De regels van drie

In de 38 jaar dat ik op basisscholen heb gewerkt, las ik regelmatig een kinderboek. Niet alleen om op de hoogte te zijn vanwege mijn vak, er zijn echt prachtige kinderboeken. Zo af en toe doe ik dat nog steeds, bijvoorbeeld als ik iets aantrekkelijks zie liggen op de kinderboekwissel.

Nou moet ik zeggen dat deze kaft van "De regels van drie" van Marjolijn Hof in mijn ogen flets is. Het boekje is in 2022 heruitgegeven in het kader van "Nederland leest junior", dat inmiddels "Heel de klas leest" heet. Eigenlijk ziet het er uit zoals een schoolboek uit mijn jeugd. Over de buitenkant ben ik dus niet zo positief.

Anders is dat met de binnenkant. Het is een boekje over (heel) oud worden en hoe daar mee om te gaan vanuit het perspectief van een kind. Tegelijkertijd leest het gemakkelijk door korte zinnetjes, een ruime lay-out en is de lezer benieuwd hoe het verder gaat. Sommige fragmenten lees je vermoedelijk als volwassene wat nauwkeuriger:
Het was benauwd in het huis van het opi Kas. Er was net genoeg ruimte voor ons allemaal, maar alleen als we niets zeiden. Alleen als we onze gedachten opgefrommeld in een hoekje van ons eigen hoofd bewaarden. Oma en mama dachten bijna hardop. Ze dachten en keken om zich heen om te zien of we dat wel doorhadden. En als we het niet doorhadden, vertelden ze ons wat ze zojuist hadden gedacht.

Ik kende het boek niet en vond het verrassend. Uit ervaring weet ik dat (al dan niet dementerende) hele oude mensen voor een kleuter vanzelfsprekend zijn, maar voor een kind van een jaar of tien soms angstaanjagend. Goed dus om erover te praten, bijvoorbeeld naar aanleiding van dit boek.