Gedicht in de Martinikerk

In de Martinikerk in Sneek hing een gedicht aan de muur dat me aanspreekt. Helaas ken ik de oorsprong van de tekst niet, toch wil ik het jullie niet onthouden.

Heb lief!

Het was een oude droom
om ooit weer uit te trekken.
Bevrijd te kunnen leven,
de angst voorbij.
Het was een oude droom
't beloofde land opnieuw ontdekken,
een plek zomaar gegeven aan jou en mij.

Een mens zaait onder tranen,
verdriet ontloop je niet.
zoals de stormen komen
en regent dat het giet.
Maar ooit zal je ook oogsten,
dan komt die grote dag,
verdriet wordt dan weer vreugde,
een traan wordt weer een lach.

Zoals de bloemen openbreken
uit een nieuwe knop,
de krokussen hun kop opsteken,
alles bloeit weer op.
Dan kom je zingend van het land,
je armen vol met schoven,
een oude droom opnieuw ontbrand,
dat mag je dan geloven.
Blijf dromen,
blijf hopen,
gelovem vooral.
Blijf dromen,
blijf hopen,
heb lief bovenal!
Dromen! Dromen!
Dromen! Dromen!

Nu ik het overgetypt heb, vallen me een paar cliché's op die ik minder mooi vind in het middendeel. "Een traan wordt weer een lach" bijvoorbeeld. De derde strofe is nog steeds krachtig in mijn ogen. Wat vinden jullie?