heb lief bovenal!
Dromen! Dromen!
Dromen! Dromen!

Nu ik het overgetypt heb, vallen me een paar cliché's op die ik minder mooi vind in het middendeel. "Een traan wordt weer een lach" bijvoorbeeld. De derde strofe is nog steeds krachtig in mijn ogen. Wat vinden jullie?

Martinikerk in Sneek

Min of meer toevallig liepen we gedurende de openingstijden langs de Grote- of Martinikerk in Sneek. Het was mooi weer en we kregen al een beetje trek, toch besloten we even te gaan kijken.

Vanaf de 11de eeuw was er een kerk op deze plek, maar het huidige gebouw werd herbouwd in 1681-1683. Nog eens twee eeuwen later werd het interieur praktisch compleet gewijzigd met het beeldbepalende meubilair in licht eikenhout.

Pal naast de kerk staat het klokkenhuis uit het eind van de 15de eeuw.

Hierin is het kerkelijk bureau gevestigd. Je kunt het vanuit de kerk bereiken, op het moment dat wij er waren kon je er echter niet in.

Van buitenaf kun je goed zien dat alleen de onderste verdieping van steen is gemaakt.